Mario Party 8

Sinds de start van de serie in 1999 is er elk jaar een nieuwe Mario Party verschenen. Toch is er in al die jaren inhoudelijk eigenlijk nooit opzienbarend veel veranderd. Dit is Nintendo de laatste jaren dan ook op flink wat kritiek vanuit de media komen te staan. Gamers lijken zich er vreemd genoeg niet zo druk over te maken, want de spellen vliegen nog steeds als warme broodjes over de toonbank. Maar om de critici toch een beetje tevreden te stellen voerde men zo hier en daar wat kleine veranderingen door. De meest in het oog springende was natuurlijk de toevoeging van een microfoon bij de delen 6 en 7. Deze microfoon maakte het mogelijk om een aantal minigames te besturen via stemcommando’s. Het aantal minigames dat er gebruik van maakte was echter veel te beperkt waardoor het nooit meer werd dan een leuke gimmick. De komst van Wii controller zorgde natuurlijk voor compleet nieuwe mogelijkheden en verplichtte de ontwikkelaars min of meer om de besturing eens radicaal om te gooien. Of het spel daar ook beter van is geworden is natuurlijk nog maar de vraag…

Het thema van deze nieuwste Mario Party is ‘de kermis’. Items zitten dus verstopt in snoepjes en gebeurtenissen in en rond de minigames zijn allemaal in de übervrolijke kermissfeer. Het hele feestje wordt aan elkaar gepraat door een jolige presentator die nog het meeste weg heeft van een circusdirecteur. Geheel volgens de Nintendo-traditie is zijn tekst niet gesproken, maar slaakt hij af en toe wat grappige kreetjes. De thema’s van de spelborden hebben maar weinig met de kermis van doen, maar zijn allemaal erg leuk bedacht. Zo speel je in Shy Guy’s Perplex Express op een trein en moet in je in Koopa’s Tycoon Town beleggen in vastgoed om sterren te verdienen. Bovendien zijn de borden deze keer volledig in 3d weergegeven, waardoor je het idee krijgt echt op het spelbord rond te lopen in plaats van er als een veredeld pionnetje overheen te wandelen. Deze aanpassing is overigens puur cosmetisch en heeft geen invloed op de gameplay. Uiteraard hebben de ontwikkelaars ook weer vele tientallen nieuwe minigames verzonnen. De één is uiteraard leuker dan de ander, maar over het algemeen zijn ze erg vermakelijk en dat komt vooral door de nieuwe manier van besturen.

Moest je vroeger bijvoorbeeld nog zo snel mogelijk op de A knop rammen om in een mijnkarretje zo snel mogelijk een parcours af te leggen, nu moet je de beweging van de trolly echt nabootsen met de Wii-controller. In een andere minigame moet je schudden met een fles champagne om deze zo hoog mogelijk te laten spuiten. Ik hoef je waarschijnlijk niet uit te leggen dat de bijbehorende beweging op feestjes voor hilarische taferelen zorgt. Bij de meeste minigames zorgt de controller voor de broodnodige verfrissing maar bij een aantal andere is het zelfs een echte verbetering. Ik doel hierbij op de minigames waarin je moet tekenen of puzzelen.

Helaas is het niet allemaal rozengeur en maneschijn. Tijdens het spelen stuitte ik toch weer op zaken waar voorgaande delen ook al door geplaagd werden. Wachttijden wanneer de computer aan de beurt is bijvoorbeeld. Als je met vier vrienden speelt merk je hier natuurlijk weinig van, maar als je in je eentje of met z’n tweeën speelt zit je toch regelmatig verplicht te kijken hoe de CPU winkeltjes of evenementen bezoekt. Ook is het nog steeds een regelrechte ramp wanneer je in een 2 versus 2 minigame aan een computerspeler gekoppeld wordt. De kunstmatige intelligentie is op die momenten vaak van het niveau ‘Kelly uit Big Brother’, maar dan ook nog de Belgische versie (Oeps, sorry Davy).

Ook op audiovisueel gebied is er nauwelijks iets verbeterd ten opzichte van de laaste GameCube-delen. Ik noemde hierboven al even de 3D-spelborden en dat is ook direct de enige verbetering. Natuurlijk weten we inmiddels allemaal dat Nintendo niet heeft gekozen voor een HD-spelcomputer omdat de meeste gezinnen nog niet over een HDTV beschikken.Dat is nog tot daar aan toe, maar zorg er dan tenminste wel voor dat al je spellen 16:9 breedbeeld en 480p ondersteunen. Ik had op mijn 81cm Samsung LCD af en toe het idee dat ik naar een Nintendo 64 titel zat te kijken en dat kan natuurlijk nooit de bedoeling geweest zijn. De positieve punten uit het begin van mijn verhaal worden door deze minpunten helaas weer een beetje teniet gedaan en dat is erg jammer. Inhoudelijk is Mario Party 8 namelijk absoluut één van de leukere delen uit de serie.