Conan

Bezit je over een zwakke maaginhoud of raak je niet snel opgewonden van vrouwen met grote decolletés? Sla dan snel deze recensie over, want Conan zal je dan nóóit, maar dan ook ‘never-nooit’ van je levensdagen leuk gaan vinden. Deze ‘barbaarse’ game draait namelijk maar om twee dingen: “Bloed en tieten!” Daar is natuurlijk helemaal niets mis mee, tenzij je nog bij je ouders woont en geen eigen televisie in je kamertje thuis hebt staan (beetje gênant hè, wanneer je moeder binnen komt).

Voldoe je echter aan alle bovengestelde eisen en kan je geen genoeg krijgen van vorige, avontuurlijke hack-and-slash-games als God of War, de Lord of the Ring-filmgames of de Conquest Modus uit Mortal Kombat: Deception? Dan is Conan ongetwijfeld een game naar jouw hart. Het is dan verder ook eigenlijk niet zo belangrijk dat Conan niet gebaseerd is op de stoere film met Arnold Schwarzenegger, maar op de boeken van Robert E. Howard. Want waar de talloze vorige Conan-games keer op keer mislukte om het barbaarse personage nieuw leven in te blazen, slaagt THQ wel degelijk om de krachtpatser weer in de spotlights te zetten.

Dat is met name te danken door de waanzinnige hoeveelheid aan moves die Conan voor je in petto heeft. Waar het in het begin nog vooral “hakken, hakken en nog eens hakken is”, heb je op een gegeven moment genoeg ervaringspunten (die je krijgt na het verslaan van iedere vijand) om via een menu de trukendoos open te doen. Hierin kun je niet alleen honderden nieuwe aanvallen toewijzen aan Conan, maar ook nog eens bepalen op welk aanvalsvlak je wilt upgraden. Conan kan namelijk drie verschillende aanvallen uitvoeren: een aanval met één wapen, een aanval met twee wapens tegelijkertijd of een grijpaanval, waarbij je meestal je vijand de lucht in smijt. Naast ontiegelijk veel gevechtsmogelijkheden in Conan, zijn er ook bepaalde counteraanvallen: moves die je kunt activeren door eerst precies op tijd een aanval te blokkeren, om vervolgens via een quicktime-event (een moeilijk en duur woord voor “het juiste knopje indrukken”) genadeloos een tegenaanval in te zetten.

Grafisch gezien, valt er op Conan bijna geen peil op te trekken; het ene moment valt je mond open van verbazing, terwijl je een ander moment bijna uit je neus wilt gaan eten. Kwijl zal er zeker uit je mond gaan sijpelen, wanneer je te midden van een eindbaas je hachje probeert te redden. Toch zijn er ook levels waarin het erop lijkt alsof er weinig aandacht is besteed aan het uiterlijk van het spel. Zo zitten er vijandige leeuwen in het spel, die bewegen alsof ze spastisch worden tijdens een optreden van Dries Roelvink. Ook miste ik soms een aantal kleine realistische dingetjes, zoals voetafdrukken in het zand of het gevoel van 'vrijheid'. Met dit laatste doel ik op het feit, dat Conan gebruik maakt van onzichtbare muren; ouderwetse onkunde en wat ik eigenlijk niet meer wil zien in een spel uit de 21e eeuw.

Het verhaal in Conan is niet het meest spannende en epische stuk wat je zult tegen komen in een game. De cutscènes tussendoor zien er weliswaar strak en filmisch aan, maar om de één of andere manier pakt het verhaal je nooit echt. Dat komt met name door het tempo waarmee de voice-over de gebeurtenissen omschrijft, waardoor het moeilijk is om de rode draad te volgen. Gelukkig zorgt het er wel voor, dat Conan steeds in andere locaties belandt en er qua omgevingen dus genoeg aan variatie in het spel zit. Het leuke aan diezelfde omgevingen is de mate van interactiviteit met betrekking tot Conan. Zo kun je een behoorlijk aantal wapens oppikken in de levels, die verschillen van echte wapens zoals zwaarden of hamers tot geïmproviseerde wapens als grote stenen of wijnvaten. Ook is er de mogelijkheid om vijanden vast te grijpen en ze vervolgens naar dodelijke hotspots te gooien. Een soortgelijk iets zagen we eerder ook al bij Mortal Kombat: Deception en zorgt voor die aangename afwisseling tussen al het hak-geweld.

Conan’s vijanden verschillen in het spel van gasten in gladiatorenoutfits tot piraten met een lekker exotisch en getint kleurtje. Sommige vijanden zijn makkelijk omver te hakken, maar in iedere locatie zijn er ook steeds wat sterkere tegenstanders gestopt. Vaak zijn deze alleen te verslaan door gebruik te maken van bepaalde wapens, schilden of gevechtstechnieken. Ook kom je soms op punten in de game, waar grotere groepen schurken je op staan te wachten en je dus veel sneller op de knoppen zult moeten rammen, om niet voor schut en dood te gaan. De eindbazen in Conan zijn aan de ene kant geweldig en aan de andere kant behoorlijk jammer. Ze zien de meeste ‘baasgevechten’ er fantastisch en groots uit, met indrukwekkende vijanden als een gigantische octopus of mammoet. De manier waarop je ze echter moet verslaan, valt soms lelijk tegen. Zo is er meestal wel degelijk een mix van hakken en quicktime-events aanwezig, maar vallen die laatste meestal in herhaling. Zo is er een gevecht met een reusachtige Zand Draak, waarvan je op een gegeven moment de tong moet vastpinnen met je zwaard. Hierbij moet je met de cirkel-knop (of op de Xbox 360 met B) goed timen, om de aanval te activeren. Het gevolg is dat er een animatie wordt getoond waarin de Zand Draak op brute wijze wordt aangevallen, maar dat hij nog niet dood gaat. Dus zul je dezelfde handeling moet herhalen, waardoor je ook nog telkens weer dezelfde animatie te zien zult krijgen. Eén keer “okay”, maar om nu vijf keer dezelfde aanval te laten zien?

Zoals ik al eerder opmerkte en waar ik eigenlijk mee wil eindigen, is dat Conan niet bepaald bedoeld is voor kleine kindjes. Naast veel ongecensureerde, naakte vrouwen (die je uiteraard met “alles” zullen gaan helpen in de game), kan Conan ook voor een een nodig bloedbadje zorgen. Ik heb het dan over taferelen, waarmee onze Belgische vriend Jambers een heel seizoen zou mee kunnen vullen of waarvan Hans Teeuwen zou zeggen: “Aldaar zag ik kapot gescheurde kleren, uitgetrokken haren, uitgebutste tandjes en natuurlijk heel erg veel huid, bloed en natuurlijk, hoe kan het ook anders, een enkel uitgelepeld oogballetje.” Heel bruut dus!