Eternal Sonata

In een gamesindustrie die overspoelt is door games met bruut geweld, bloederige vuurgevechten en afgehakte ledematen, is het goed om soms even een stapje achteruit te doen. Neem nu een greep uit de vette games die er binnenkort uitkomen voor de Xbox 360: Assassin’s Creed, Call of Duty 4, Army of Two, Kane and Lynch, GTA IV, al deze games staan bol van het geweld, de actie en de chaos. Ik heb soms het idee dat veel gamers zich niet realiseren welke kracht er schuilt in het subtiele. Het durven genieten van de rust, de kalmte en meegesleept worden in een juist vredige wereld. Al bij het introscherm van Eternal Sonata gaven mijn zintuigen mijn hersenen meteen al het signaal: “Rob, dit kan wel eens zo’n game worden waarbij je even helemaal tot rust kan komen.”

Hoewel Eternal Sonata een rasechte RPG is, zou je kunnen zeggen dat deze game vooral om muziek draait. En dan met name klassieke muziek. Sleutelfiguur in het verhaal is namelijk de (hopelijk) toch wel bekende componist Frédéric François Chopin. Deze geniale musicus zien we in één van de eerste scenes van de game op bed dromen. We komen er achter dat Chopin op sterven ligt, en dat dit volgens zijn dokter wel eens zijn laatste droom zou kunnen zijn voordat hij sterft. De wereld waarin dit spel zich afspeelt, bevindt zich echter ín de droom van Chopin. Door een serie van verscheidene gebeurtenissen besluit Chopin samen met het schattige doch fragiele meisje Polka, en de avonturistische Beat en Allegretto op reis te gaan naar de koning van de door hem bedachte wereld om hem te confronteren met de problemen van de bevolking.

De manier waarop de wereld en zijn personages in beeld gebracht worden is werkelijk iets waar ik uren van kan genieten. Eternal Sonata wordt namelijk gekenmerkt door een werkelijk prachtige cell-shaded stijl, inclusief mooie character designs die zo uit een Japanse anime lijken te komen. De game doet ook zeker denken aan het onlangs uitgekomen Blue Dragon, maar weet vooral met de omgevingen en personages meer te overtuigen. Ook het kleurenpalet dat ontwikkelaar Tri-Crescendo gebruikt heeft bestaat uit levendige kleuren, zodat de game zelfs in kerkers en riolen een vredig gevoel geeft.

Maar goed, als we alleen maar wilden genieten van mooie beelden dan kochten we wel een mooie animatie-film. Gelukkig speelt de game ook lekker weg en vooral het gevechtssysteem verdient daarbij de nodige aandacht. Deze is namelijk simpel van opzet, maar doorspekt van de kleine details die de nodige tactiek in de mix gooien. Wanneer je in de open wereld tegen een vijand aanloopt kom je terecht in het gevecht, dat je met maximaal drie personages speelt. Hier kun je met de vier standaard knoppen aanvallen, items gebruiken, blocken en een speciale aanval uitvoeren. Interessanter is echter dat elk teamlid light- en dark-aanvallen heeft. Wil je dus een teamlid healen met een speciale aanval, dan moet je er wel voor zorgen dat je niet in de schaduw staat. In het begin van het spel is dat nog niet zo’n probleem, maar later in het spel kom je bijvoorbeeld in een groot open gebied terecht, waarbij er tijdens het gevecht wolken overvliegen, zodat het speelveld een stuk dynamischer wordt. Ook de vijanden worden beïnvloed door deze schaduwen. Een schattig wandelend pompoentje verandert in een reusachtig monster wanneer hij een schaduw inloopt, inclusief krachtigere aanvallen en extra hitpoints.

Hoewel je je acties realtime uitvoert, is er altijd maar één personage of één vijand tegelijk aan de beurt. Als jij aan de beurt bent, heb je in principe oneindig de tijd om te bekijken welke actie je wilt ondernemen. Pas als je iets onderneemt (lopen, aanvallen, item gebruiken) begint er links in beeld een metertje af te tellen. Je beurt is voorbij zodra deze meter leeg is. In het begin van het spel is dit geen probleem. Zolang je niet beweegt staat de meter stil, en je hebt vijf seconden om je acties uit te voeren. Om de moeilijkheidsgraad gaandeweg wat op te voeren, zijn er zogenaamde party-levelups. Dit houdt in dat je op een hoger party level bijvoorbeeld nog maar drie seconden hebt om te bedenken welke actie je wilt ondernemen, en nog maar vier seconden om die acties ook daadwerkelijk uit te voeren. Dit zorgt er gelukkig wel voor dat er een stevig tempo in de gevechten zit.

De overworld heeft in tegenstelling tot de gevechten een wat traditionelere en hier en daar wat trage aanpak. Zo zijn er steden die - hoe prachtig ze ook zijn - maar enkele inwoners lijken te hebben die ook nog eens vrij weinig te zeggen hebben. Ook de werelden waar je doorheen loopt hebben een hoop onzichtbare muren, en dat is wel jammer. Gelukkig zijn er voor de liefhebbers van sidequests en achievements nog wel de Score Pieces. Dit zijn korte stukjes bladmuziek die door de wereld verspreid liggen en die je samen met personages in de game kunt spelen. Voor de symfonie die hieruit voortkomt krijg je een rank, en hoe hoger die rank, hoe vetter het item dat je krijgt.

Nu we toch weer terugkomen op het onderwerp muziek; de achtergrondmuziek bij de verschillende gebieden is prachtig gecomponeerd door Motoi Sakuraba, bekend van onder andere Valkyrie Profile en Baten Kaitos. Daarnaast krijg je bij elk nieuw hoofdstuk een kort filmpje te zien over het echte leven van Chopin, uiteraard met een prachtige piano-compositie, waarvoor Tri-Crescendo gerenommeerd pianist Stanislav Bunin voor inschakelde. Alle muziek die in het spel voorbij komt is in het opties-scherm terug te luisteren. Perfect om inspiratie op te doen voor een recensie van deze game bijvoorbeeld. Tot slot nog het vermelden waard is dat deze game ook de Japanse stemmen ondersteunt, die een stuk beter ingesproken zijn dan de Engelse.