BlackSite
Recensie | -Midway is één van die uitgevers met wie het niet zo goed gaat. Door hun deal met Epic hebben ze de beschikking over de Unreal Engine 3, maar echte voordelen lijkt dit nog niet op te leveren. Gears of War hebben ze niet uitgegeven, Stranglehold is een leuke game, maar weinig bijzonder en Hour of Victory is een wanproduct. Dan blijven Unreal Tournament 3 en BlackSite een beetje over. UT3 is wel een topgame gebleken, maar BlackSite zal nooit bij de absolute top horen. Die conclusie had ik eerder al getrokken.
Toch keek ik uit naar dit spel. Een lekkere no-nonsense shooter is immers best lekker op zijn tijd. Vergelijk het maar met films. Ik kijk graag naar goede films als Lord of the Rings (Mass Effect), There’s Something About Mary (Ratchet & Clank) en Black Hawk Down (Call of Duty 4). Maar van een lekker simpele actiefilm met Steven Seagal in de hoofdrol kan ik op zijn tijd ook best genieten. Misschien ten overvloede, maar BlackSite is dus de Seagal-film in deze vergelijking. Het probleem met dat soort films (en met dat soort spellen) is dat timing wel van belang is. Als alle bovenstaande films tegelijkertijd in de bios draaien, dan kan die Seagal-film de pot op. Die had eigenlijk toch niet in de bios moeten verschijnen, maar direct op DVD.
Het verhaal is daar een goed voorbeeld van. Als soldaat van een eliteteam begin je de game tijdens een zoektocht naar massavernietigingswapens in Irak. Het spel is kritisch over de Amerikaanse maatschappij, dus net als in het echt vind je die wapens niet. Je vindt wel allerlei vreemde monsters die hun oorsprong hebben in experimenten met buitenaardse wezens en mensen. Drie jaar later duiken deze monsters op in de Verenigde Staten en mag jij weer opdraven om hier wat aan te gaan doen. Tijdens die missie ontdek je dat de VS zelf verantwoordelijk is voor de monsterplaag. Niets bijzonders dus, maar dat hoeft ook niet bij dit soort spellen. Actiefilms staan meestal immers ook niet bekend om hun diepe plot.
Actie is daarentegen wel belangrijk en die is precies wat je zou verwachten van een Steven Seagal-film: simpel en recht-door-zee. De verschillende monsters komen als hersenloze wezens op je af en maken het zelden moeilijk. Dit komt onder andere doordat de verschillende typen vijanden zeer zelden samenwerken. Gemuteerde soldaten blijven met hun wapens vaak op een afstandje terwijl de vierpotige Drudge altijd op je af komt rennen. Los van elkaar stellen ze niet zoveel voor, maar zouden ze samenwerken dan zou de gameplay een stuk hectischer en interessanter worden. Dat gebeurt dus jammer genoeg nooit. Ook is de aanvoer van vijanden slecht geregeld. Call of Duty 4 heeft domme tegenstanders, maar doordat de soldaten maar blijven komen krijg je nooit rust en voel je je echt onder druk gezet. In BlackSite dan gaat dat anders. In een bepaalde snipersectie kreeg ik eerst drie vijanden van voren. Toen drie van rechts, drie van links en weer drie van voren. Door die systematische aanvoer van vijanden voel je je nooit echt onder druk gezet. Uit alles blijkt dat de tegenstanders er zijn om doodgeschoten te worden en niet om jou te doden. Uiteraard is dat in elk spel zo, maar het is niet de bedoeling dat je dat zelf ook doorhebt.
Die domheid zie je overigens ook terug in jouw eigen teamgenoten. Je kunt ze de opdracht geven ergens heen te lopen, maar daar heb je niks aan. Ze voeren niet zoveel uit, het is immers een actiefilm met jou in de hoofdrol. Jij bent de held, jij moet het doen. Om de een of andere reden is je team toch onderhevig aan een moraalsysteem. Als jij slecht speelt, worden ze onzeker en gaan ze slechter mikken en als je goed speelt worden ze beter. Naast het feit dat dit moraalsysteem niet interessant is voor zo’n no-nonsense shooter merk je er dus maar weinig van, omdat ze niet snugger genoeg zijn om echt voor een verschil te zorgen. Desalniettemin zorgen je teamgenoten voor een beetje levendigheid in de game door de stoere en flauwe opmerkingen die ze af en toe maken, helemaal overbodig zijn ze dus niet.
Tot nu toe klopt de vergelijking van BlackSite met Steven Seagel-films volgens mij best aardig. Binnen het Seagal-genre is er echter nog onderscheid te maken. De martial arts-expert heeft namelijk een aantal aardige actiefilms gemaakt zoals Exit Wounds en Under Siege, maar nog veel meer slechte. Jammer genoeg moet je BlackSite meer vergelijken met zijn mindere werk en dat zie je vooral aan de afwerking. In een film zie je een keer een microfoon in beeld, wonden die eerst links, dan rechts in een gezicht zitten en slachtoffers die overduidelijk van een gebouw springen als ze zijn geraakt. In BlackSite zie je af en toe framedrops, personages die tegen onzichtbare muren blijven aanrennen, audio die soms veel te zacht wordt, pop-in, schaduwen die niet kloppen en meer van dat soort slordigheden. Het is duidelijk dat BlackSite nog niet genoeg aandacht en liefde heeft gekregen. Dat geldt overigens ook voor de multiplayer. Die is standaard, oninteressant en wordt bovendien maar weinig gespeeld door de community.
Conclusie en beoordeling
BlackSite had niet op een slechter moment kunnen komen. Als simpele actie-shooter weet ie best te vermaken, maar er zijn nu veel te veel betere games op de markt om BlackSite aandacht te geven. Het spel bevat veel slordigheidjes, is voorspelbaar en nooit spannend. De game doet gewoon niets bijzonders en wat het doet is niet heel goed. Maar ook niet heel slecht. Saai eigenlijk hè? En dat is het ook met dit spel, het is vrij saai. Er is weinig om veel kritiek op te hebben en weinig om echt positief over te zijn. Het is een niemendalletje dat ik snel weer ben vergeten. Sterker nog, ik heb het spel drie dagen geleden uitgespeeld en ik kan me het grootste deel nu al niet meer herinneren. Typisch.
- Ziet er aardig uit
- Best oké voor een no-nonsense shooter
- Doet niets bijzonders
- Slordig afgewerkt
- Saai
Registreer nu!