Final Fantasy Tactics: The War of The Lions

Final Fantasy Tactics is een game die slechts een paar Nederlanders zullen kennen. De game werd aan het eind van de jaren negentig alleen in de Verenigde Staten en Japan op de eerste PlayStation uitgegeven. Waarom ik dit vertel? Nou omdat ik de game na mijn Final Fantasy VII verslaving blind heb geïmporteerd en ik daarna werd meegezogen in een spel zoals ik dat nog nooit had meegemaakt.

Inmiddels is het Tactics-genre wat vaker gebruikt en heeft FF Tactics al een vervolg gekregen in de vorm van Final Fantasy Tactics: Advance op de Game Boy Advance. Persoonlijk vind ik die game door het gebruik van vrolijke kleuren en een nogal slap verhaal een stuk minder interessant en ben ik blij dat Square Enix er eindelijk voor heeft gekozen om het origineel opnieuw uit te brengen. Op de PlayStation Portable en nu dus ook voor de Europeanen.

Final Fantasy Tactics: The War of The Lions volgt het verhaal van de jonge Ramza Beoulve. Deze jongen is van adelijke afkomst en bevindt zich in het midden van een conflict: The War of The Lions. Twee kampen vechten in de game om de heerschappij over Ivalice, de wereld die we ook kennen uit Final Fantasy XII. Verschil met die game is alleen dat je in Tactics bewoners als de Bangaa en de Viera in deze game niet zal tegenkomen en dat vind ik maar goed ook. Omdat de speler alleen maar met menselijke personages (en verschillende monsters) te maken heeft, komt het verhaal een stuk serieuzer over.

Het verhaal is dan ook het sterkste punt in de game. Er zijn een aantal momenten waarop je denkt dat je alles wel door hebt en precies op dat moment gebeurt er weer iets, waardoor je alles vanuit een ander perspectief gaat zien. Het is fijn dat de game vol zit met heerlijke schurken, die je echt kunt gaan haten. Sowieso zijn de meeste personages in de game goed uitgewerkt en hebben ze meerdere doelen in het verhaal. Zo kan iemand het beste met je voor hebben, maar je tegelijkertijd gebruiken om zijn hogere doel te halen. En daarbovenop is er nog een sausje godsdienst overheen gegoten, waarbij de boodschap van de makers volgens mij moet zijn dat je niet alles moet geloven wat de kerk je wijs probeert te maken.

Alhoewel het verhaal zeer sterk is, ben je er veel minder lang mee bezig dan de gevechten. Final Fantasy Tactics heeft een grote wereldmap waarbij je je persoonlijke legertje naar verschillende plaatsen kunt brengen. Een aantal van die plekken zijn zogenaamde danger-zones, waarbij je willekeurig aangevallen kan worden. Vervolgens moet je vijf van jouw helden opstellen en dan begint het gevecht in een 3D-arena die over een aantal vlakken is verdeeld. Elke strijder die op wordt gesteld mag zich over een X aantal vlakken verplaatsen (de hoeveelheid is afhankelijk van zijn vaardigheden) en kan ook een actie uitvoeren. Denk daarbij aan een aanval met een zwaard of het oproepen (‘summonen’) van een monster.

Ook moet er rekening worden gehouden met hoe je aanvalt. Wanneer je iemand van voren aanvalt is er een grotere kans dat die aanval wordt ontweken dan van achter. Of wat te denken van de hoogteverschillen. Het is verstandig om een boogschutter op een hoge berg te zetten, want dan kan hij met zijn aanval een veel groter gebied bestrijken en zal de vijand er langer over doen om bij hem te komen. Allemaal tactische problemen die de gevechten erg leuk maken.

Daarop voortbordurend heb je nog het probleem van welke personages je gebruikt en dan vooral welke beroepen die personages uitoefenen. Final Fantasy Tactics maakt gebruik van een zeer uitgebreid Job-systeem, dat naast uitgebreid te zijn tevens leuk genoeg is om echt werk van te maken. In het begin van het spel kunnen de personages hooguit een simpele magiër, een schildknaap en nog een paar nietszeggende knakkers zijn. Maar naarmate je met je job meer acties uitvoert en meer jobpoints verdient, zul je per job in level groeien en speel je nieuwe jobs vrij. Mijn Ramza is nu bijvoorbeeld een kick-ass Ninja die per beurt ver kan lopen en bovendien met twee wapens tegelijk tikken kan uitdelen. De jobpoints kunnen daarnaast ook gebruikt worden om nieuwe vaardigheden te leren, waarmee je personage in de desbetreffende job meer ruimte krijgt om een vijand te doden.

Alleen al voor het masteren van een job kun je de game uren gaan spelen, waarbij je van het ene gevecht in het andere belandt. Bovendien verdien je dan lekker veel geld, wat vervolgens weer gebruikt kan worden voor de aankoop van items en wapens in de verschillende steden. Tevens kan er in de bar van zo’n stad een sidequest aangenomen worden, waarbij een aantal van je medestrijders tijdelijk weg zijn om op zoek te gaan naar een schat. Als zij die uiteindelijk succesvol hebben voltooid, verdienen ze geld en bovendien de oh zo belangrijke jobpoints.

Final Fantasy Tactics is een game die je zonder problemen meer dan dertig uur kunt spelen waarna je dan nog steeds nieuwe dingen tegenkomt. Zelfs voor de echte Final Fantasy Tactics-rotten zitten er een paar interessante nieuwe dingen in. Zo heb je twee nieuwe classes: de Dark- en de Onion-Knight, die je als echte fanaat toch echt graag wilt vrijspelen. Maar de mooiste vernieuwing is de toevoeging van de prachtige tussenfilmpjes, waarin de belangrijkste scènes via een soort handgetekende tekenfilm uit de doeken wordt gedaan. De sfeer van die filmpjes is echt perfect en de stemmen die de personages hebben komen goed over. En daar boven op zit er ook nog een multiplayer modus in, waarbij je tegen elkaar, maar ook met elkaar kan vechten.

Ik heb me dan ook heel erg vermaakt met deze game en er zijn eigenlijk maar twee minpunten. Ten eerste heeft het spel tijdens het spelen zo nu en dan last van slowdowns en merk je dat de laadtijden hier en daar wat aan de lange kant zijn. En ten tweede ziet de game er inmiddels wat gedateerd uit. Games als Jeanne D’Arc zien er echt wat fijner uit, maar die missen dan weer het sterke verhaal en de typische Final Fantasy vibe.