Spider-Man: Friend of Foe

Hier op kantoor draaien we vaak hele flauwe muziek. Vooral om elkaar te irriteren. Topper daarbij is het nummer die we kennen als ‘daar word ik niet vrolijk van’ en jij misschien kent uit de allereerste aflevering van Uitgespeeld, waarin we het hadden gemixt met het begin van het einde van Halo 3. Sinds dat moment is de zin ‘daar word ik niet vrolijk van’ een begrip geworden voor matige games. Games die je eigenlijk het liefst aan de stagiaire of een nieuwe redacteur over laat. Maar ja, soms hebben stagiaires het te druk met andere dingen en zijn nieuwe en oude redacteuren ziek. Op dat moment is het aan mij om de verantwoording te nemen en heb ik me samen met Youri gestort op Spider-Man: Friend of Foe.

Spider-Man: Friend of Foe is een co-op vechtgame, die je echt met een vriend of vriendin moet spelen. Eén iemand neemt daarbij de rol van Spider-Man op zich en de ander mag zich storten op de side-kick. De side-kicks zijn bekende personages uit het Spider-Man universum. Denk daarbij aan Black Cat, maar ook badguys zijn als sidekicks speelbaar, nadat je ze in een gevecht heb verslagen. Youri mocht dus los gaan als Doc Oc en de Green Goblin. Elk personage beschikt over zijn eigen vaardigheden, maar om eerlijk te zijn hebben we het bij één of twee personages gehouden. Simpelweg omdat het verschil in personages niet interessant genoeg is om te switchen.

Hetzelfde kan ik over het verhaal zeggen, dat echt nergens op slaat. Spider-Man is op een doordeweekse dag met zijn vijanden (die dus later in de game zijn vrienden worden) aan het vechten en wordt op dat moment door Nick Furry van SHIELD uit het gevecht gehaald. Meneer Furry heeft een probleem met androids en Spider-Man moet hem daarbij helpen. Vervolgens reis je de hele wereld af om overal vijanden te verslaan. Echt lang over het verhaal zullen de scenarioschrijvers niet hebben nagedacht

Tijdens het spelen verzamel je energie-orbs die je vervolgens kunt gebruiken om je personages te verbeteren. In theorie klinkt dit heel leuk, maar in de praktijk is het een overbodige functie. Deze game is namelijk vreselijk simpel. Hoe erg we ook aan het kutten waren, dood gingen Youri en ik niet. Ook maakte het geen drol uit of we nou op X, A, B drukten of alleen maar op de X-knop ramde. Tel daarbij de grote hoeveelheid domme en inspiratieloze vijanden bij op en je hebt een hersenloze game.

Dat kan om de zoveel tijd best leuk zijn. Samen met een vriend op de bank domweg op knoppen lopen rammen voordat je gaat stappen is zo’n moment. Maar ja, om voor dat ene moment nou zestig euro neer te leggen is wellicht iets te veel van het goede. Geschikter is deze game voor de wat kleinere kinderen. Als ik later een papa zou zijn en ik een kind zou hebben dat het leuk vindt om met superhelden de wereld te redden, dan is dit een best redelijke aanschaf. Omdat het makkelijk is, kan het kind er dan eerder plezier uit halen dan een game waarbij hij enkel en alleen dood gaat.