Trauma Center: Second Opinion

In Noord Amerika en Japan was Trauma Center: Second Opinion een Wii launchtitel. Dat wij er ruim driekwart jaar op hebben moeten wachten heeft twee oorzaken: Allereerst natuurlijk onze luie continentgenoten die blijkbaar nog steeds moeite hebben met de Engelse taal. De tweede reden is te vinden in de spreidings-strategie van Nintendo. “The big N” heeft de distributie voor Second Opinion in Europa namelijk op zich genomen en heeft goed begrepen dat dit toch wel afwijkende spel in augustus meer kans van slagen heeft dan in een maand met veel grote releases. Zo kwam het dus dat ik mij de afgelopen dagen in een operatiekamer waande. Het zweet stond druppeltjesdik op mijn voorhoofd en dat kwam niet alleen door de zenuwslopende operaties, maar ook omdat het buiten dik 30 graden was. En dan te bedenken dat de rest van de redactie in Leipzig zich in die tijd zich te goed deed aan bier, bratwurst und boothbabes... It’s a dirty job, but someone’s gotta do it...

Second Opinion is zoals je wellicht weet een remake van het Nintendo DS deel Under the Knife. Het spel volgt dezelfde verhaallijn en ziet er ook nagenoeg hetzelfde uit. Om het spel toch aantrekkelijk te maken voor de mensen die Under the Knife reeds gespeeld hebben, is er een nieuwe verhaalijn toegevoegd. Mijn vrees dat deze pas speelbaar zou zijn na het voltooien van het ‘oude’ verhaal bleek gelukkig ongegrond. De nieuwe verhaallijn is namelijk op een leuke manier met de oude verweven. Je begint het spel nog steeds als de jonge chirurg Derek Stiles, maar al vroeg in het spel wordt er een zijsprongetje gemaakt naar het nieuwe verhaal rond de vrouwelijke arts Nozomi Weaver. In het spel krijgen beide doktoren te maken met een grote variëteit aan ziektes en andere spoedeisende gevallen. Deze moeten allemaal binnen een tijdslimiet verholpen worden. Naast de wegtikkende tijd heb je ook te maken met de vitale functies van de patiënt. Staat de levensmeter van de patiënt op nul, dan is de operatie logischerwijs mislukt.

De operaties worden met elkaar verbonden door een leuk en spannend verhaal dat verteld wordt door middel van een soort stripverhaal. Het spel bevat geen filmpjes en nauwelijks gesproken teksten. Dit heeft natuurlijk alles te maken met het feit dat het spel grotendeels een overzetting is van de DS versie. De stripverhaaltjes doen hun werk naar behoren, maar spannende cutscénes hadden de band tussen de speler en de hoofdpersonen ongetwijfeld nog een stuk sterker gemaakt. Misschien iets voor het onlangs aangekondigde nieuwe deel Trauma Center: New Blood.

Zoals ik al zei krijg je in het spel te maken met uiteenlopende gevallen. Je eerste patiënt heeft slechts wat snijwonden die je zult moeten hechten. Niet lang daarna ben je al bezig met het verwijderen van tumoren en later in het spel zul je zelfs organen moeten transplanteren. Elke patiënt brengt zijn eigen verhaal mee en hierbij worden actuele issues als euthanasie en terrorisme niet gemeden.