Resident Evil: The Umbrella Chronicles

De woonkamer is slechts verlicht door het scherm van mijn TV en de grote dikke kaars die op de salontafel staat te flikkeren.Ik zit gewapend met mijn Wiimote en Nunchuck op de bank te wachten op wat er komen gaat. In de Wii zit het schijfje van Resident Evil: The Umbrella Chronicles. Ik ben al jaren een groot fan van de serie, maar weet eigenlijk nog steeds niet wat ik nou precies van dit nieuwste deel moet verwachten. Het is namelijk geen horror-adventure zoals bijvoorbeeld Resident Evil 4, maar een zogenaamde on-rails shooter. Dit houdt in dat je niet vrij door de levels van het spel kunt bewegen. De computer stuurt je over een vooraf bepaald pad (de rail) en bepaalt hierbij ook het tempo van de rit. Als speler kun je nauwelijks van het pad afwijken en eigenlijk niet veel meer doen dan simpelweg te schieten op alles wat beweegt. Mijn scepsis komt dan ook vooral voort uit het feit dat ik juist het puzzelen en het verkennen van de omgeving zo tof vind aan de Resident Evil-serie. Zaken die ik in dit spel waarschijnlijk niet zal gaan terugvinden.

Niet alleen het besturings-systeem van Umbrella Chronicles verschilt behoorlijk van de andere delen uit de serie, ook het verhaal is afwijkend. Het spel heeft niet echt een eigen verhaal, maar vertelt het bekende verhaal rond de Umbrella Corporation eigenlijk opnieuw. Tijdens je avontuur zul je dus voornamelijk langs eerder bezochte locaties komen en vooral veel oude bekenden ontmoeten. Om het voor de fans toch interessant te houden worden er flink wat nieuwe feiten onthuld en worden bekende situaties hier en daar door andere ogen bekeken. Omdat het praktisch onmogelijk is hier meer over te vertelen zonder iets te verklappen, laat ik het hier ook maar bij. Dat het verhaal opnieuw wordt verteld betekent trouwens niet dat het spel hierdoor een ideaal instapmoment is voor nieuwkomers. Daarvoor wordt er vooral in het begin teveel van de hak op de tak gesprongen. Een behoorlijke voorkennis van de serie is echt een vereiste wanneer je het verhaal van Umbrella Chronicles volledig wilt begrijpen. Wat overigens niet betekent dat je niet van het spel kunt genieten als je geen voorgaande delen hebt gespeeld. Fans van dit soort shooters zullen ook zonder de voorgeschiedenis hun hart kunnen ophalen aan het lopende-band-schietwerk.

Het avontuur begint aan boord van de trein uit Resident Evil Zero. Aan het begin van elk hoofdstuk zul je steeds moeten kiezen met welk personage je dat hoofdstuk wilt gaan spelen. In dit geval kun je dus kiezen uit de ontsnapte oorlogsmisdadiger Billy Coen of de onervaren S.T.A.R.S agente Rebecca Chambers. Als je met z’n tweeën bent kun je trouwens beide een personage uitkiezen en samen op avontuur gaan. Het spel is (op enkele geheime levels na) namelijk met twee spelers tegelijk te spelen (hoera!).Ik kies natuurlijk voor de stoere Billy. Na een korte uitleg over de besturing gaat mijn avontuur dan eindelijk van start. Direct springen een aantal zaken in het oog. Allereerst zie je het spel vanuit de ogen van de hoofdpersoon en is de spelwereld dit keer echt 3D. Dit gaat helaas wel een beetje ten koste van de pracht en praal van de voorgerenderde delen. Maar omdat de omgeving dit keer wel deels kapot kan, nemen we dat dan maar een beetje voor lief. In tegenstelling tot de meeste andere first person shooters zie je niet de gewapende hand van het hoofdpersonage in beeld, maar slechts een vizier. Dit vizier laat zich (uiteraard) besturen door de Wii-mote. Wat ook opvalt is dat de personages opvallend traag voortbewegen. Omdat in het begin ook je vijanden reageren alsof ze aan de kalmerende middelen zitten, komt het spel vrij traag op gang. Pas bij de eerste eindbaas zul je wat serieuze tegenstand ondervinden.

Het richten met de Wii-mote werkt erg goed. Omdat vijanden echt overal kunnen opduiken, zul je het vizier snel over het beeld moeten kunnen bewegen en dat gaat allemaal prima. Het vizier wordt niet alleen gebruikt om vijanden vol lood te pompen, maar ook om onderweg powerups en andere zaken op te pikken. Vuren doe je met de B knop van de Wii-mote en voorwerpen pik je op met A. Om je wapen te herladen zul je kort met de afstandsbediening moeten schudden. Het pistool heeft oneindig munitie, maar kogels voor bijvoorbeeld de shotgun of het machinegeweer zul je onderweg moeten oppikken. Je kunt tijdens het spel meerdere wapens tegelijk bij je dragen en elk wapen heeft zijn eigen impact. Het pistool richt maar weinig schade aan. Je zult echt op de zwakke plek van de vijand moeten schieten om hem met dit wapen snel uit te schakelen. Bij een zombie is dat natuurlijk zijn hoofd. Een shotgun vereist doorgaans veel minder precisie. Als het schot maar op het lichaam van je vijand terecht komt, richt dat vaak al enorme schade aan. Om de balans tussen de wapens een beetje te bewaren richt bijvoorbeeld het machinegeweer niet overdreven veel schade aan. Het is natuurlijk niet erg realistisch dat een zombie na een salvo van vijftien kogels nog vrolijk doorwandelt, maar anders werd het spel natuurlijk veel te gemakkelijk.

Als je de trein eenmaal hebt verlaten wordt de snelheid van het spel eindelijk een beetje opgevoerd, al komt de vaart er eigenlijk nooit helemaal in. Zelfs wanneer op een gegeven moment een zelfvernietigings-systeem wordt geactiveerd en je zo snel mogelijk naar een helikopter platform moet zien te komen, blijven Chris en Jill op hun dooie akkertje door de gangen van The Mansion sjouwen. De spanning van het spel zit hem dan ook vooral in de manier waarop de camera beweegt. Deze blijft soms geniepig steken vlak voor een hoekje, terwijl je op je klompen aanvoelt dat zich daarachter iets gruwelijks bevindt. In plaats van om het hoekje te kijken draait de camera opeens 180 graden om en sta je ineens oog in oog met een kotsende zombie. Als je met veel pijn en moeite het ding van je af hebt weten te schieten en je denkt rustig verder te kunnen lopen komt er alsnog een grote spin om de hoek zetten! Umbrella Chronicles is vooral spannend vanwege dit soort chaos en het gebrek aan controle over je personage. Het spel heeft verder niet echt de Resident Evil sfeer en dat komt niet alleen omdat het een ander type spel is, maar ook vanwege het soms slechte gebruik van geluidseffecten. Het is gewoon niet echt eng als er een zombie op je af komt stormen zonder dat dat gepaard gaat met gekrijs of een ander eng geluidseffect. Ook de keuze van de achtergrondmuziek is niet altijd even gelukkig.