The Darkness

Game-uitgevers opgelet. We weten allemaal dat het zeer lucratief is om van een wereldwijd bekende licentie een game uit te brengen. Maar als uitgever wil je toch wel je goede naam in stand houden en dus ook daadwerkelijk een goede game uitbrengen. Toch? Juist. Boek daarom snel een retourtje Zweden, breng een bezoekje aan ontwikkelaar Starbreeze en zet die sympathieke heren aan zo’n project. Nadat ze namelijk eerst van de middelmatige film Chronicles of Riddick een fantastische game maakten, hebben ze nu comic en game nog dichterbij elkaar gebracht met het goede, enerverende The Darkness.

The Darkness is een comic van Top Cow die vooral erg populair is in Amerika. Het vertelt het verhaal van Jackie Estacado die bezeten is door de demoon The Darkness en daardoor twee enorme slangen uit zijn rug heeft komen. Dit maakt hem bijna onverslaanbaar en daarom uitermate geschikt als stripheld. Deze krachten zijn eigenlijk een familiekwaaltje, en wel eentje die zijn vader, grootvader en andere 21-jarige mannelijke Estacado’s niet overleefd hebben. De game laat ons eigenlijk meemaken hoe Jackie aan de krachten is gekomen, hoe hij de innerlijke strijd met de demoon onderging, maar vooral hoe hij Uncle Paulie te grazen wil nemen. Saillant detail is dat aan de hand van het verhaal in de game ook weer een nieuw deel in de comic-reeks is verschenen. Liefhebbers van The Darkness comics zullen dus allerlei nieuwe details in de game tegenkomen.

Je zult het niet verwachten, maar juist de manier waarop het verhaal verteld wordt in de game is het grote pluspunt van The Darkness. Het verhaal twist, draait, wentelt, keert en laat spelers diverse emoties zoals boosheid, verdriet en schikreacties ervaren. In alles lijkt The Darkness een soort film. Dat begint in een spetterende openingsscène en dat gaat door als je in het duistere, gure, comic-achtige New York rondloopt en diverse personages tegenkomt. Een scherm waarop je munitiehoeveelheid en gezondheidsmeter wordt getoond ontbreekt, het enige wat je soms ziet is een naam onderin het scherm van een persoon die je tegenkomt. Laadschermen kom je niet tegen, ze worden namelijk overbrugd door een soort monologen van Jackie zelf, die bijna film noire-achtig goed zijn en vooral dienst doen om extra informatie te geven over Jackie’s gevoelens of de omgeving waar je heen reist.