Glory Days 2: Brotherhood of Men

Als ik me een paar jaar geleden de pleuris verveelde op school, dan wilde ik nog wel eens naar een site surfen die boordevol stond met kleine flashgames. Ze kosten niks, zijn makkelijk te laden en te spelen, en je was ze meestal na een minuutje of vijf al weer zat; wat niks uitmaakte want er stonden toch honderden andere spelletjes op zo’n site. Kort breinloos vermaak dus. Eigenlijk doet Glory Days 2 me daar een beetje aan denken, een redelijk leuk uitgewerkte flashgame. Maar een volwaardige DS-titel allerminst.

Glory Days 2 begint cool, met een filmpje waarin we een brief lezen die een soldaat aan zijn ouders schrijft onder begeleiding van best hele fraaie achtergrondmuziek, zeker voor een DS-titel. Het komt erop neer dat de soldaat zijn ouders verteld dat hij wederom ten strijde trekt tegen een vijandig leger, en dat hoewel oorlog verdorven is, hij toch zijn taak voor het vaderland wil voltrekken.

Vervolgens begint het echte spel en kun je aan de slag. Voordat een level start, krijg je enkele screenshots te zien die je de besturing uitleggen. Hier wordt je als speler niet heel veel wijzer van. Dan maar gewoon verder klikken en spelen die hap. De levels zijn eigenlijk gewoon één grote side-scrolling stage, zonder platformen, heuvels of dalen. Het is de bedoeling dat je alle vijanden uitroeit, civillians redt en vijandelijke basissen bombardeert. Hiervoor krijg je per missie de beschikking over een bepaald soort voertuig. Zo begin je met een simpele helikopter die civillians kan oppikken en bommen kan laten vallen. Later krijg je ook de beschikking over vliegtuigen, bombers, V2-raketten en dropships waarmee je paratroopers in vijandelijk gebied kunt droppen.

Allemaal rechttoe rechtaan en nogal simpeltjes dus. Er is echter één groot minpunt dat de hele game niet langer dan enkele minuten interessant houdt. De besturing werkt niet lekker. Je kunt de game besturen met de knoppen of met de stylus. Met de stylus kun je een kruisje in beeld laten verschijnen waar je voertuig automatisch op afvliegt. Door op het touchscreen te tappen kun je vervolgens schieten. Maar hoewel er vliegende vijanden in de game zitten, ben je vooral bezig met het vernietigen van tanks en manschappen. De bediening met de stylus is echter allerminst aan te raden, maar ook met de d-pad en knoppen is het soms aankloten. Een straaljager landen lukt bijvoorbeeld niet goed, en het is ook moeilijk om grondtroepen te raken met je machineguns.

Na iets doorspelen wordt de game wel iets leuker, en hier en daar komt er ook wat tactiek bij kijken. Zo moet je er voor zorgen dat je genoeg tanks en grondtroepen vanuit je basis laat vertrekken, zodat de door jouw platgebombardeerde checkpoints wel door je eigen leger in bezit genomen worden, en niet door dat van de tegenstander. Ook moet je door middel van het in bezet nemen van checkpoints en het redden van civillians geld verdienen om nieuwe wapens en troepen aan te schaffen.

De graphics van GD2 zijn in orde, maar waren in principe op de GBA ook nog wel te realiseren. Als je dan toch voor 2D gaat, ben ik persoonlijk een voorstander van de mensen achter Metal Slug, die van 2D ware kunst maken. Maargoed, de achtergronden zien er prima uit en de eenheden zijn simplistisch maar niet irritant voor het oog.