Medieval II Total War: Kingdoms

Een maandje geleden vertelde ik je al dat Medieval II Total War: Kingdoms (hierna: Kingdoms) een zeer uitgebreid ‘extraatje’ ging worden voor de fans van de ijzersterke strategiegame. En nu, een maandje later en een dag voor de release, heb ik er niet bar veel aan toe te voegen. Een maand geleden stond al vast dat deze uitbreiding verplichte kost werd voor elke Total War-fan en dat is voor mij, nu ik de uiteindelijke versie heb gespeeld, niet veranderd.

Eigenlijk moet je voor de basisinformatie mijn impressie van vorige maand nog maar eens lezen, maar globaal nog even de inhoud van Kingdoms. Het is vooral meer van hetzelfde en dat in de vorm van vier nieuwe campagnes: Britannia (onderlinge strijd tussen de verschillende volken op dat rare eiland van ze), Teutonic (strijd Duitse ridders en Litouwen. Voornamelijk), Crusades (gaat vooral over de derde kruistocht) en Americas (Inca’s, Spanjaarden en Apache indianen!). Per stuk ben je al snel twintig uur bezig, waardoor je dus, met wat online play erbij, al snel honderd uur bezig bent met deze uitbreiding. Ligt het aan mij of is dat gewoon best wel veel?

‘Crusades’ en ‘Teutonic’ blijven het dichtst in de buurt van wat Medieval II Total War oorspronkelijk was. Dat wil zeggen dat je daarin herkenbare structuren en units tegenkomt. In principe geldt dat ook, in mindere mate, voor Britannia. Eigenlijk is alleen de Americas campagne dus een uitzondering. Dat zorgt voor zowel een positieve als negatieve uitwerking. Aan de ene kant zorgt die campagne voor de variatie; je wijkt een keer af van het vechten in Europe en komt in een andere gebied, met andere culturen. Maar daarin ligt ook direct het negatieve punt. Total War is altijd zo sterk geweest omdat alle partijen, hoewel niet symmetrisch, tot op zekere hoogte gelijk aan elkaar waren. Die balans is in ‘Americas’ niet al te goed. Dat komt omdat de makers op twee gedachten hinken; er moet eerlijke gameplay zijn, maar men wil ook historisch correct zijn. Daardoor beschikken de Apaches niet over paarden (die hadden ze schijnbaar nog niet) en goede infanterie, maar alleen over heel veel boogschutters. Daar kom je de winter dus niet mee door… Eenzelfde probleem is er voor de Inca’s, waardoor de Spanjaarden, als ze eenmaal de fase door zijn waarin ze hevig in de minderheid zijn, in principe onverslaanbaar worden. Nou kun je tegen de computer nog steeds wel winnen, maar een strijd tussen Apaches en Spanje gaat online niet echt leuk worden.

Dit wil overigens niet zeggen dat ik er geen lol aan heb beleefd. Mede door de ietwat verstoorde balans is de Americas campagne de meest uitdagende van de vier. In die ranglijst komt Britannia als tweede, omdat je het jezelf daar ook knap lastig kunt maken. Zoals gezegd kun je de Crusades en Teunonic Campaign voornamelijk zien als meer van hetzelfde en dus niet moeilijker of makkelijker dan het origineel.

Kingdoms beschikt dus over meer dan genoeg gameplay om zichzelf een waardige uitbreiding te noemen. Een kritiekpunt is echter wel dat er inhoudelijk niet al teveel is veranderd aan de game. Waar uitbreidingen in het verleden nog wel eens flinke veranderingen met zich meebrachten – denk aan de introductie van nachtelijke gevechten in ‘Barbarian Invasion’, de uitbreiding op Rome: Total War – daar verandert Kingdoms de gameplay nauwelijks. Aardig is dat de rol van generaals ietsje groter is geworden en dat jij een computergestuurde generaal die een deel van jouw leger leidt simpele opdrachten kunt geven, maar voor een revolutie zorgt dat natuurlijk niet. ‘Wel aardig’ is ook de mogelijkheid om voor het eerst in multiplayer op de campagnemap te spelen. Het is alleen ‘hot seat’, wat wil zeggen dat je dus met zijn tweeën op een computer speelt. Het duidt er echter wel op dat The Creative Assembly bezig is met een uitgebreidere multiplayer optie, die we misschien wel in Empire: Total War zullen gaan zien. Die game is echter nog een jaar van ons verwijderd, terwijl je deze uitbreiding op Medieval II Total War morgen al in huis kunt halen.