Empire Earth III

De heren Jurian U., Davy de R. en Youri D. noemden mij laatst humorloos, en één van de drie (ik noem geen namen) maakte zelfs de vergelijking met een plant. Maar dat ik nog best wel meeval, en dat het nog véél erger kan, bewijst ontwikkelaar Mad Doc. Met hun nieuwste telg in de Empire Earth-serie hebben ze namelijk geprobeerd humor in de serie aan te brengen, als onderdeel van een grootschalige verandering.

Die verandering houdt onder andere in dat Empire Earth III, in tegenstelling tot zijn voorgangers, een soort ‘cartoony’ look over zich heen heeft gekregen. Helaas zorgt dit er niet voor dat Empire Earth III er ook beter uit gaat zien, integendeel: de graphics zijn zeer middelmatig te noemen, en met name uitgezoomd wordt het vaak één grote pixelbrij. Ook de techniek laat regelmatig te wensen over; op de Sierra-fora wordt veel geklaagd over bugs, crashes en dergelijke.

Maar naast het uiterlijk is ook de gameplay flink op de schop gegaan. Zoals in dit interview wordt gezegd, heeft Mad Doc ook geprobeerd het spel een stuk toegankelijker te maken, en dat is te merken. Zo is er een duidelijke tutorial die beginners bekend maakt met de beginselen van RTS-gaming en de gameplay van Empire Earth, en is onder andere het diplomatiesysteem vereenvoudigd.

Nu is dit normaal niet zo erg, ware het niet dat Empire Earth III de echte fans van de serie uit het oog lijkt te hebben verloren. Het aantal verschillende facties is van 14 naar 3 gegaan (het Westen, het Midden-Oosten en het verre Oosten) en de verschillende soorten resources zijn vereenvoudigd tot enkel raw materials. Helemaal jammer is het dat de spelschermen binnen het spelscherm, waarmee je andere locaties op de map in de gaten kon houden en zelfs je units die daar zaten mee kon besturen, totaal is weggelaten. Misschien niet totaal onbegrijpelijk, het zou immers een flinke verhoging van de systeemeisen betekenen, maar wel een uitdieping van de gameplay.

En dat terwijl zeker het idee achter de campagne goed in elkaar zit: je begint met een wereldbol, die je à la Google Earth 360 graden kunt draaien en waarop je kunt in- en uitzoomen. Op die wereldbol begin je met een enkel lapje land – afhankelijk van welke van de drie facties je kiest – en langzaamaan breid je je territorium uit, terwijl de wereld en dus ook je gebouwen en units evolueren van prehistorische krijgers tot Transformer-achtige megamachines. Juist, een regelrechte kopie van de Total War-serie met wat elementen uit Age of Empires en Rise of Nations, maar dat mag de pret niet drukken. Wat de pret wél drukt, is het totale gebrek aan een interessant, leidend verhaal er omheen. Af en toe wordt er een stukje geschiedenis beschreven, maar dat is niet genoeg.

Maar om nog even terug te komen op dat gebrek aan humor; élke keer dat je een unit de opdracht geeft om zich te verplaatsen, aan te vallen of iets te gaan bouwen, zegt hij een grappig bedoeld zinnetje. Als je dan voor de dertigste keer in twintig minuten te horen krijgt I’ll fart onto the enemy of I ride with the wind. It’s the beans, dan vraag je je toch af wie dit bedacht heeft, en onder invloed van welke middelen hij verkeerde toen hij dit bedacht.