John Woo Presents Stranglehold

John Woo Presents Stranglehold zou eigenlijk gelijktijdig op Xbox 360 en PlayStation 3 verschijnen, maar Midway ondervond tijdens de ontwikkeling van de PS3-versie problemen met de Unreal Engine 3.0. Bezitters van Sony’s spelcomputer bleven dus opnieuw in de kou staan, want Stranglehold haalde de vooropgestelde releasedatum niet. Ruim twee maanden later ligt de game dan toch in de rekken en mocht ik uitzoeken of de cocktail van brute actie, het bullet-time effect van Max Payne en een vleugje Tequila even lekker smaakt op de PlayStation 3.

Maar goed, laat ik eerst even wat duidelijkheid scheppen. Als je (net als ik trouwens) twee maanden geleden al eens van deze cocktail hebt geproefd, dan heeft de PS3-versie je niets te bieden. Deze versie is, met uitzondering van enkele kleinigheidjes, namelijk identiek aan de Xbox 360-game. Jammer, want bij een uitstel en extra ontwikkeltijd verwacht je toch een kleine extra om het wachten te compenseren, maar in dit geval mag je gewoon tevreden zijn dat de game in de winkels is geraakt.

De grens tussen films en games wordt steeds kleiner. Filmgames zijn er altijd al in overvloed geweest - meestal van een absurd slechte kwaliteit. Maar ook game-series vinden steeds vaker hun weg naar het witte doek. Toch is Stranglehold een geval apart, aangezien de game een digitaal vervolg is op de film Hard Boiled, die in 1992 geregisseerd werd door John Woo. Het verhaal gaat dus verder waar de film ophield, waardoor je opnieuw in de schoenen staat van agent Tequila (gemodelleerd naar acteur Chow Yun Fat), een politieagent die het niet zo nauw neemt met de regels. Een vermiste collega, vrouw en dochter gekidnapt door de maffia…Het verhaal barst van de clichés en is eigenlijk een slap excuus om de spectaculaire en chaotische actie op je scherm te toveren.

Hersenloos je wapens legen, op een stijlvolle manier je vijanden neermaaien, dat is dan ook waar het om gaat in Stranglehold. De interactieve en compleet vernietigbare omgevingen helpen je daarbij. Zo hang je bijvoorbeeld aan een luster en spring je in een vloeiende beweging naar een karretje, waarmee je enkele meters naar voren rijdt, om van daaruit weer naar een trapleuning te springen. En dit alles voer je uit in slowmotion terwijl je alle vijanden in de buurt van extra lichaamsopeningen voorziet. Heftig!

Je kiest trouwens zelf of je het spel op deze manier wil spelen. Het is perfect mogelijk om de indrukwekkende combo’s achterwege te laten, maar dan mis je een deel van de pret. Als beloning voor al dat spectaculaire knalwerk krijg je namelijk stijlpunten. Hoe meer stijlpunten, hoe sneller je Tequila Bomb-meter vol is. Deze kun je gebruiken om je levensmeter bij te vullen, maar geeft je ook de mogelijkheid om de speciale bewegingen (Precision Aim, Barrage en een Spin Attack) te activeren. Persoonlijk is Precision Aim m’n favoriet. Hiermee kun je heel nauwkeurig inzoomen op een lichaamsdeel van de vijand (je mag drie keer raden waar ik het eerste schoot), de camera volgt de kogel waardoor je van dichtbij kunt zien wat voor impact de kogel heeft op het lichaam van je slachtoffer. De overige twee zijn vooral handig tijdens de grootschalige gevechten in de latere levels en de verschillende eindbazen die je in de loop van het spel zult aantreffen. Dit alles wordt op een spetterende, filmische en overtuigende manier gebracht. De presentatie van de game is dan ook gelikt, en dat heeft Midway vooral te danken aan de aangepaste versie van de Unreal Engine 3.0 die ze voor deze game gebruikt hebben. Door deze engine kan praktisch alles kapotgeschoten worden in de omgeving. De stukken vliegen je rond de oren, zonder daarbij problemen te kennen met de framerate, en het is verbazingwekkend wat je allemaal kunt aanrichten met twee simpele handpistolen.

Hoe leuk Stranglehold ook is, je kunt er niet omheen dat de actie vrij snel monotoon wordt. Het enige dat je doet is knallen, knallen en nog eens knallen en iets meer variatie had de game zeker goed gedaan. De speelduur van deze game - op de standaardmoeilijkheidsgraad deed ik er ongeveer zes uur over - hinkt dan ook op twee gedachten. Aan de ene kant is zes uur erg kort, maar aan de andere kant is de glans er na zes uur wel vanaf.

Nu zou je kunnen zeggen dat er een multiplayer-modus is om de speelduur wat op te krikken, maar jammer genoeg voelt deze aan als een verplicht nummertje. De aanwezige multiplayer-modi zijn beperkt (team deathmatch & deathmatch) en op uitzondering van enkele verdwaalde Britten ben ik niemand tegen het lijf gelopen. Niet geheel onlogisch, want er zijn momenteel veel betere titels (Call of Duty 4 bijvoorbeeld) verkrijgbaar om online te spelen. De zeldzame potjes die ik heb gespeeld maakte des te meer duidelijk dat Stranglehold een singleplayer-game is en dat het gebruik van slowmotion en de Tequila Bombs niet werkt in de kleine speelvelden die Stranglehold te bieden heeft.