Tabula Rasa

In Tabula Rasa is de mensheid voor de zoveelste keer verdoemd. Het buitenaardse volk genaamd ‘Bane’ is de aarde komen binnenvallen. De wereldleiders wisten dit al langer en zorgden er voor dat de sterksten der aarde weg konden komen, door gebruik te maken van een warp-apparaat. Dit heeft de mensheid na het bestuderen van buitenaardse technologie kunnen bouwen. Op de nieuwe planeten waarop zij terecht komen zijn ze op zoek naar nieuwe bondgenoten, manieren om sterker te worden en uiteindelijk de aarde terug veroveren. Jij zal één van de helden moeten zijn om het gevecht te leiden.

Maar daarvoor moet je net als in elke andere MMORPG’s een lange weg vol quests en ervaringspunten afleggen. Zoals wel vaker in het genre ben je in het begin een vrolijke vrijwilliger, die wel oren heeft naar een lekker avontuur. Tabula Rasa begint zeer sterk. In een soort van instance krijgt de speler de opdracht om een nabij gelegen basis te ontdoen van de vijand. Geen blabla in de vorm van ‘dood zoveel konijntjes’, maar gewoon gelijk actie. Lekkere actie. Het sterke punt van Tabula Rasa is namelijk dat het een MMORPG combineert met een third-person shooter. Geen gezwaai met staven of zwaarden in deze game, maar gekletter van machinegeweren, snipers, shotguns en ga zo maar even door. Voor mij de reden dat ik in het begin met veel plezier aan het ‘grinden’ was.

Toch zul je in Tabula Rasa niet steeds op hetzelfde punt willen blijven hangen. Overal is namelijk wat te doen. Er zijn altijd gevechten tussen de mensheid en de Thrax, onderdeel van de Bane, en jij kunt daar aan meedoen. Als je daartoe besluit kom je echt midden op een slagveld tussen vechtende NPC’s terecht en voelt het echt alsof de mensheid in oorlog is. Die gedachte in het achterhoofd is een stuk interessanter dan bij een World of Warcraft, waarbij er ergens een burcht vol vijanden is, die jij maar even moet afslachten.