Guitar Hero III: Legends of Rock

Het is voor mij heel raar om de Guitar Hero III recensie te schrijven. Ik heb de game al zo vaak besproken; in impressies, video-impressies, reportages, op de beursvloer en ga zo maar door, dat ik het idee heb dat ik het over een spel heb dat ik enkele maanden geleden al een cijfer heb gegeven. Ach, velen van jullie zijn zonder deze intro te lezen al naar onder gescrolld om eerst het cijfer te bekijken, dus laten we er geen doeken om winden: met Guitar Hero III is het gewoon weer net zo heerlijk genieten van het rocken als bij zijn voorgangers, en misschien nog wel wat meer!

Voor een introductie over het spel, en hoe het precies werkt verwijs ik je liever door naar recensies van de eerste twee delen, want ik heb zo’n vermoeden dat de game inmiddels toch wel aardig bekend is bij het overgrote deel van de lezers. Nee, in deze recensie wil ik het vooral hebben over de kleine details. Wat is er beter? Hoe zit het met de nieuwe nummers en natuurlijk: zijn er ook minpunten?

Laten we dan ten eerste maar eens beginnen bij de soundtrack, want die is in dit deel ijzersterk. Hoewel ik in de videorecensie aangeef dat de soundtrack toch voornamelijk weer bestaat uit veel hardrock en metal, kan ik gelukkig wel melden dat er ook nummers in zitten als Paint it Black van the Stones, Black Loving Woman van Santana, een nummer van the Killers, en mijn persoonlijke favoriet: een nieuw nummer van Stevie Ray Vaughan! Ik durf zelfs wel te zeggen dat Guitar Hero III tot nu toe de vetste soundtrack heeft van alle drie de delen.

Natuurlijk zijn er ook weer een hoop aanpassingen gedaan aan de game, al zijn die vooral op kleine schaal, omdat de standaard gitaargameplay natuurlijk nog steeds als een huis staat. Ten eerste is deze game op expert al een stuk moeilijker, zodat ook veteranen weer een flinke uitdaging hebben met GH3 (Trough the Fire and Flames op expert is echt… ziek). Deze verhoogde moeilijkheidsgraad vind je vooral terug in het gebruik van veel akkoorden achter elkaar, maar wel op zo’n manier dat je je vingers in hele rare bochten moet wringen. Dat vind ik echter wel zo eerlijk van Red Octane, omdat het simpelweg toevoegen van ‘nog meer noten’ nogal onrealistisch zou overkomen.

Daarnaast heeft ook de grafische stijl een update gekregen. Waar ik in het begin niet helemaal weg was van de nieuwe charactermodels, moet ik zeggen dat ik er inmiddels aan gewend ben geraakt, en de bijna karikaturistische (is dat een woord?) personages eigenlijk best vet zijn. Wanneer je de career-modus speelt, krijg je tussendoor allemaal toffe tussenfilmpjes, die verder totaal geen nut hebben, maar wel de sfeer erin houden. Daarnaast is ook de gitaar zelf natuurlijk vernieuwd, en de nieuwe zwarte Les Paul is nu al mijn persoonlijke favoriet. Tevens kun je hem customizen met meerdere faceplates en necks.

Wat minder tevreden ben ik over de nieuwe interface tijdens het spelen. Hiermee bedoel ik de starpower-meter en de score-meter. Zo wordt jouw starpower afgebeeld in verschillende lampjes, in plaats van in een simpel balkje dat zich opvult. Ook heb je drie grote lampjes en drie kleine, en ik vind het gewoon wat lastiger om te zien of ik nu al genoeg starpower heb of niet. Ook de teller die je score en hit-streak (hoeveel noten raak je zonder er één te missen) weergeeft is minder goed te zien, en dat is lastig aangezien je tijdens het spelen eigenlijk maar maximaal één seconde je blik van het veld kunt houden.

De hammer-ons en pull-offs – technieken voor de gevorderde spelers - werkten wat minder soepel. Of eigenlijk niet minder soepel, maar ze waren bij sommige nummers op rare plekken in de song geplaatst. Zo kon ik bij een bepaald nummer een enorm gedeelte compleet spelen zonder te strummen, puur door één lange hammer-on te spelen. Op zich geen ramp, maar er zaten hier en daar best grote pauzes tussen bepaalde noten, dus het kwam wat onrealistisch over. Bij een ander nummer zag ik echter noten die super dicht bij elkaar stonden maar die ik niet met een hammer-on of pull-off kon spelen. Gelukkig is dit echter een klein puntje, dat misschien even voor verwarring zorgde, maar absoluut geen afbreuk deed aan mijn speelplezier.

En dan hebben we het nog niet eens over de multiplayer gehad. Natuurlijk is het weer mogelijk om samen nummers met elkaar te spelen, of tegen elkaar. Nieuw is echter de battle--modus, waarin je powerups naar elkaars speelveld kunt slingeren. Zo kun je een bepaalde knop van je tegenstander kapot laten gaan, waardoor hij die knop eerst tien keer moet indrukken voordat die het weer doet. Of wat denk je van een rechtshandige speler ineens ‘lefty flip’ geven, zodat al zijn noten verkeerd om naar beneden komen? Deze potjes zijn intens, maar duren meestal wel wat kort. Wil je dus wat rustiger van de nummers genieten, dan is er nu ook een coöp career-modus. Hierin kun je de hele career-modus doorspelen, maar dan met zijn tweeën, ieder op zijn eigen moeilijkheidsgraad. En tot slot natuurlijk het allervetste: voor het eerst knalhard online rocken!