Medal of Honor Heroes 2

Medal of Honor; de tijd dat deze serie goed was voor klassieker materiaal ligt al behoorlijk lang achter ons. Op de spelcomputers hopeloos voorbijgestreefd door de concurrentie, want ook het recente Airborne wist ons niet echt te overtuigen. Op de PlayStation Portable daarentegen geldt een ander verhaal. Medal of Honor Heroes was niet perfect, maar speelde lekker, zag er geweldig uit en ook de leuke multiplayer-modus ging niet onopgemerkt voorbij. Deze positieve lijn wordt in het tweede deel dan ook doorgetrokken. Grote vernieuwingen hoef je dus niet te verwachten, Electronic Arts heeft het origineel enkel van een extra laagje glans voorzien.

Met meer detail in de omgevingen, scherpere textures en minder framerate problemen oogt Heroes 2 net als zijn voorganger behoorlijk indrukwekkend. Met uitzondering van enkele kleine foutjes, zoals een vijand die deels door een object steekt, zou je haast kunnen stellen dat deze game niet moet onderdoen voor de Medal of Honor-games die je in het aanbod van de PlayStation 2 kunt vinden. Idem voor de soundtrack en geluidseffecten. De actie wordt bijgestaan door muziek die zo uit de topserie Band of Brothers lijkt te komen, de wapens klinken heerlijk en ook de voice-acting doet wat het moet doen. Ondanks al het audiovisuele geweld slaagt Electronic Arts er toch in om de laadtijden beperkt te houden en daarvoor verdienen ze, gezien dat toch meermaals één van de grootste minpunten is geweest bij spellen voor de PSP, mijn complimenten.

Nu ben ik niet echt een persoon die zomaar met complimentjes strooit, maar in dit geval moet ik toegeven dat ook de besturing een pluim verdient. Heroes 2 is namelijk het bewijs dat de stelling ‘first person shooters werken niet op de PSP’ niet meer opgaat. Er zijn verschillende besturingsmogelijkheden, maar de standaardinstelling werkt top. Je bestuurt het personage met het analoge pookje, terwijl je de actieknoppen (kruisje, cirkeltje, …) gebruikt om rond te kijken. De schouderknoppen gebruik je om te schieten en in te zoomen. De digitale pad laat je van wapens wisselen, herladen en bukken. Ook al heeft Electronic Arts op dit vlak weinig aangepast, de besturing voelt toch natuurlijker aan als ooit tevoren. Duitsers knallen ging nog nooit zo makkelijk, en Heroes 2 is zonder meer de best speelbare first person shooter op de PSP.

Daarbij moet ik wel vermelden dat de Duitsers weinig tegenstand bieden. Het is overduidelijk dat de vijand een vaste route heeft en dat ze daar maar zelden van afwijken. De Duitsers komen tevoorschijn, lopen naar een dekkingsplaats en blijven daar zitten tot je ze neerschiet. Je teamgenoten zijn ook niet gezegend met een gezonde dosis intelligentie. Ze lopen vrolijk met je mee, maar verder voeren ze niets uit. Jelle kaartte het ook al aan in de recensie van het eerste deel, waardoor het extra jammer is dat Electronic Arts geen moeite heeft gedaan om dit aspect te verbeteren. Een goede kunstmatige intelligentie neerzetten op een handheld blijkt voorlopig nog niet tot de mogelijkheden te behoren.

Hierdoor verandert de actie in een rechttoe, rechtaan shooter waarbij je jezelf door stereotype omgevingen loodst en de meest voorspelbare opdrachten uitvoert. Je bent dus opnieuw bezig met het opblazen van bunkers, het vernietigen van radio-installaties, het verzamelen van intel, enzovoorts. De actie is dus niet wereldschokkend, maar wel vermakelijk. In ongeveer vijf uurtjes, rekening houdend met de grote stukken die ik moest herspelen door enkele misplaatste controlepunten, knalde ik mezelf naar het einde van de laatste level en dat is toch behoorlijk kort. Om de speelduur te verlengen bevat de game een aardig beloningssysteem. Je verdient medailles op basis van je prestaties en je kunt heel wat extra’s vrijspelen, maar die vond ik niet boeiend genoeg om mezelf nogmaals door de campagne te worstelen.

Het is vooral de indrukwekkende multiplayer-modus die ervoor gezorgd heeft dat de UMD wat langer in mijn PSP bleef zitten. Een leuk aanbod aan speelvelden die gebaseerd zijn op de locaties die je aandoet in de campagne, enkele overbekende maar daarom niet minder leuke gamemodi en speelbaar met maximaal 32 spelers via infrastructuur. Helaas heb ik op het moment van schrijven nog geen enkel potje gespeeld met het maximale aantal, maar het is gewoon waanzinnig dat Electronic Arts dit voor elkaar krijgt op de PSP.