Medal of Honor: Airborne

Airborne moet de Medal of Honor serie volgens EA weer op de kaart zetten. Daarvoor hebben ze de originele schepper van de serie, Patrick Gillmore, erbij gehaald om eens schoon schip te maken en echt vernieuwing te brengen. Maar hoe doe je dat? Volgens Gillmore door de speler vrijheid te geven. En die vrijheid komt weer naar voren door middel van de parachute-sprong. Volgens EA zorgt de mogelijkheid om te landen waar je wilt er voor dat de game niet meer lineair is en dat je een betreffende missie op veel verschillende manier kunt spelen.

Dat is gedeeltelijk waar. Je kunt redelijk zelf bepalen waar je land, maar vervolgens zul je toch altijd één bepaald doel moeten voltooien. Denk daarbij aan het uitschakelen van drie anti-lucht kanonnen. Je zult ze alle drie moeten slopen en de enige vrijheid die je hebt bestaat er uit dat je kunt kiezen in welke volgorde je dat doet. Ga je na kanon één direct voor drie, of passeer je eerst kanon twee? En na het voltooien van dit doel zal er altijd een volgend doel komen of is de missie gehaald. Airborne is dus nog steeds een lineaire shooter, maar dan in een iets ander jasje.

Wel heeft EA zijn best gedaan om de game wat spectaculairder te maken. Call of Duty-achtig kun je haast wel zeggen, maar dan zonder de band met je kameraden. De andere soldaten zijn er wel, maar ze missen een persoonlijkheid. Ook heb ik nooit echt het gevoel gehad dat ik samen met mijn eenheid de vijand aanviel. Meestal was ik toch een one-man-army en kreeg ik zo nu en dan bijval van een andere geallieerde soldaat, die soms redelijke domme dingen deed.

Hetzelfde geldt voor de vijand. De AI van de Duitsers (en de Italianen) is verre van fantastisch. Op een gegeven moment zat ik op kantoor te spelen en stond ik oog in oog met een Duitser. Een gezonde Duitser zou meteen zijn geweer pakken en de kogels op mij leegschieten. De Duitser in Airborne wacht eerst even op wat ik deed en pas toen ik heb op hem afliep om hem neer te knuppelen kwam hij in actie. Te laat natuurlijk. Een andere veelkomende AI fout heeft te maken met het werpen van een granaat in een gebouw. De vijand rent dan naar buiten, om vervolgens weer door het raam naar binnen te springen (hij probeert dan dekking te zoeken), terwijl op dat moment de granaat ontploft. Dit is één keer leuk om te zien, maar daarna begint het toch te irriteren.

Vooral omdat de Duitsers naast dom wel gewoon vreselijk scherp schieten. Ik vond Airborne echt een moeilijke game en ik ben redelijk vaak dood gegaan, omdat een Duitsers me vanuit het niets in één keer vol pompte met lood. En door het gebrek aan checkpoints aan het begin van een missie, kun je dan weer helemaal opnieuw beginnen!

Airborne heeft dus een aantal punten die beter uitgewerkt hadden kunnen worden, maar het is wel een goede game geworden. De muziek houdt de spanning en vaart er in, de mogelijkheid om je wapens door veelvuldig gebruik up te graden is leuk en ook erg handig en de missies zijn lekker lang. Over de missie bij de brug bij Arnhem heb ik dan ook bijna een uur gedaan en in dat uur zat ik toch wel op het puntje van mijn stoel. En door deze ervaring heb ik uiteindelijk toch een goed gevoel overgehouden aan Airborne. Eerlijk is eerlijk, er had meer in gezeten, maar tegelijkertijd is er ook redelijk afgerekend met de neergaande spiraal waar de serie in zat.

Conclusie en beoordeling

Het oordeel van Jelle van Es

Het parachute springen is geinig, maar niet schokkend. De missies zijn spannend, maar kent te veel domme Duitsers. De game is massaal opgezet, maar je mist de band met je kameraden. Airborne is zo’n game die heel dubbel aanvoelt. Hij is leuk, maar niet wereldschokkend. Stel dus zelf de vraag hoeveel FPS-ers je dit jaar wilt gaan spelen. Is dat een hoog aantal, dan kan Airborne makkelijk op je lijstje, maar vind je twee games meer dan zat, dan zul je toch voor betere alternatieven moeten gaan.

7

• Veel actie
• Upgraden van wapens
• Parachute springen

• Domme Duitsers
• Toch nog lineair