Tijdens het switchen ontdek je dat ieder personage beschikt over unieke krachten en eigenschappen. Zo heb je Frank Delgado die meer van knallen dan van praten houdt en daarom ook rondloopt met een bigass minigun, Xavier Jones gebruikt daarentegen liever zijn hersens en dankzij de mindcontrol is hij in staat om bezit te nemen van vijandelijke demonen. Zie je dit allemaal niet zo zitten en sneak je liever rond dan kun je met een druk op de knop bezit nemen van Billy Church, een slanke dame van Chinese afkomst die de meest acrobatische moves uit haar mouw schudt en het liefst vijanden hun keel doorsnijdt met een vlijmscherpe katana. In totaal telt het team zeven leden en is ieder lid in het bezit van twee wapens en minimaal één en in sommige gevallen twee paranormale krachten. Mooi is ook dat de gameplay hier naadloos op aansluit. Gedurende de hele game heb ik met ieder personage ongeveer evenveel gespeeld, het simpelweg kiezen van het sterkste personage en door de game heen raggen gaat hier dus niet op.
Spelenderwijs ontdek je dan ook dat je sommige puzzels met een specifiek personage moet oplossen terwijl bij gevechten je veel zal moeten switchen tussen meerdere personages. Het switchen werkt ook nergens storend, sterker nog het vormt het leukste element van de hele game. Dankzij dit element ontwikkel je zelf ook een sadistische manier om vijanden een kopje kleiner te maken. Zo was mijn favoriete manier om de demonen eerst met Billy te verstenen, ze vervolgens met Frank in de fik te steken en als pièce de résistance ze af te slachten met een ghostbullet van Black’s sniperrifle. Ongetwijfelt dat dit er ook voor zorgt dat mijn naam en die van mijn teamleden nooit zullen worden genoemd in het heilige boek. Wel zit ik al een geruime tijd hier op de redactie met een sadistische glimlach op mijn gezicht…">. Wel komt de game qua omgevingen langzaam op gang. Zo vond ik het leveldesign van de eerste set levels ronduit saai. Clive Barker’s Jericho is namelijk voorzien van linieaire gameplay waarbij je een vast pad volgt door de levels. Nu vind ik dit normaal gesproken geen probleem mits de omgevingen lekker gevarieerd zijn, helaas is dit bij Jericho niet het geval. Hierdoor wordt het al snel monotoon, tel hierbij op dat je in het begin ook veelal dezelfde vijanden tegenkomt en je snapt dat variatie ver te zoeken is. Pas vanaf de Kruisriddersperiode is er meer sfeer en wordt de game wat levendiger gebracht. Wat overigens opvalt is dat elke tijdsperiode is voorzien van een belachelijk hoog gore gehalte. Zo zul je rivieren doordrenkt van donkerroodbloed tegen komen, lijken die half vergaan zijn en door hun eigen uitwerpselen waden, demonen waarbij het rottende vlees nog aan hun lijf hangt en reusachtige insecten die met een luide knal uit elkaar spatten. </p><p>Alle gore wordt daarnaast nog eens extra versterkt door de hordes vijanden die op je afstormen. Zo kom je oog in oog te staan met vliegende demonen, zombiesoldaten, cyclopen en uit de klauwen gegroeide insecten. Alle vijanden zijn aan het brein van Clive Barker ontsproten en, als je de films en boeken van hem kent zie je dat ook duidelijk terug. De vijanden hebben een grauw hard sfeertje over zich heen en zijn zo taai als biefstuk, jammer is wel dat er weinig variatie is tussen de vijanden. Na een tijd spelen bekroop mij dan ook een gevoel van )
Tijdens het switchen ontdek je dat ieder personage beschikt over unieke krachten en eigenschappen. Zo heb je Frank Delgado die meer van knallen dan van praten houdt en daarom ook rondloopt met een bigass minigun, Xavier Jones gebruikt daarentegen liever zijn hersens en dankzij de mindcontrol is hij in staat om bezit te nemen van vijandelijke demonen. Zie je dit allemaal niet zo zitten en sneak je liever rond dan kun je met een druk op de knop bezit nemen van Billy Church, een slanke dame van Chinese afkomst die de meest acrobatische moves uit haar mouw schudt en het liefst vijanden hun keel doorsnijdt met een vlijmscherpe katana. In totaal telt het team zeven leden en is ieder lid in het bezit van twee wapens en minimaal één en in sommige gevallen twee paranormale krachten. Mooi is ook dat de gameplay hier naadloos op aansluit. Gedurende de hele game heb ik met ieder personage ongeveer evenveel gespeeld, het simpelweg kiezen van het sterkste personage en door de game heen raggen gaat hier dus niet op.
Spelenderwijs ontdek je dan ook dat je sommige puzzels met een specifiek personage moet oplossen terwijl bij gevechten je veel zal moeten switchen tussen meerdere personages. Het switchen werkt ook nergens storend, sterker nog het vormt het leukste element van de hele game. Dankzij dit element ontwikkel je zelf ook een sadistische manier om vijanden een kopje kleiner te maken. Zo was mijn favoriete manier om de demonen eerst met Billy te verstenen, ze vervolgens met Frank in de fik te steken en als pièce de résistance ze af te slachten met een ghostbullet van Black’s sniperrifle. Ongetwijfelt dat dit er ook voor zorgt dat mijn naam en die van mijn teamleden nooit zullen worden genoemd in het heilige boek. Wel zit ik al een geruime tijd hier op de redactie met een sadistische glimlach op mijn gezicht…">
Registreer nu!