Golden Compass

Onlangs is de film The Golden Compass verschenen in de bioscoop. Een film die bol staat van de fantasie en die met name gericht is op de jongere kijkers. Het verhaal komt oorspronkelijk uit een boek van Philip Pullman en het zijn onder andere Nicole Kidman en Daniel Craig (je weet wel, de nieuwe James Bond) die het boek tot leven wekken. Natuurlijk kan bij deze sprookjesachtige film een game niet ontbreken waarin het verhaal van de film uit de doeken wordt gedaan. Een game die ontwikkeld wordt door Shiny Entertainment dat voorheen al verantwoordelijk was voor titels als Enter the Matrix en Path of Neo.

Het verhaal gaat, zoals de titel al suggereert, over een gouden kompas. Dit kompas kan vragen beantwoorden door middel van symbolen die op de juiste manier gecombineerd moeten worden. Echter alleen het meisje Lyra is hier toe bekwaam. Lyra woont in een strenge elitaire school waar ze droomt van avontuur. Nadat ze geruchten hoort van een object dat werelden kan samenbrengen besluit ze er op uit te trekken.

Het verhaal is natuurlijk wat complexer dan hier beschreven, maar daarvoor zou je de film moeten bekijken, die trouwens lang niet slecht is. Feit is dat de game nauwlettend het verhaal van de film volgt en dat zorgt ervoor dat je heel wat avontuurtjes kunt beleven met Lyra.

De game start wat vreemd, doordat je een heel eind in het verhaal begint. Na deze introductie draait de game echter de tijd enkele weken terug en dan kan het avontuur pas echt beginnen. Wat meteen opvalt, is het feit dat deze game duidelijk voor de wat jongere gamertjes is bedoeld. De presentatie doet kinderlijk aan en de gameplay is poepsimpel, maar wel effectief. Gedurende het spel neem je voornamelijk de controle over Lyra en af en toe over een bevriende ijsbeer. Ze besturen beide heel gemakkelijk en dat zorgt er voor dat de game lekker soepel verloopt. De gameplay is behoorlijk gevarieerd te noemen. Er zijn stukken waar gevochten moet worden en dat leidt, ondanks dat je kunt blokken, als snel tot standaard button bashen. De AI van de vijanden is namelijk niet verbazingwekkend goed en de game is zeer vergeeflijk.

Gelukkig is het niet alleen vechten wat de klok slaat in The Golden Compass. Er moet namelijk ook heel wat gepuzzeld worden en er zijn zowaar ook enkele platformpassages te bekennen. De puzzels zijn aardig uitgewerkt en bovendien vrij gevarieerd. Eigenlijk kun je het meer zien als minigames, want wil je de puzzels oplossen dan moet er vaak eerst wat gebabbeld worden hier en daar. Om te vorderen in het verhaal dien je vaak te praten met de aanwezige NPC’s.

Dit is grappig uitgewerkt aangezien je ze tijdens het gesprek kunt beïnvloeden. De makers hebben vast de mosterd gehaald bij Bioware. Het gaat echter niet zo diep als in bijvoorbeeld Mass Effect. Het beïnvloeden gebeurd aan de hand van enkele minigames die vrij eenvoudig zijn. In het begin is dit leuk, maar naar verloop van tijd begint dit meer te irriteren waardoor gesprekken aangaan ineens niet meer zo leuk is.

Het goede is dat The Golden Compass niet alleen om vechten, puzzels oplossen en praten gaat, maar ook om verkennen. Lyra is niet voor niks een avonturier. Je doet behoorlijk wat omgevingen aan waar Lyra de omgevingen kan verkennen op NPC’s en voorwerpen. Er zijn genoeg voorwerpen en power ups te vinden en dat wordt keurig bijgehouden in je logboek. Voor de verzamelaars onder ons zal de niet al te lange speelduur hierdoor wat gerekt worden. Af en toe zijn er ook passages waarin weer andere minigames moeten gedaan worden. Denk dan aan dingen als een wedstrijdje rennen of pitten op de hoofden van personen smijten. Dit zijn leuke afwisselingen die prima in het voor de rest lineaire verhaal geïmplementeerd zijn. Je wordt overigens de gehele game bijgestaan door een soort van stinkdier of das die verschillende vaardigheden heeft die je kunt gebruiken. Dit is echter een stuk minder interessant dan dat het klinkt, maar het is wel een essentieel onderdeel van de gameplay.

Nu lijkt het misschien dat The Golden Compass een geslaagd spel is, maar dat is niet helemaal het geval. Grafisch is de game niet al te best, het ziet er behoorlijk gedateerd uit en dat is ook goed te zien aan de gezichten van de personages die geenszins tot de verbeelding spreken. Al moet er wel bij gezegd worden dat de personages wel te herkennen zijn als de echte acteurs. De animaties zijn ook niet van de bovenste plank.

Alle personages bewegen nogal houterig en onnatuurlijk en de geluidseffecten zijn ook niet optimaal. Het is dan wel weer mooi om te zien dat er af en toe echte stukjes uit de film voorbij schieten waardoor je nog meer het gevoel hebt dat je de film interactief beleeft. De sfeer van de film is goed terug te vinden in de game. Nee, wat dat betreft gaan de film en de game hand in hand. De echte acteurs hebben het stemmenwerk voor hun evenbeelden zelf prima ingesproken, alleen is het wel jammer dat er geen Nederlandse stemmen zijn om de jonge kinderen tegemoet te komen. Want dat zijn toch voornamelijk diegenen die deze game gaan spelen.