Silent Hill Origins

Ziek. Dat is het eerste woord dat je te binnen zal schieten als je eenmaal een tijdje bezig bent in de wereld van Silent Hill. De serie heeft inmiddels naam gemaakt als een echt eng spel, dit in tegenstelling tot spellen als Resident Evil. Je kunt het het beste zien als een combinatie van Survival Horror en een Thriller. Als je enigszins bekend bent met de serie, dan weet je namelijk dat je zeer zeker hele rare dingen tegen zult komen. Gangen die er van het ene op het andere moment heel anders uit ziet, of vijanden die nog vreemder ogen dan de gemiddelde creatie van Clive Barker. In Silent Hill Origins, de eerste Silent Hill op de PSP, is dit niet anders.

Zoals je al uit de titel af zou kunnen leiden begint dit deel bij het begin. Het verhaal speelt zich af voor de gebeurtenissen uit de eerste Silent Hill voor de PlayStation. In de hoofdrol zien we Travis Grady, een trucker die onderweg is met een volle vrachtwagen. Hij moet zijn spullen afleveren in Brahms, maar hij besluit een snellere route te nemen die hem langs het pittoreske Silent Hill zal voeren. Slecht idee, wat blijkt als hij op die route bijna iemand aanrijdt. Op een gegeven moment gaat hij achter haar aan, en hij komt aan bij een brandend huis. Wat je daar aantreft is al een voorproefje op wat je verderop kunt verwachten, hij treft er namelijk een meisje aan dat op het grootste deel van haar lichaam brandwonden heeft. Het lijkt een soort rituele verbranding en eenmaal buiten, met het meisje, raakt bij buiten bewustzijn. Als hij wakker is geworden komt hij tot de ontdekking dat het meisje weg is, en hij gaat naar haar op zoek.

Zijn zoektocht brengt hem langs allerlei onheilspellende locaties, zoals een psychiatrische inrichting. Je komt er genoeg vijanden tegen, en hiermee kom ik meteen aan bij een van de minpunten van dit spel. Net zoals in vorige delen is het vechtsysteem niet helemaal in orde, het is soms wat houterig. Het kwam voor dat Travis zijn wapen niet goed richtte, waardoor ik twee of drie keer naast de vijand sloeg. Je vijanden kapot slaan met een ijzeren staaf kon al, maar nu kun je ook allerlei voorwerpen oppakken. Stel je voor dat je ergens een tv ziet staan, deze kun je oppakken en gebruiken als wapen. Erg leuk, en je kunt er ook onbeperkt veel meenemen, maar sommige wapens werken niet goed. Het hanteren van de TV gaat bijvoorbeeld vrij traag, waardoor vijanden de kans schoon zien om jou eerst aan te vallen. Ook nieuw is een soort mini-spel dat je zo nu en dan voor je kiezen krijgt als je aangevallen wordt. Je moet dan op het juiste moment op de juiste knop drukken, en dan gooi je de vijand van je af. Hiermee breng je overigens geen schade aan, het geeft je alleen even de kans om weg te komen.

Het zijn vaak erg nauwe gangen waar je doorheen loopt, en het is dan natuurlijk enorm belangrijk dat je alles goed kunt zien. Meestal is dit totaal geen probleem, doorgaans beweegt de camera precies goed met je mee. Het kan echter ook voor komen dat je camera net niet op het goede moment meedraait. Als je bijvoorbeeld in een gevecht zit, draait de camera weg als je een bepaalde richting op wil, en dan loop je de verkeerde richting op. Sommige wezens wil je in eerste instantie echt niet direct mee in gevecht, dan wil je wegrennen. Ook sommige hoeken en trappenhuizen zijn op deze manier gedaan, waardoor de camerahoek soms zo verandert dat je weer de andere kant opgaat.

Silent Hill is typisch zo’n spel wat je maar net moet liggen. Je bent constant bezig met alle kamers af te zoeken, je kaart bekijken om te zien welke je nog niet hebt gehad, en met gevechten of puzzels. Het geheel verloopt niet bijzonder snel, wat gewoon bij dit spel hoort, maar doorgaans niet bij het genre Survival Horror. In Origins zijn er in principe twee dimensies, de gewone en de Other World. In de vorige spellen werd je nog vanzelf heen en weer gesleurd, maar in dit deel heb je zelf de keuze. De Other World ziet er ook heel anders uit.

Kleuren zijn anders, voorwerpen ontbreken of zijn gewoon stuk, en soms liggen er voorwerpen die in de andere wereld niet te vinden zijn. Dat betekent dat je regelmatig moet wisselen om een bepaalde sleutel of om plastic ingewanden te vinden. Als je een spiegel tegenkomt kun je wisselen tussen beide werelden. Het is een andere aanpak, niet per definitie slecht, maar het haalt voor mij iets van de spanning weg. Het kan aan gaan voelen als een verplichting om steeds maar alle kamers langs te gaan en steeds te wisselen tussen de werelden. Sommige kamers kun je wel meteen in, en in bepaalde kamers kom je dan een puzzel tegen. Silent Hill zou Silent Hill niet zijn als je niet iets heel vreemds zou moeten doen, bijvoorbeeld het zoeken van ingewanden om in een pop te plaatsen. Als je ze allemaal goed hebt geplaatst, gaan de ogen open en met die ogen kun je elders weer een deur open maken.

Akira Yamaoka is verantwoordelijk voor de muziek, en dat merk je direct. Yamaoka heeft namelijk meegewerkt aan alle voorgaande Silent Hill-spellen, en het resultaat is erg positief. Hij weet voor de juiste momenten precies de juiste effecten en muziekjes te presenteren. Dat is uiteraard niet geheel onbelangrijk, want in een spel als deze draagt de muziek direct bij aan hoe je het geheel ervaart. Ook ziet het spel er goed uit, naar mijn mening van bovengemiddelde kwaliteit. Het spel heeft zo zijn mindere kanten, maar de muziek, beelden en de algehele sfeer maken veel goed.