Ratchet & Clank: Tools of Destruction

Wanneer ik op een saaie zaterdagmiddag me suf verveel, dan wil ik nog weleens voor de grap naar “het winkelcentrum” gaan. Beetje rondlopen, mensen kijken. “Games checken” bij de plaatselijke elektronicagigant en daar ook weer mensen kijken. Zien wat anderen bekijken of sterker nog: kopen. Hoe hele gezinnen de moed bij elkaar rapen om het overgebleven huishoudgeld te besteden aan een console. Toch valt het me op, dat ik eigenlijk nog steeds geen vader en moeder een PlayStation 3 op de toonbank heb zien leggen. “Belachelijke prijs”, hoor ik weleens in het gangpad van Sony’s nieuwe console, waarna ik ze even later een Wii en drie afstandsbedieningen richting kassa zie sjorren. Ratchet & Clank: Tools of Destruction, één van de eerste 'exclusieve' titels voor de PlayStation 3, zou in deze gang van zaken weleens verandering kunnen gaan brengen. De nieuwe Ratchet & Clank zet namelijk een immense stap op het gebied van visuele kwaliteiten en is daarom ook tot nu toe het beste voorbeeld van waar de PlayStation 3 eigenlijk toe in staat is.

Waar Spyro the Dragon, Jak & Daxter en Sly Raccoon hun graf lijken te hebben gedolven op de vorige PlayStation 2, blijken Ratchet en Clank ijzersterk overeind te zijn gebleven. Het verhaal in hun eerste next-gen avontuur gaat dan ook dieper in op beide karakters, waar Ratchet vooral op zoek gaat naar de oorsprong van zijn ras, de Lombax. Bovendien heeft de kleine slechterik Emperor Percival het voorzien op Ratchet en dus gaat het al volledig mis, wanneer we de twee vrienden zien aankomen in de stad Metropolis. Op het moment dat de stad volledig onder vuur komt (wat krankzinnig mooi is uitgebeeld, met een totale chaos waar je ook kijkt) te liggen, besluiten Ratchet en Clank te vluchten. Per toeval stuitten ze echter op het Lombax Geheim, waarna ze toch het avontuur aan gaan!

Net zoals in de vorige games, zul je niet alleen met Ratchet moeten spelen en kun je af en toe dus even rustig ademhalen, van al dat schieten op aliens en robots. Clank is er namelijk ook nog en heeft er in Tools of Destruction een nieuwe gave erbij; hij is namelijk de enige die het buitenaardse ras “de Zoni” kan zien en heeft de mogelijkheid om deze via telepathie te manipuleren. Zo helpen de Zoni Clank bij het uitschakelen van vijanden, maar ook bij het oplossen van allerlei puzzels. Clank kan bovendien door kleine ingangen kruipen en de tijd vertragen, waardoor hij zodoende Ratchet een behoorlijk handje kan helpen.

De gameplay van Clank haalt het echter niet bij die van Ratchet en dat komt vooral dankzij een aantal geniale en absurd grappige wapens. Zo is er natuurlijk de Groovatron (die je ongetwijfeld weleens voorbij hebt zien komen in een filmpje), waarmee je iedere vijand kunt laten dansen dankzij een hypnotiserende discobol. Verder zijn er de Plasma Beats, een monster dat je tevoorschijn kan laten komen uit flubber-groen slijm, en de Nanoswarmers: een zwerm dodelijke bijen. Er zijn echter ook genoeg 'serieuze' wapens, zoals de Shock Ravager (een soort van lange, elektrische zweep) en de Predator Launcher (een wapen waarmee je meerdere raketten tegelijk kunt afvuren). Alle wapens in het spel kun je bovendien op twee manieren opwaarderen. Ze worden ten eerste automatisch beter, wanneer je ze veel en doelgericht gebruikt en daarnaast kun je door middel van het verzamelen van raritanium (zooi die vijanden achterlaten na hun dood) ook upgrades kopen. Met een genoeg aantal Bolts is tenslotte mogelijk om geheel nieuwe wapens te kopen, bij mobiele verkooppunten in de game.

Dat de gameplay van Ratchet & Clank niets tot weinig is veranderd doet me eigenlijk niet zoveel; het is immers de presentatie en het uiterlijk van de game waarin het echt je mond laat open vallen. Dit is verreweg één van de mooiste games die er tot nu toe gemaakt zijn; het heeft gigantische, levendige omgevingen en geanimeerde personages die er zo onvoorstelbaar strak uitzien, dat zelfs Disney en Pixar respect zullen tonen bij het zien van deze game. Je merkt bovendien ook heel sterk, dat er zoveel aandacht is besteed aan het verfijnen van het spel, deels door het grappige script en de fantastisch ingesproken stemmen van de diverse personages.

Toch hebben de mogelijkheden van de PlayStation voor een aantal nieuwe mini-games gezorgd, waarbij je de SIXAXIS eigenlijk voor de eerste keer op een leuke manier moet gebruiken. Zo moet je bij sommige wapens (neem als voorbeeld de Tornado Launcher, waarbij de naam voor zich spreekt) de controller heen en weer bewegen, terwijl je tegelijkertijd ook nog gewoon kunt blijven bewegen met de analoge stick. Of je nu verder verkeer moet ontwijken of een balletje van de ene plek naar de andere moet bewegen; het belangrijkste aan de SIXAXIS-gameplay is dat het nooit onnatuurlijk of storend is tussen de rest van het spel. Klinkt heel simpel op papier, maar in de uitwerking blijkt dat nog vaak nog best lastig.

Natuurlijk heeft de game ook wel een aantal nadelen, maar in dit geval is het meer zoeken er naar, dan dat ze daadwerkelijk voor het oprapen liggen. Zo kun je in de videorecensie bijvoorbeeld horen, hoe Jelle zich ergert aan het ontbreken van een multiplayermodus. Nou is de multiplayer naar mijn mening nooit echt een groot en belangrijk onderdeel geweest in de serie, maar het was natuurlijk best aardig geweest om in de schitterende levels van Tools of Destruction ook wat deathmatches te kunnen houden. Een ander (en laatste) puntje waar over te twisten valt, zijn de missies met het ruimteschip. Deze submissies lijken een beetje op die uit de StarFox-serie en zien er op zich best grappig uit; ware het niet, dat ze veels te makkelijk zijn en het meer tijdverdrijf is, dan een daadwerkelijke uitdaging.