Asterix En De Olympische Spelen

Ik heb altijd een haat-liefdeverhouding gehad met Asterix en Obelix. Enerzijds vond ik de tekenfilmserie vroeger geweldig, maar anderzijds vond ik de stripboeken verschrikkelijk traag lezen (De tekenfilm beter dan de stripboeken?! –Red). En ook Asterix vind ik (nog steeds) geweldig, maar voor mijn part was Obelix verdronken in de pot toverdrank waar hij als kind in gevallen was. Asterix En De Olympische Spelen laat de balans wat naar het negatieve doorslaan.

Maar laten we positief beginnen. De keuze om het spel te vertalen en na te synchroniseren juich ik toe, zoiets is toch wel leuk voor de wat jongere gamers onder ons. Maar dan moet het wel goed gedaan worden. Door de dialogen heen vallen er vreemde woordkeuzes te ontdekken. Eén van die typische vertalingen is het woord ‘steekklap’, waarmee eigenlijk een ‘kontstomp’ wordt bedoeld. Hiernaast zijn door de vertaling ook veel taalgrapjes om zeep geholpen, zo is er een figuur dat Hartstochterix heet. Dan klinkt het Franse Amourix toch beter. Gelukkig zijn er wel een aantal intact gebleven, zoals een druïde genaamd Neofrommatrix en een personage Sam Fichaure, compleet met groene goggles.

Asterix En De Olympische Spelen valt in twee delen onder te verdelen. Een verhaal dat gevolgd kan worden, of minigames die met maar liefst twee(!) spelers gespeeld kunnen worden. Hierbij moet worden aangetekend dat de minigames eerst moeten worden vrijgespeeld door het verhaal te volgen. En dat verhaal volgen, dat blijkt een hele opgave. Want ondanks dat het naar het Nederlands vertaald is, blijft het lastig te volgen. Een professor die interdimensionale poorten kan openen, Hartstochterix die de Olympische Spelen wil winnen, Brutus die zijn vader Ceasar wil vermoorden; stuk voor stuk zijn het losse plotlijnen die flink met elkaar in de knoop zitten, een gordiaanse knoop welteverstaan. Deze verhaallijntjes worden allemaal in lange, stroperige tussenfilmpjes uit de doeken gedaan en kunnen niet worden overgeslagen.

Als je dan tijdens het spelen van het verhaal eindelijk een beetje weet wat de bedoeling is, blijkt dat het spel soms nog best aardige platform-elementen heeft. Zo zul je met Obelix Asterix langs een kabelbaan moeten slepen. Hiernaast kan je met Asterix aan richels hangen en op die manier wat hogerop klimmen. Het is heel simpel en eenvoudig, en het werkt naar behoren. Helaas begint het na een tijdje wel in de herhaling te vallen. Overigens is het mogelijk om wat power-ups op te pikken, maar sommige zijn wat discutabel te noemen. Wat heb je bijvoorbeeld aan de welbekende toverdrank als je daarmee niet eens tegen vallende rotsblokken kan?

Het andere deel van de game bestaat, zoals gezegd, uit wat minigames. Maar deze zijn van een erg hoog ‘fliederfladder’-gehalte en missen elke vorm van diepgang. Erger nog, ik had zowaar een vastloper toen ik op het punt stond om het sprintevenement te winnen. En dat is niet zo erg als je gewoon een losse minigame aan het spelen bent, maar dat was ik niet. Ik was de verhaallijn aan het volgen. Hierbij had ik het spel een tijd lang niet opgeslagen, want het was me niet duidelijk hoe dit gebeurde. De ene keer sloeg het spel automatisch op, maar naar wat later bleek, moest ik zelf naar een specifieke kraam lopen om daar op te kunnen slaan. Dit betekende dat ik opnieuw naar de voortslepende tussenfilmpjes zat te kijken met dezelfde vreemde vertalingen.