Monster Hunter: Freedom 2

Heren, we mogen dan misschien wel eens uitgemaakt worden voor nerds, maar we zijn en blijven mannen. En mannen hebben instincten. (Excuus aan de enkele dame die dit leest). Want hoe mooi de wereld om ons heen zich ook blijft ontwikkelen, diep van binnen zijn we altijd jagers gebleven. Wanneer je tijdens een documentaire een leeuw een antilope ziet verscheuren, zegt je vriendin, zusje of moeder dat het zielig is, maar stiekem vind jij het geweldig. Maarja, het zou een beetje raar zijn als we massaal de bossen in gingen om op everzwijnen te jagen he? (En dan heb ik het niet over die nepperts die met grote geweren een konijntje of een fazant neerknallen). Nee, wij als moderne man kunnen onze jagers-instincten de vrije loop laten gaan met games als Monster Hunter: Freedom 2.

De oplettende lezer heeft het misschien al door. Dit was precies dezelfde eerste alinea die ik ook voor de recensie van de eerste Monster Hunter: Freedom schreef. Dat heb ik niet gedaan omdat ik lui ben (ook al wil ik dat zo af en toe nog wel eens zijn), maar om een signaal af te geven. MH:F2 voelt namelijk meer aan als een ‘content-uitbreiding’ dan als een volwaardig nieuw deel in de serie. Ik had zelfs bij vlagen het idee compleet hetzelfde spel te spelen. De gevechten, de monsters, de items, de minigames, de personages. Ik had ze vrijwel allemaal al wel eens gezien in deel 1.

Want net als in dat deel, begin je ook in het vervolg met het aanmaken van een personage. In een filmpje krijg je te zien dat je door een enorme draak van een besneeuwde bergklif wordt afgegooid, waarna je wakker wordt in een klein bergdorpje. Van hieruit kun je quests gaan aannemen, wat de hoofdmoot van het spel is. Als je niet bezig bent met het spelen van quests, kun je items combineren, je eigen wapens en uitrusting craften, minigames met katten spelen, of natuurlijk een pilsje pakken in de pub. Maar wat is nou een pilsje als je er niet dronken van wordt, toch?

Je hebt verschillende soorten quests; hunting, slaying en gathering-quests waarin je respectievelijk een groot monster moet verslaan, verschillende kleine monsters moet verslaan of items moet verzamelen. Vooral het verslaan van de grotere monsters, meestal grote draken of uit de kluiten gewassen monsters vereist een ijzersterke voorbereiding. Potions om jezelf te healen, whetstones om je wapens scherp te houden, rations om je stamina op peil te houden, ze zijn allen onmisbaar als je een dergelijk monster te lijf wilt gaan. Zelfs met een goede voorbereiding kan het soms wel twintig a dertig minuten duren voordat je het kreng eindelijk te pakken hebt.

Een betere uitweg is om een paar vrienden uit te nodigen die je kunnen helpen. Je kunt via de ad-hoc maximaal drie extra vrienden in je spel laten meedoen om samen lekker te gaan jagen. Toch maakt Capcom het zichzelf weer lekker makkelijk door wederom geen online-mogelijkheden toe te voegen aan de game. En dat was nu net het grote minpunt van deel één.