Jackass: The Game

De echte Jackass-hype is al lang en breed voorbij. Ruim vijf jaar geleden werd de laatste tv-aflevering ingeblikt, maar het succes van de daaropvolgende films maakt duidelijk dat er nog steeds plaats is voor de halsbrekende, knotsgekke en soms zelfs wansmakelijke capriolen van de Jackass-crew. Net daarom dat uitgever Red Mile Entertainment op het idee kwam om een game te maken over Johnny Knoxville en co. De vraag is: zit er überhaupt nog iemand te wachten op een minigame-compilatie over de serie? Ik in ieder geval niet, maar ik kan mij best voorstellen dat er nog steeds een heleboel mensen zijn die hun lach niet kunnen bedwingen bij het zien van een kotsende Steve-O.

Ben jij zo iemand? Dan is deze game voor jou gemaakt, want op skater Bam Margera na heeft iedereen meegewerkt aan de game om zo’n authentiek mogelijke sfeer te creëren. Het resultaat voelt en oogt als een nieuwe aflevering die zo op de buis zou kunnen. Het hele idee van de ‘MTV Story Mode’ - veruit de interessantste modus uit de game - draait dan ook om dit principe. De regisseur die het nieuwe seizoen zou inblikken is tijdens het uitvoeren van een stunt zwaargewond geraakt en moet dus noodgedwongen zijn job opgeven. De serie stopzetten is uit den boze en daarom word jij aangeduid om hem te vervangen.

Een seizoen bestaat uit zeven episodes, die op hun beurt weer bestaan uit vijf stunts. Een simpel rekensommetje brengt ons bij een totaal van 35 verschillende minigames. Een mooi aantal, maar wat de grootste troef van het spel moest zijn, wordt al snel de ondergang van Jackass: The Game. Wee Man herhaaldelijk op zijn hoofd slaan met een knuppel bijvoorbeeld. Of het wegslingeren van een Jackass-lid met een katapult, emmers vullen met de gore maaginhoud van Wee Man na het eten van een niet al te gezonde dosis rauwe eieren en ja, zelfs in een winkelkarretje naar beneden crossen mag dan wel grappig zijn, maar na één keer had ik het wel gezien.

En daar wringt het schoentje. Het merendeel van de minigames bestaat uit vijf doelstellingen, waarvan je er telkens drie moet voltooien wil je progressie maken in de game. Aangezien je deze niet na één speelbeurt tot een goed einde kunt brengen, moet je een stunt meermaals herhalen. En daar zijn ze domweg niet voor gemaakt. Iedere keer dat je op restart drukt neemt de verveling toe en verliest ook de humor zijn waarde. Vergelijk het als een uitstekende mop die je al iets teveel hebt gehoord.

Grote kans dat de hardcore Jackass-fan het niet eens is met de vorige alinea. Het spel barst namelijk van de bonuscontent, variërend van nieuwe personages tot leuke filmpjes die je kunt vrijspelen door alle doelstellingen te behalen. Zelf kon ik de moed niet opbrengen om elke minigame langer dan een paar minuten te spelen, maar voor de eerder genoemde Jackass-fan mag dat geen probleem zijn. Iemand die zich toespitst op het vrijspelen van al deze hebbedingetjes zal dus iets meer uit deze titel kunnen halen, maar toch blijf ik bij mijn standpunt dat Jackass: The Game qua replay value serieus te kort schiet.

De PSP-versie (en die heb ik dus getest) kent nog enkele extra’s ten opzichte van de PS2-versie. Eerst en vooral is daar de ‘Director’s modus’. Daarin kun je creatief aan de slag met al je opgeslagen herhalingen van eerder uitgevoerde stunts. Met een beetje knip- en plakwerk kun je dus als het ware een echte Jackass-aflevering creëren en het resultaat online delen met andere spelers. Tevens is het mogelijk om de minigames met maximaal vier vrienden te spelen via ad-hoc, maar ook aan een infrastructure-modus die je met één online-tegenstander kunt afwerken is gedacht. Jammer genoeg heb ik dat laatste niet behoorlijk kunnen testen, omdat er geen tegenstander gevonden werd. Het lijkt mij dan ook niet meer dan logisch dat de online-modus zal doodbloeden bij gebrek aan populariteit.