Virtua Fighter 5

Virtua Fighter 5 was bij de lancering van de PlayStation 3 ongetwijfeld één van de beste launchgames. Het was een heerlijk vechtspel met diepgang en tactiek, zag er fantastisch uit en had een haast perfecte leercurve. Toch bleef de game op een 8,5 steken, simpelweg omdat er geen online modus in zat. Gelukkig is de game sinds 26 oktober ook voor de Xbox 360 beschikbaar en kent deze versie als sterkste verbetering nou juist wel de toevoeging van de online-modus. En daardoor is de game in één klap een stuk interessanter geworden.

Voordat ik met die modus aan de slag ging, heb ik me eerst op de Arcade- en Quest-modus gestort. Als Achievement-hoer die ik ben, had ik namelijk gezien dat daar de meeste punten gehaald konden worden. Bovendien was het alweer een tijdje geleden dat ik de game op de PlayStation 3 had gespeeld en was het dan ook wel handig om eerst offline een tijdje te oefenen. Het duurt namelijk even voordat je weer door hebt wanneer je moet aanvallen en wanneer je moet blocken.

Want Virtua Fighter 5 is zo’n game waarbij je met button bashen over het algemeen het onderspit delft (uitzonderingen zijn er natuurlijk altijd). Bij deze game moet je altijd goed nadenken hoe je een aanval op zet en hoe je vervolgens de tegenaanval opvangt. Het draait om timing en verstand en daarom is de game zo geliefd bij de echte liefhebbers van vechtgames. Elk potje is weer een nieuwe uitdaging.

Bovendien ben ik erg tevreden over de speelbare personages, waarbij er voor iedereen wel iets lekkers bij zit. Zo weet ik dat Kris bijvoorbeeld redelijk fan is van Akira, die met harde rake klappen een redelijke ‘pain in the ass’ kan zijn en koos onze Robert tijdens ons bezoek aan de Tokyo Game Show steevast voor kickbokser Jacky. Ikzelf ben meer een gamer die van snelle personages houdt en mijn keuze viel dan ook al snel op Pai Chan. Pai is een 22-jarige Chinese en kan prachtig snelle combinaties tussen vuist en schoptechnieken maken.

Ondanks dat je de vrijheid hebt om met meerdere personages te spelen en iedereen ook echt de moeite waard is om uit te proberen, ben je bij het aanmaken van een profiel gebonden aan één personage. Samen met Pai ging ik in de Quest-modus verschillende virtuele arcadehallen af om iedereen aan gort te slaan. Na elk gewonnen potje krijg je, mits je tegenstander van hetzelfde niveau is, er experience-punten bij waarmee je in rang stijgt. Bovendien kan er geld verdiend worden, waarmee er nieuwe kleding en accessoires voor je personage kunnen worden gekocht. Zo heeft mijn Pai inmiddels een hippe zonnebril, een schattig roze outfit en groen, lichtgevende armbanden. Vooral op dat laatste accessoire ben ik erg trots, want die kreeg ik toen ik de rank van Master verkreeg.

Na 118 gewonnen en 4 verloren potjes vond ik dat ik klaar was voor het online-avontuur. Met Pai zocht ik via Quick Match naar een willekeurig potje en werd ik aan ene Patrick CZ gekoppeld. Deze jongen had aan de hand van zijn statistieken redelijk wat ervaring. Ik liet me echter niet afschrikken, maar toen de eerste ronde begon, was het toch lastig. De hele singleplayer-modus was ik namelijk gewend om aan de rechterkant te beginnen en al mijn startcombo’s waren daar op gericht. Join je online een potje, dan begin je automatisch aan de linkerkant en dat is echt even wennen. Dat was dan ook de reden dat ik redelijk de grond in werd gebeukt.

Gelukkig kreeg ik snel een mogelijkheid om mij te revancheren. Blijkbaar waren er niet al te veel mensen online en werd ik weer tegen dezelfde Patrick uitgeloot. Deze keer wist ik gelukkig wel waar ik aan toe was en gooide ik er een paar mooie acties uit en wist ik ook een paar aanvallen sterk te blocken. Ik won uiteindelijk en kreeg een zeer voldaan gevoel.

De online-modus op de Xbox 360-versie is een hele sterke toevoeging. In de potjes die ik speelde was echt geen lag te vinden, waar ik toch wel een beetje van stond te kijken. De online-modus geeft dezelfde uitdaging als wanneer je tegen een vriend of vriendin in de huiskamer speelt en heeft als extra pluspunt dat je veel meer verschillende soorten spelers tegenkomt. En die variatie zorgt er weer voor dat je steeds weer een net iets andere tactiek moet gebruiken.

Hierdoor kun je Virtua Fighter 5 heel erg lang online spelen, zonder dat het eentonig wordt. En precies door die toevoeging is deze versie beter dan de PlayStation 3-versie. Zelfs het argument dat de Xbox 360-controller minder geschikt is voor vechtspellen mist doel. Ik heb echt nooit het gevoel gehad dat ik liever met de PlayStation 3 controller wilde spelen.