Metroid Prime 3: Corruption

Het is maar goed voor het cijfer van Metroid Prime 3: Corruption en mijn geloofwaardigheid dat hoofdredacteur Jelle zijn slaven dwingt om games uitvoerig te spelen. Was dat niet het geval, dan had ik waarschijnlijk na drie uur spelen een Wii-mote door het raam gegooid, de Wii uitgeschakeld en een onvoldoende onderaan deze tekst geplaatst. Dat is misschien heel kort door de bocht, maar Metroid Prime 3 komt dermate langzaam op gang en de besturing is in het begin zó ergerlijk, dat dit wel mijn sceptische gevoel van dat moment weergeeft. Het toppunt van irritatie werd bereikt toen een niet eens zo moeilijke tussenbaas ontzettend lastig werd omdat ik de Nunchuck-bewegingen maar niet onder de knie kreeg.

In plaats van dat de Wii-besturing dus alles toegankelijker zou maken, wenste ik meerdere malen dat ik een controller mocht gebruiken en baalde ik als een stekker dat één van mijn favoriete series zo vernacheld werd. Onder dwang maakte ik echter sprongen door de eerste uren en voor ik het wist kwam de Metroid-trein op gang. Planeten kregen meer afwisseling, de besturing bleek na gewenning (en op de Advanced-instellingen) erg goed te zijn, eindbazen deden mijn mond wagenwijd openvallen en de kippenvelmomenten staken steeds vaker de kop op. Nog nooit is mijn mening tijdens het spelen van een game zo 180 graden gedraaid. Na een opwarmfase van zo’n drie uur tijd is Metroid Prime 3: Corruption namelijk precies wat we ervan hadden gehoopt.

Wat we ervan hadden gehoopt en wat we ook hebben gekregen, is een reïncarnatie van de Metroid Prime-serie. Dat betekent dat je weer met Samus op pad gaat over diverse planeten, ditmaal om een aantal ‘Seeds’ uit te schakelen. Ondertussen krijg je aan de ene kant te maken met een fiks aantal gevarieerde vijanden en aan de andere kant met een dosis typische Metroid-puzzels die niet heel lastig zijn, maar af en toe wel vereisen dat je goed nadenkt. Mocht je nog nooit een Metroid-titel hebben gespeeld, dan zal deze titel je absoluut een ervaring bieden die je nooit eerder meemaakte. Mocht je een Metroid-veteraan zijn, dan valt je vooral op dat het actiegedeelte wat in aandeel toe heeft genomen, maar dat de spelstructuur grotendeels hetzelfde is gebleven.

Het actiegedeelte zal je in het begin mateloos irriteren. Naast dat je moet wennen aan het locken van een gebied rondom de vijand en het bijsturen met je Wii-mote, zul je ook moeten wennen aan de kracht van de vijanden. Elk minuscule wezentje, elk kleine robotje; je zult ze allemaal vaker moeten raken dan je gewend bent in andere schietspellen. In het begin zal het je verbazen, maar daarna ontdek je dat ontwikkelaar Retro Studios er een bedoeling bij had. Ze dwingen je zo namelijk om de zogenaamde Hyper Mode te betreden. Deze modus zorgt ervoor dat je veel krachtiger bent, maar verbruikt ook levensenergie. De truc wordt dus om dit op de juiste momenten toe te passen en steeds de overweging te maken of je tegenstander het waard is om wat extra leven te verliezen.

De puzzels blijven typisch Metroid en worden gebaseerd op de diverse uitbreidingen die je hebt geïnstalleerd. Denk hierbij aan veranderen in een Morph Ball, gebruik maken van raketten en ga zo maar door. Het geeft nog steeds dat toffe gevoel om meerdere uitbreidingen in één puzzel te integreren. Dat wordt bovendien aangevuld met twee punten. Ten eerste krijg je regelmatige typische Wii-achtige besturingsleukigheidjes voor de kiezen. Hierin moet je allerlei bewegingen maken om bijvoorbeeld een hendel over te halen. Het is geen toppunt van diepgang, maar draagt wel bij aan de variatie. Daarnaast kun je als tweede vernieuwing gebruik maken van de aanvallen uit je ruimteschip. Kun je bijvoorbeeld niet door een muur heen? Kijk of je hem kunt scannen en kunt aanvallen met de wapens van het schip.

Dat laatste is één van de weinige elementen die ervoor gaat zorgen dat je even verrast wordt. Voor de rest verliest de Metroid-serie langzamerhand zijn verrassingen. Ook in deze game blijft de spelstructuur namelijk hetzelfde. Zo ga je steeds op zoek naar een uitbreiding van je pak en kun je er vervolgens donder op zeggen dat je deze dan steeds moet gebruiken om verder te komen. Natuurlijk heeft dit ook z’n voordelen en spreekt het de meeste mensen absoluut aan. Het nadeel is echter dat deze Metroid Prime hetzelfde probleem heeft als de laatste Zelda’s; het wordt soms iets te voorspelbaar en doet te weinig nieuws om continu te verrassen.

Het is een smetje op verder een fantastische spelbeleving. Zo zijn de eindbazen, die je ook weer goed kunt vergelijken met wat we in Zelda tegenkomen, ontzettend indrukwekkend. Sterker nog: Metroid Prime 3: Corruption bevat de beste eindbazen van dit moment. Niet alleen omdat ze prachtig zijn vormgegeven en je eerst goed moet uitzoeken hoe je ze moet verslaan. Nee, ook omdat ze zoveel gameplay-mechanismen combineren dat je echt een uitgeput, maar voldaan gevoel krijgt na het verslaan van zo’n wezen. En precies die gevoelens krijgen we de laatste jaren misschien te weinig in games.

Ik heb Metroid Prime 3 sowieso ervaren als een pittige game die misschien niet voor beginners geschikt is. Dat komt in het begin door het eerder genoemde gewenningsproces, maar daarna vooral door lastige eindbazen, enkele puzzels die lastig uit te voeren zijn omdat je snel moet handelen en de verrassingen die je tegenkomt tijdens het backtracken. Dat is namelijk nog een derde kernelement van de hele Metroid-serie; steeds zul je gebieden opnieuw bezoeken. In andere games noemen we dat een nadeel, in Metroid Prime is het keer op keer zo neergezet dat het als nieuwe omgevingen voelt. Metroid is de koning van het backtracken en dat is in dit deel alleen maar duidelijker geworden omdat je nu op meerdere locaties van een planeet kunt landen met je schip. Je hoeft dus niet steeds hele werelden te doorkruisen.

Als dat wel had gemoeten, was het waarschijnlijk ook niet erg geweest omdat de levels zo prachtig ontworpen zijn. Tijdens mijn speelsessie op de redactie stonden enkele niet nader te noemen redacteuren te grinniken: “haha, wat lelijk!”. Het zijn onwetenden. Natuurlijk, Metroid Prime 3 is niet scherp, de texture-kwaliteit is vaak laag en de gezichtsanimaties zijn om te huilen. Bovendien doet het eerste gedeelte van de game denken aan Halo 2, wat natuurlijk nooit een compliment meer kan zijn. Toch moet je verder kijken. Bijvoorbeeld naar de combinatie tussen het technische en organische gedeelte van de game. Of naar het feit dat elke ruimte anders is. Het ontwerp, de creatie van het artwork en de visuele stijl in enkele gebieden is adembenemend. Het laat zien dat een spelcomputer niet per se superkrachtig hoeft te zijn om mooie games te kunnen maken.

Eigenlijk is het enige schandalige aan deze game dat Retro Studios en Nintendo de veelbelovende multiplayer-modus uit de game hebben gesloopt. Na de vermakelijke multiplayer in Hunters (DS-versie van Metroid) is dat echt een gemis, zeker omdat we op de Wii al zo weinig online vermaak hebben mogen aanschouwen. Toch is het avontuur zelf lang genoeg. De game duurt twintig uur om uit te spelen, maar is pittig en dus zul je bij een tweede keer bijna net zo lang bezig zijn. Doordat het backtracken zo geniaal is opgezet, krijg je ook het gevoel dat de schaal van de planeten ontzettend groot is. Na uitspelen van Corruption heb je het gevoel duizenden dingen te hebben gedaan. Het heeft te maken met de zorgvuldigheid van Retro Studios. Alles lijkt te kloppen, zeker in de spetterende laatste vijf uur van de game.