The Legend of Spyro: The Eternal Night

Al jaren zijn er op elke console wel mascottes, oftewel figuren die boegbeelden zijn voor de console waar ze op verschijnen. Voor Sega is dat natuurlijk Sonic, voor Nintendo is dat Mario, maar voor de andere consoles is de ‘strijd’ nooit echt beslist. Voor bijvoorbeeld Sony’s PlayStation was er een concurrentieslag tussen Crash Bandicoot en Spyro. Alhoewel er nooit echt duidelijkheid over is geweest, zijn er genoeg aanhangers voor beide kanten. Nu is die tijd wel voorbij, en zowel Crash als Spyro verschijnen zo nu en dan nog eens op een systeem. Nu is Spyro weer eens aan de beurt, met het tweede deel in de Legend of Spyro-trilogie.

Nadat Insomniac de licentie van het spel uit handen gaf, is het niveau van de PlayStation 1-versies eigenlijk nooit meer gehaald. Het was tijdenlang ook niet bekend welke ontwikkelaar zich nu over het voortzetten van de franchise zou buigen. De huidige trilogie van Spyro is in handen van Krome Studios, die al ervaring hebben met het maken van dergelijke spellen.

Spyro staat al sinds mensenheugenis bekend als een typisch platformspel. Je loopt rond in een level, zoekt een sleutel of een schatkist, en tussendoor versla je wat vijanden In Spyro: The Eternal Night is dat eigenlijk helemaal omgedraaid. Je spendeert de meeste tijd nu aan het verslaan van vijanden, die vaak met hordes tegelijk op je af komen. En als het nou eens zo was dat deze vijanden soms even een andere strategie toepassen, of je net even anders benaderen? Dat zou zeker mooi zijn, maar helaas lijken de vijanden zich telkens hetzelfde te gedragen. Verandering, zoals je die ziet in de Spyro reeks, hoeft niet per definitie slecht te zijn. In Spyro: The Eternal Night echter wel, want het achter elkaar verslaan van hele groepen vijanden is in dit geval gewoon niet zo leuk doordat de vijanden weinig uitdaging bieden.

Spyro is een draak. Nee, dit is geen grap van Gerard Joling, maar een feit. Spyro is een paarse draak die, ondanks dat hij niet zo groot is, een paar verschillende speciale aanvallen kent. In het vorige deel had je meteen bij het begin de mogelijkheid om bijvoorbeeld vuur te spugen, of om een bliksemschicht af te schieten. In dit spel heb je die krachten ook wel, maar ze zijn niet meteen beschikbaar. Deze situatie is vergelijkbaar met die van een spel als Metroid Prime, waar je tijdens het spelen je verloren krachten terug moet vinden. In Metroid Prime is dat zeker geen rotklus want het spel steekt prima in elkaar. In Spyro: The Eternal Night is dat net even wat anders.

Het moet wel even gezegd worden, de ontwikkelaar weet een prima sfeer neer te zetten. Zeker als je Spyro al eens hebt gespeeld, zul je veel dingen herkennen en misschien wat minder problemen hebben met de kritiekpunten die ik aanhaal. Maar een van de dingen die er bovenuit steekt is het niveau van het spel, en dan bedoel ik niet dat het kinderlijk is, maar dat het soms moeilijk is. Laat dat ik dat even anders verwoorden, het spel maakt het je soms knap moeilijk. Neem als voorbeeld het verslaan van vijanden. Als je geraakt wordt, kan het gebeuren dat een andere tegenstander je dan nog een keer raakt terwijl je al half op de grond ligt.

Als er dan ineens een groep vijanden om je heen staat die je te pakken proberen te nemen, kun je je voorstellen dat het niet makkelijk is om daar uit te komen. Tel daar ook bij op dat jij je vijanden vaak niet eens kunt raken als ze op de grond liggen en dat je na een paar keer meppen al dood bent, en je krijgt een spel waar de speelbaarheid niet bijzonder goed is. Erg jammer, want tot een paar jaar geleden was Spyro nog een leuke en interessante platformer.

De ontwikkelaar heeft toch het een en ander toegevoegd aan het spel. Buiten de ‘magische’ aanvallen die Spyro kan doen, heeft hij deze keer ook een soort bullet time ter beschikking. Zodra je deze inzet gaat de tijd een stuk trager, en heeft Spyro ook meer de tijd voor bepaalde dingen. Je zou het bijvoorbeeld toe kunnen passen als je heel veel vijanden tegelijk op je af krijgt, of als je meer tijd wil hebben om een bepaalde situatie in te schatten. Dit is nog best leuk om te doen, al is mijn ervaring wel dat deze kracht niet bepaald gelimiteerd is. Een dergelijke kracht te vaak gebruiken haalt de fun er voor mij een beetje uit. Wat wel weer leuk om te horen is is dat dezelfde voice-actors uit het vorige deel ook nu weer stemmen ingesproken hebben. Die kan is in ieder geval professioneel verzorgd, met namen als Elijah Wood en Gary Oldman.