Dragon Ball Z: Shin Budokai 2

We zien niet snel een Dragon Ball Z-game van het kaliber Budokai Tenkaichi verschijnen. Niet in de eerste plaats omdat een PlayStation Portable-disc (UMD) te klein is, maar ook omdat het niet gepast is voor een draagbare spelcomputer om ingewikkelde speltypes over te zetten. Juist de snelle leercurve door de simpele knoppencombinaties zorgden ervoor dat ongeïnspireerd vechten toch nog een waardig tijdverdrijf is in Dragon Ball Z: Shin Budokai. Met het tweede deel wat recentelijk uitkwam, weet ontwikkelaar Dimps echter een uitgebreider element te integreren.

Dit element bevindt zich voornamelijk in de verhaalmodus. Werp je een snelle blik op dit onderdeel - en zie je hoe je jezelf van hoofdstuk naar hoofdstuk moet werken om verschillende tegenstanders af te rammelen - dan lijkt er niets nieuws onder de zon. Maar na het bekijken van de dialogen krijgen spelers vanuit third-person perspectief controle over hun gekozen personage, en kunnen ze door de omgeving heen vliegen om zelf te beslissen wie ze als eerst aanvallen. Raak simpelweg een vijand aan, en het gevecht zal automatisch starten. Vaak zijn hier missies aan verbonden, want door de spelwereld heen ligt een aantal steden dat niet vernietigd mag worden door de klassieke Dragon Ball Z-schurken. En het is aan Trunks, Vegeta, Goku, Gohan en de rest om dit te voorkomen… hoofdstuk naar hoofdstuk.

Weliswaar is dit niet het enige type missie – want ook wordt er geregeld een tijdslimiet aan verbonden – maar de doelen wijken hier niet ver van af. Ondanks dat het wat meer diepgang zou moeten toevoegen in vergelijking met deel 1, is het té voorspelbaar om voldoende waarde te hebben. Vooral omdat de verhaalmodus aardig lang is valt op hoe herhalend het spel naar verloop van tijd wordt.

Dimps is overduidelijk beter geslaagd met haar upgrade-systeem. Gedurende de verhaal- en arcademodus – waarbij je in die laatste achtereenvolgend steeds sterkere vechters moet verslaan – verdien je geld (‘Zeny’). Hiermee kun je drie verschillende soorten kaarten kopen in het menu van DBZ: Shin Budokai 2. Namelijk: normale kaarten, speciale kaarten en unieke kaarten. Die laatste is voornamelijk voor het ontgrendelen van betere superaanvallen – zoals de ‘Final Flash’-energiestraal van Vegeta – terwijl de eerste twee vooral voor het verbeteren van je algemene vaardigheden als slaan en schoppen zijn. Het systeem werkt omdat het niet alleen goed te begrijpen is, maar ook omdat het vermakelijk blijft om te experimenteren met de honderden verschillende kaarten. Mits je het ongeïnspireerde verhaal van het spel volgt – want vooral daar verdien je veel geld – schuilt er een degelijk opwaardeersysteem achter.

En over geld gesproken: Dragon Ball Z: Shin Budokai 2 is niet voor niets voor een adviesprijs van 29,99 op te pikken. De personages die ook in het voorgaande spel zaten, zitten namelijk nu ook toegevoegd en kennen dezelfde besturing met als basis dezelfde aanvallen die je met dezelfde knoppen kunt activeren. Nogal karig, en die herkauwing wordt ook niet gestopt door de ‘nieuwe’ speelbare personages als Bardock – de vader van Goku – en Babidi, aangezien die weinig verschillen van de rest. Wel is het interessant om eerder genoemde personages met je kaarten aan te passen, en het vervolgens in de multiplayermodus voor maximaal twee spelers tegen elkaar op te nemen tegen.