Unreal Tournament 3

Ik moet eerlijk zeggen dat een recensie schrijven van Unreal Tournament 3 best een zware opgave is. UT3 is namelijk typsich zo’n game die moet rijpen. Naarmate de game langer uit is, worden spelers beter en begin je het spel steeds meer (of juist minder) te waarderen. Je krijgt echter nooit enkele maanden de tijd om een spel te recenseren, dat is gewoon niet mogelijk. Zowel de uitgevers van de games als de lezers van deze recensie zouden niet geinteresseerd zijn in een beoordeling die “te laat” is. En dus zal ik gewoon maar mijn stinkende best doen om een zo goed mogelijke recensie te schrijven. Gelukkig is er ook genoeg te vinden waarvan ik nu al zeker weet dat het goed zit. Zoals de graphics. Unreal Tournament 3 ziet er namelijk verschrikkelijk goed uit en doet qua stijl vooral denken aan Gears of War. De game zit vol met brede opgepompte gasten die dezelfde anabolen hebben geslikt als Marcus Fenix. Samen strijden ze in een bijzonder gedetailleerde postapocalyptische wereld die helemaal bij Unreal Tournament past.

Naast een beter uiterlijk is er uiteraard meer verbeterd ten opzicht van UT2004. Dat is best een zware opgave geweest voor Epic, omdat het vorige deel verschrikkelijk goed is. De singleplayer-modus is één van die dingen die onder handen is genomen. Ja, je hoort het goed, de singleplayer. In de ultieme multiplayer-FPS voor de PC. In de singleplayermodus (die overigens online ook met z’n tweeën te spelen is) zit nu namelijk een verhaallijn en een stoer personage: Reaper. Reaper is pissig, want zijn hele kolonie is weggevaagd door de Necris, een buitenaards ras dat uiteraard uitgeroeid moet worden. Aan de hand van dat oppervlakkige verhaal moet je verschillende missies spelen. In eerste instantie tegen andere menselijke tegenstanders en later tegen de Necris. Denk nou niet dat we hier te maken hebben met een volwaardige singleplayermodus als in Gears of War. Ja, de modus is uitgebreider dan we van UT gewend zijn, maar de grootste toevoeging is het feit dat er überhaupt een verhaallijn is. De singleplayer is nog steeds een aaneenschakeling van multiplayermodi als Capture the Flag, Team Deathmatch en Warfare tegen bots. Bots die overigens aardig kunnen verdedigen, maar niet kunnen aanvallen. De modus is dan ook vooral bedoeld om je te trainen voor de multiplayer, want daarom draait UT gelukkig nog steeds.

Er is geen multiplayermodus die zo goed aanvoelt als Unreal Tournament 3. Er zijn geen klasses, je kunt niet levellen en ook van perks is geen sprake: de gameplay is heel erg puur. En niet alleen puur, het is ook ongelooflijk snel. Close combat gevechten kenmerken zich door double jumpende gasten die in noodtempo om elkaar heen bewegen, met kogels die alle kanten op vliegen. Zeker in close combat gevechten komt Unreal Tournament 3 door die snelheid aan op je eigen vaardigheden. Je zult jezelf echt goed moeten positioneren en echt goed moeten mikken; met geluk kom je meestal niet zo ver. Tenzij je een groot voertuig bestuurt natuurlijk, de voertuigen uit UT 2004 zijn namelijk terug. Zo is het nog steeds heerlijk om met de laag zwevende Manta vijanden te pletten. Of om met de trage Goliath-tank een Raptor uit de lucht te knallen. Ook de Leviathan is weer terug, de enorme tank die plaats biedt aan meerdere spelers. Het nadeel van dit belachelijk sterke voertuig is dat het stil moet staan en als een transfomer in een of andere raketbasis moet veranderen voordat je er echt iets mee kunt.

Dankzij de komst van een nieuw ras (de Necris) zijn er ook nieuwe voertuigen. De stoerste is absoluut de Darkwalker. Een grote War of the Worlds-achtige Tripod op lange tentakelpoten met een flink ionenkannon aan boord. Deze is moeilijk te grazen te nemen, maar als je dichtbij weet te komen is het zeker te doen. Het lijkt vaker onmogelijk een voertuig te verslaan om er vervolgens achter te komen dat er best een goede manier is. Zo zijn de echt sterke voertuigen vaak traag of hebben ze een slechte verdediging als de tegenstander dichtbij is. Het lijkt erop dat Epic wederom de juiste balans heeft gevonden tussen de verschillende voertuigen. Dit is echter wel zo’n punt waarop ik nu nog geen definitieve uitspraken kan doen, daarvoor moet de game echt weken gespeeld worden. Op het gebied van wapens weet ik wel zeker dat het helemaal goed zit. Deze zijn namelijk nauwelijks veranderd ten opzichte van UT2004. De opvallendste verandering voor mij is dat de minigun een stuk sterker is geworden. Misschien zelfs iets té sterk, met de minigun hoef je namelijk niet zo goed te mikken om toch iemand te raken. Hierdoor wordt de minigun in één klap waarschijnlijk een van de populairdere wapens in Unreal Tournament 3, terwijl je niet bijzonder goed hoeft te zijn om deze te kunnen hanteren.

Dat er zo weinig lijkt te zijn veranderd sinds UT2004 is geenszins een minpunt. Dat spel deed veel dingen al verschrikkelijk goed en er is bovendien wel degelijk veel veranderd. De grote verbeteringen zitten verstopt in het tweaken en polijsten van de gameplay uit de vorige delen. Hoewel de veranderingen klein lijken, voelt de game aanzienlijk strakker en sneller aan dan UT2004. De komst van het hoverboard is daarbij waarschijnlijk de grootste verandering en een zeer goede. In het vorige deel moest je nog wel eens grote stukken te voet afleggen en dat haalde de snelheid uit het spel. In elke modus met voertuigen kun je nu ten alle tijden een zwevend skateboard pakken waarmee je je veel sneller kunt voortbewegen. Met name in CTF is dit handig, je kunt de vlag pakken en er snel vandoor gaan op je hoverboard. Natuurlijk heeft Epic ook hier aan het evenwicht gedacht en dus heeft ook het hoverboard nadelen. Zo kun je geen wapens gebruiken tijdens het zweven en als je een keer geraakt wordt lig je meteen enkele kritieke seconden op je bek. Een voordeel dat je dan wel weer hebt is dat je je op een hoverboard vast kunt klampen aan een voertuig zodat je vooruitgetrokken wordt. Het zweefbord is dan ook een heerlijke toevoeging die ervoor zorgt dat je maar zelden hoeft te balen dat je geen voertuig kunt krijgen.

Een andere belangrijke toevoeging is de afname in gamemodi. Dat klinkt niet logisch, maar is het wel. UT2004 had nogal wat verschillende speltypes die nauwelijks gespeeld werden. Daarom is het allemaal nu terug gebracht naar de zes belangrijkste: Death Match, Team Death Match, Capture the Flag, Vehicle Capture the Flag, Duel (1 tegen 1) en Warfare. Warfare is de nieuwe modus die wat elementen van UT2004-modus Assault toevoegt aan Onslaught. Nog steeds speel je met twee teams die nodes in beslag moeten nemen om vervolgens de core van de tegenstander te vernietigen. Het grote verschil van Warfare ten opzichte van Onslaught is dat je de beschikking hebt over een Orb. Als je met deze Orb naar een node van een tegenstander gaat, kun je deze in een keer overnemen zonder dat je de vijandelijke node eerst te vernietigen. Bovendien heb je nu ook ongelinkte nodes. Deze staan helemaal los, maar kunnen toch een tactisch voordeel opleveren. Zo kun je met die losse nodes bijvoorbeeld voertuigen (zoals de Leviathan) krijgen, die nergens anders in de map te vinden zijn. Wederom een kleine toevoeging die een grote impact heeft op het spel.

Conclusie en beoordeling

Het oordeel van Youri Dechesne

Unreal Tournament 3 ziet er geweldig goed uit en speelt sneller en strakker dan zijn voorganger. De game voelt aan als samenvoeging van de beste punten uit de voorgaande delen die vervolgens eindeloos zijn gepolijst en getweaked. Toch zijn er ook wel wat minpuntjes te noemen: Epic doet alsof de singleplayer wat voorstelt, maar dat doet het niet. Bovendien zijn de bots af en toe erg dom. Je moet Unreal Tournament 3 dan ook echt kopen voor de multiplayer. Op dat gebied is de game ongeëvenaard. Geen spel is zo snel en vraagt (zeker in close combat) zoveel vaardigheid van de speler.

9

• Prachtig
• Snel
• Komt echt aan op skills
• Gameplay tot in perfectie gepolijst

• Singleplayer is niet meer dan een uitgebreide tutorial
• Bots zijn behoorlijk dom