Folklore

Is er leven na de dood? Het is een vraag waar heel veel mensen aan denken wanneer ze een geliefde verliezen. Persoonlijk denk ik dat ik te nuchter ben om te geloven in een leven na de dood, maar het is wel een mooi thema voor een game. In Folklore ga je met twee personages op zoek naar het antwoord.

De speler krijgt in de game de controle over zowel Ellen als Keats. De eerst genoemde is een schattige blonde stoot die op jonge leeftijd haar moeder heeft verloren en daar nog steeds niet over heen is. Zij krijgt op één of andere manier te horen dat in het plaatsje Doolin mensen boodschappen doorkrijgen van het hiernamaals en besluit op zoek te gaan. Daar komt ze tevens Keats tegen, het tweede speelbare personage. Keats is de hoofdredacteur van een tijdschrift dat ingaat op het paranormale. Hij wordt hierdoor heel vaak gebeld en door anonieme mensen voor de gek gehouden. Aan het begin van zijn verhaal gaat voor de zoveelste keer de telefoon. Maar in plaats van een grap krijgt Keats een zeer angstige en serieuze vrouw aan de telefoon die hem smeekt om naar Doolin te komen.

Vanaf dat moment zijn de personages aan elkaar verbonden en kun je in de verschillende hoofdstukken met hen op zoek gaan naar de mysteriën die in Doolin te vinden zijn. In dat opzicht lijkt Folklore een beetje op een adventure, maar het is meer. Een groot gedeelte van de game speel je in de zogenaamde Netherworld, wat op zijn beurt een soort hiernamaals is, maar dan met heel veel XTC in zijn maag. Want mijn god, wat is deze wereld kleurrijk. En dat is op zijn beurt weer frappant, omdat het een wereld is waarin de gedachtes van de overledenen voortleven. Met de twee helden zul je na elk onderzoek in Doolin de Netherworld als een soort van held betreden, waarbij je gebruik kunt maken van de krachten van de Folks.

De Folks zijn de wilde dieren van de Netherworld en zowel de metgezellen als de vijanden. Dat klinkt vreemd, maar is eigenlijk heel logisch. Wanneer je een Folk hebt verslagen kun je namelijk zijn ziel opslurpen en zal hij vervolgens voor jou gaan vechten. Het omgaan met de Folks deed me een beetje denken aan Pokémon. Want net als bij die game ben je in Folklore in de Netherworld steeds bezig om nieuwe Folks te verzamelen of je huidige Folks beter te maken. Dat is ook hard nodig, want de eindbazen in Folklore zijn redelijk pittig en hebben meestal maar één zwakke plek. Het ontdekken daarvan kan via één van de vele prentboeken die in de game te vinden zijn, maar ook door er gewoon lekker op los te kloten. Lukt het om een eindbaas te verslaan, dan kun je vervolgens ook zijn ziel opslurpen.

Bij dit ‘Ghostbusters’-achtige geslurp is een leuke rol weggelegd voor de SIXAXIS controller. Door de controller op verschillende manieren te bewegen kan de ziel opgeslokt worden. Je bent op die manier een stuk actiever met de game bezig en het haalt je een beetje uit de sleur.

Want dat wordt Folklore helaas. Het verhaal in de game kabbelt zeer traag voort en ik mis nu en dan een emotionele klik met de personages. Het hele leven na de dood-thema is redelijk zwaar, maar het is me meerdere malen overkomen dat ik strip-achtige tussenscènes oversloeg, omdat het echt heel erg saai was. Daarnaast was het soms voor mij niet helemaal duidelijk hoe ik een bepaalde puzzel moest oplossen, met frustratie tot gevolg. Ook het vechtsysteem kan op den duur eentonig worden, omdat vijanden iets te vaak op onlogische plaatsen spawnen.