EA Playground

Ik weet nog dat mijn moeder vroeger moedeloos van me werd als ik weer met een kapotte broek thuiskwam. Blijkbaar had ik aanleg voor het steeds maar weer vallen op mijn knieën, handen, buik, kont en rug. Mijn moeder en ik dachten dat er nog een dag zou komen waarop ik aan een dodelijke hoofdwond zou overlijden. Het is eigenlijk een wonder te noemen dat mijn moeder haar zenuwen heeft overleefd, en ik mijn jeugd.

Gelukkig liggen dat soort primitieve/simpele tijden achter ons, want EA Playground zorgt ervoor dat ik lekker veilig op mijn gat kan blijven zitten terwijl ik over een virtueel schoolplein dartel, zonder een EHBO-doos die paraat moet staan voor ongelukjes. Een hele opluchting voor mij en mijn moeder zou je zo zeggen. Ware het niet dat ik er al snel achterkom dat deze game, die ideaal voor mij zou zijn, eigenlijk niet voor mij is gemaakt! Anderzijds, misschien toch wel. Of toch niet?

De reden dat ik niet weet of deze game voor mij is gemaakt, is omdat ik wat in de war ben. Ik heb mezelf namelijk wat pijn gedaan tijdens het spelen van EA Playground. Nee, geen kapotte knieën of schaafwonden, maar een heuse bult op mijn voorhoofd. Tijdens een heftig potje sla-de-bal-om-de-paal (Tetherball) vloog de Nunchuck uit mijn ene hand en met een parabolische beweging kwam deze in contact met mijn schedel. En het ergste van dit alles is dat EA Playground niet eens een Nunchuck nodig heeft. Het geval bungelde nog aan mijn Wii-mote omdat ik daarvoor nog lekker Super Mario Galaxy had zitten spelen.

Die bult belemmert dus mijn mogelijkheid tot helder nadenken. Maar EA Playground helpt zelf ook niet erg mee. Zo kan ik er maar niet uitkomen waarom je inderdaad niet rond kunt lopen met een Nunchuck, maar veroordeeld bent tot het richtkruis op je Wii-mote. Want én je Wii-mote draaien, én een knop indrukken én het richtkruis bedienen om te lopen werkt gewoon niet. Het lijkt erop dat er hier is gekozen voor enkel de Wii-mote om het simpel te houden, zo’n aanhangsel zorgt natuurlijk alleen maar voor verwarring.

Er is nog een vraag die ik niet kan beantwoorden. Waarom zijn er zoveel bewegingen, knoppencombinaties en is er zoveel uitleg nodig voor veel van de minigames die je eigenlijk snel zou moeten op kunnen pikken? Een achttal bewegingen voor een potje trefbal is echt wat veel van het goede. Vooral als je beseft dat het in het echt ook maar bestond uit een paar mogelijkheden: in je ballen gegooid worden, iemand in zijn ballen gooien, of…nou ja, dat was het wel eigenlijk.

Overigens moet gezegd worden dat al die mogelijke bewegingen niet bepaald veel invloed hebben op de minigames. Een supershot is helemaal niet zo super. Een klein lichteffectje en een wat sneller geslagen balletje, een iets moeilijker in te schatten schot bij Balletje Trappen (Kicks), daar blijft het wel bij. En dat is wat frappant te noemen. Er wordt door al die bewegingen diepgang gesuggereerd in elk van de minigames, maar vaak is willekeurig zwiepen en zwaaien net zo effectief als het inzetten van de speciale moves die tot je beschikking staan.

De beste minigame van het stel is met papieren vliegtuigjes vliegen/racen. Met behulp van een enkele knop en het draaien van de Wiimote bestuur je het papieren vliegtuigje. Hier klopt de opzet van het spel gewoonweg: een simpele besturing en makkelijk uitgangspunt. De vrijheid van het kunnen vliegen en de eenvoudige besturing van je vliegtuigje zorgt ervoor dat deze minigame nog heel wat verborgen diepgang herbergt. Er treedt bij dit spelletje zowaar een echt nostalgisch gevoel op, je waant je even een kind uit eenvoudigere tijden. Alsof je zelf weer even over het schoolplein met gespreide armen rent, begeleid door brullende “IOOONGGG”-geluiden.

Eigenlijk weet ik nu ook waar ik eerder niet echt antwoord op kon geven. Voor wie is deze game bedoeld, voor mij? Het antwoord daarop moet zijn dat deze game slechts een beetje voor mij is gemaakt. Het is eigenlijk een spel dat voor iedereen een beetje gemaakt is. De thema’s van de minigames spelen in op onderbuikgevoelens van nostalgie (voor de wat oudere gamer). De spelletjes zelf zijn meestal oppervlakkig en vereisen hyperactiviteit (voor de wat jongere gamer). Hierdoor hangt EA Playground eigenlijk tussen twee doelgroepen in, en is het eigenlijk voor geen van beide groepen écht leuk om te spelen.