Fatal Inertia

Als we kijken naar de spellen die ontwikkelstudio Koei de voorbije jaren op de markt heeft gebracht, dan kunnen we concluderen dat Fatal Inertia een vreemde eend in de bijt is. Tussen al dat hack & slash-geweld van de Dynasty Warriors-serie verwacht je namelijk niet meteen een futuristische racegame. Op papier leek het allemaal prachtig; een combinatie van absurd hoge snelheden, het betere beukwerk, ruim vijftig tracks en de Unreal Engine als spreekwoordelijke kers op de taart.

De ontwikkeling van Fatal Inertia verliep niet van een leien dakje. Oorspronkelijk zou de game exclusief op de PlayStation 3 verschijnen, maar al snel werd gekozen om het spel ook naar de Xbox 360 te brengen. Op de PS3-versie zitten we, door problemen met de game-engine, nog steeds te wachten en de speelbare demo werd maar matig ontvangen. Als het recensie-exemplaar dan ook nog eens een maand na de release op kantoor komt, dan is dat meestal een slecht teken. En gelijk had ik, want je komt er al snel achter dat alles wat op papier werkt, dat in de praktijk niet doet. Fatal Inertia is namelijk helemaal geen leuk spelletje. Vooral in de carrièremodus is het een aaneenschakeling van frustrerende races. Nu ben ik niet bang van wat extra uitdaging, maar deze keer was de frustratie van mijn gezicht te lezen en had ik meermaals de neiging om, samen met het nodige gevloek en getier, mijn controller door de woonkamer te slingeren.

Het was vooral de belachelijke kunstmatige intelligentie die mij over de schreef deed gaan. Tegenstanders beuken je maar al te graag van de weg, waardoor je de controle verliest en kostbare seconden verspeelt. Seconden die je niet mag verspelen aangezien al je tegenstanders echte ‘über-coureurs’ zijn die nooit in de fout gaan. In de ergste gevallen kom je zelfs vast te zitten in de omgeving met als gevolg dat je de overwinning op je buik mag schrijven. Wat zeg ik? Vergeet de eindzege in het toernooi ook maar! De geluksfactor speelt, vooral in de latere races, een veel te grote rol. Winnen doe je dus eerder op goed geluk dan dat het met jouw vaardigheden als speler te maken heeft. Ongeveer halverwege de carrièremodus heb ik het spel dan ook definitief aan de kant geschoven en dat is jammer.

Jammer, omdat het spel genoeg te bieden heeft voor de racefanaten onder ons. Met in het bijzonder iedereen die WipeOut en/of F-Zero helemaal te gek vond. Neem nu het grote aanbod aan tracks.Vijf verschillende omgevingen (van de tropische stranden in Paradise Isle tot de ijsgrotten in Glacier Bay) die samen goed zijn voor meer dan vijftig circuits. Dat is niet mis, maar in alle eerlijkheid moet ik zeggen dat ze niet allemaal hetzelfde niveau behalen. Sommige tracks bieden een rommelig design en zitten zo extreem in elkaar dat mijn vingers behoorlijk in de knoop zaten toen ik mijn vliegtuigje met ruim vierhonderd kilometer per uur op de teller door de smalle weggetjes wilde manoeuvreren.

Nu kun je dat laatste makkelijk op de besturing schuiven. Oké, in het begin zul je het gevoel hebben dat je zelfs de makkelijkste bocht niet goed kunt nemen, maar met enige toewijding en doorzettingsvermogen moet het wel mogelijk zijn om de besturing onder de knie te krijgen. De voertuigen reageren goed op je stuurbewegingen en wanneer je de speciale skills (barrel roll en strafen) beheerst, weet je meteen dat de besturing meer dan degelijk is. Door goed te presteren in de carrièremodus en bij het vrijspelen van achievements, krijg je leuke extra’s om je voertuig naar eigen wens en smaak aan te passen in de ‘garage’. Het is niet van het kaliber Forza Motorsport of Need for Speed, maar het heeft wel effect op de prestaties van de vier beschikbare voertuigen.

Snel gaan ze echter allemaal, alleen merk je daar tijdens het racen bitter weinig van. Nergens heb je dat intense gevoel, nergens krijg je de ultieme snelheidskick. Het lijkt wel alsof alles in slowmotion gaat, en vooral in vergelijking met de bekendste games uit het genre is het resultaat in Fatal Inertia lachwekkend te noemen. Op de meest heftige momenten kakt de framerate ook nog eens in, waardoor het allemaal nog trager gaat. Visueel ziet Fatal Inertia er niet meteen onaantrekkelijk uit, met heldere kleuren en knappe locaties, maar laten we vooral niet vergeten dat Koei de Unreal Engine heeft gebruikt voor deze game en dan liggen mijn verwachtingen veel hoger. Verwachtingen die de ontwikkelaar over de gehele lijn niet heeft ingelost.