World in Conflict

Een setting van een game is heel belangrijk. Wanneer hij in de toekomst afspeelt, moet je het juiste futuristische gevoel neerzetten. Maakt de ontwikkelaar een historische game, dan moet hij zijn feiten redelijk op een rijtje hebben. Maar wat nou als je een alternatief verleden bedenkt? Nou, dan kan de ontwikkelaar helemaal los gaan. En laat dat met World in Conflict net het geval zijn.

In deze RTS is de Koude Oorlog niet afgelopen zoals iedereen in zijn geschiedenisboekjes heeft geleerd, maar uitgemond in de Derde Wereldoorlog. De Russen zijn Europa binnengevallen en tot overmaat van ramp is ook de Verenigde Staten te prooi gevallen aan de Communisten. Via een slinkse manier zijn ze Seattle binnen gevallen en dat is het moment dat jij in de actie valt en de trend van de game wordt gezet. World in Conflict is een game die je vanaf het begin tot het einde pakt. Er zijn nauwelijks momenten waarop de oorlog niet woedt, wat vooral te maken heeft met het feit dat je geen uren bezig hoeft te zijn met het bouwen van een basis.

In World in Conflict moet je roeien met de riemen die je hebt. Aan het begin van elke missie krijg je van jouw superieuren een bepaald budget toegewezen. Hiermee kun je een aantal units kopen, die vervolgens via een vliegtuig in de zogenaamde dropzone wordt afgeleverd. Dit is één van de twee redenen waarom World in Conflict zo anders is. De tweede heeft te maken met tactische benadering van de game.

Omdat je met een beperkt budget moet werken, zullen er keuzes gemaakt moeten worden. Koop je vijf sniper teams of juist twee tanks? Ga je de boel eerst verkennen met een helikopter of probeer je met grof geweld de vijand afmaken. Wat je kiest, dat is aan jou, maar vast staat dat er moet worden gekozen. Een kwestie van een groot leger opbouwen en vervolgens de vijand verpletteren zit er in World in Conflict niet in. En eigenlijk is dat maar goed ook. Het maakt de game uitdagender en de voldoening groter.

Wel zijn er mogelijkheden om het jezelf in de verschillende missies iets makkelijker te maken door secundaire doelen te voltooien. Daardoor speel je jezelf in de kijker van de superieuren en krijg je meer budget toegewezen of toegang tot sterkere units. Zo had ik in een bepaald level op tijd een artillerie tank gered van de vijand en kon ik die vervolgens aan mijn legertje toevoegen. Uiteindelijk bleek dat een zeer welkome toevoeging te zijn, want met die ene tank wist ik vervolgens zonder al te veel moeite de vijand in een dorp weg te vagen!

Een ander sterk punt aan World in Conflict is de variatie tussen de levels. De ene keer ben ik bezig om de vijand uit een stad te verdrijven, waarbij ik mijzelf van capture punt naar capture punt (die je kunt zien als kleine tijdelijke basissen, waarvandaan je verder kunt gaan) worstel, terwijl ik de missie daarop juist een stad tegen de vijandige inval moet verdedigen. Bovendien is het zo dat een missie op meerdere manieren gespeeld kan worden, waarmee ik terugval op de eerdere genoemde keuzes. Een missie met voornamelijk tanks spelen is compleet anders dan gebruik te maken van guerrilla en artillerie tactieken.

Toch valt dit allemaal in het niets met de kracht van de multiplayer modus. Hierin komt de game het best tot zijn recht. Ik heb een aantal fantastische potjes in de beta gespeeld, waarbij het teamwork in de game perfect tot zijn recht kwam. Bovendien kun je heel makkelijk in een potje stappen en hoeft het geen uren te duren voordat je hem hebt uitgespeeld.

Ik heb dan ook heel veel plezier beleeft aan World in Conflict. Het is een game met diepgang, maar is tegelijkertijd toegankelijk. De eenheden waarmee je speelt spreken voor zich en de leercurve is goed te doen. Bovendien ben ik er tevreden met de camera. Met de WASD combinatie scroll je over de map en met de muis draai je de camera. Het werkt gewoon perfect en ik kan deze game iedereen aanraden.