Alien Syndrome

Het gebeurt steeds vaker dat er spellen uit het verleden in een nieuw jasje worden gestoken. Spellen die bijvoorbeeld in de jaren ’80 of ’90 zijn uitgekomen worden vaak op een compilatie gestopt. Soms wordt er ook wel eens een geheel nieuw spel van gemaakt, en dat is precies het geval met Alien Syndrome. Let op, deze titel heeft dus niets te maken met de Alien-licentie die Sega binnen heeft gehaald. Het eerste spel kwam, zoals je al in de impressie kon lezen, uit in 1987 en werd gemaakt door Sega. Die gaf vervolgens opdracht aan Totally Games om een nieuwe versie van het spel te maken.

Alien Syndrome is van origine een puur schietspel, wat zoveel inhoud als dat je rondloopt in een bepaald gebied en dat je daar allerlei buitenaardse wezens af moet schieten. In principe wijkt deze nieuwe versie daar niet bijzonder veel vanaf. Buiten wat RPG-achtige invloeden komt het nog steeds neer op het neerschieten van zoveel mogelijk wezens. Alien Syndrome vertelt het verhaal overigens behoorlijk zwak. In het begin is er een introfilmpje, of beter gezegd, zijn er tekeningen die afgewisseld worden met gesproken tekst. Tijdens het spelen heb je niet echt het idee dat je echt met een doel bezig bent. Heel af en toe zul je wel iets moeten zoeken, zoals een sleutel of informatie, maar meestal ben je bezig met schieten.

Als je begint heb je vijf klasses waar je uit moet kiezen. Als Demolitions Expert heb je bijvoorbeeld een soort granaatwerper tot je beschikking, en als Firebug een vlammenwerper. Buiten het startwapen heb je per klasse ook wisselende eigenschappen, die variëren van je gezondheid tot aan andere technische vaardigheden. Gaandeweg pak je verschillende dingen op en daarmee kun je jezelf ‘opwaarderen’. Je krijgt dan bijvoorbeeld meer energie en betere wapens. Wat ook makkelijk is, is dat je voorwerpen die je teveel hebt om kan laten zetten in een soort tegoed. Dat wordt gedaan door SCARAB, een soort robot die bij je in de buurt blijft.

En natuurlijk, je ontkomt er niet aan, op de Wii is de bediening anders dan bij andere spellen. Ook in Alien Syndrome dien je de Nunchuck en Wiimote te hanteren. Met de Nunchuck loop je en kun je dingen activeren, en met de Wiimote doe je vrijwel alle andere handelingen. Schieten en de camerahoogte veranderen doe je allemaal met de langwerpige joystick. Daarbij komt meteen een kritiekpunt wat betreft de besturing. In principe werkt de besturing goed. Alleen tijdens het spelen doe je weinig anders dan constant op de B-knop drukken om te vuren of je Wiimote te bewegen op een bepaalde manier om zo iets sterkere aanvallen uit te voeren.

Maar het moet gezegd worden, de bediening op de Wii is goed te doen. De manier van lopen in combinatie met het schieten is in het begin wel even wennen. Alien kijkt namelijk waar je je [i[crosshair op richt, maar ze loopt waar je de analoge knop op de Nunchuck heen richt. Het spel zelf is behoorlijk repetitief en de A.I. is ook niet bijzonder intelligent. Stel je bijvoorbeeld eens het eerste level voor. Je komt ergens binnen, ziet een stel wormen, en je schiet ze dood. Er komen meer wormen, maar deze keer zijn het er iets meer. Dan ga je er simpelweg in een rondje omheen lopen, en daarna schiet je ze dood. Maar, je hoeft je niet altijd zorgen te maken over de vijanden. Zo snel als dat ze tevoorschijn kwamen, zijn ze ook weer weg als je gewoon een stuk verder loopt. Ze komen niet echt achter je aan, verzinnen geen tactiek om je te grazen te nemen als je weer terugkomt en alles is op dezelfde manier af te maken.

Er komt bij het bestrijden van de wezens niet veel meer om de hoek kijken dan constant op een knop te drukken en om ze heen te lopen om hun aanvallen te ontwijken. Daar komt ook nog eens bij dat het spel er niet zo mooi uit ziet. De omgevingen zijn grauw en vaak eenzijdig. Er zijn uiteraard wel verschillende vijanden, maar deze zijn niet echt netjes afgewerkt. En onscherpe vijanden zijn nooit leuk om naar te kijken.