Gastrecensie: Bioshock

Recensie | 7 januari 2008 -

Dit is de gastrecensie van Sabba, die de winnaar was van een Memberrecensie van de Maand wedstrijd en naar die aanleiding dus is geschreven. Veel plezier met lezen en als je meer van Sabba’s werk wilt zien, kun je dat hier doen.

http://media.insidegamer.nl/screenshots/public/8201/101175.jpg

Naarmate ik mezelf steeds meer ging verdiepen in het personage Andrew Ryan, kwam ik tot de constatering hoeveel wij in principe op elkaar lijken. Het is namelijk ook míjn jongensdroom om af te stappen van het ‘Aarde-concept’ met al zijn beperkingen en goede, doch nutteloze bedoelingen. De ruimte intrekken of een eigen wereld scheppen om te streven naar eindeloze mogelijkheden, zelfontplooiing en individualisme, dát zou de oplossing zijn voor mijn spirituele, negatieve geest. Echter, na het voltooien van BioShock, een langverwachte, hoog geanticipeerde game voor de Xbox 360, weet ik wel beter...

Waar een grote pluim gegeven kan worden aan 2K Boston (voorheen Irrational Games), de ontwikkelaar van deze grensverleggende shooter, is dat ze de spelers zelf laten bepalen hoeveel hij of zij uit het spel wil halen om uiteindelijk een eigen, unieke mening te vormen over een aantal dingen in BioShock. Ik noemde zojuist al Andrew Ryan, die gezien wordt als dé boef van het spel aangezien deze zijn zinnen zet op het vernietigen van Jack, de speler waar je het in de game mee moet doen. Bij mij was echter het geval dat ik een soort van sympathie begon te krijgen voor deze intelligente utopist, zijn argumenten en manier van praten kwamen bij mij namelijk ontzettend geloofwaardig over en dat is onder andere hét grote pluspunt van de game. Ook andere personages zijn door de ontwikkelaar perfect gepositioneerd, mede dankzij de stemacteurs die werkelijk fantastisch werk hebben geleverd.

http://media.insidegamer.nl/screenshots/public/8201/107296.jpg

In feite is Jack een normaal personage die zich op geen enkel vlak met iets kenmerkt. Op zich is dat in BioShock helemaal geen probleem, omdat je vanwege het verhaal an sich al een fenomenaal script in je handen gedrukt krijgt. Om te beginnen speelt de game zich af in Rapture, dat toentertijd de perfecte stad was voor zelfontplooiing en medische, bovenontwikkelde processen. Rapture is een immens utopia in de zee, gesticht door de eerder genoemde Andrew Ryan. Vanwege de problemen bovengronds (de Tweede Wereldoorlog bijvoorbeeld) zag hij het allemaal niet meer zitten en begon in het water samen met een groepje modellen, wetenschappers en sporters een heuse metropool te bouwen. Er gaat echter iets compleet mis doordat wetenschappers een stof hadden gemaakt waardoor de inwoners van Rapture zichzelf genetisch konden manipuleren. Het mes sneed als het ware aan twee kanten, totdat mensen het té veel gingen gebruiken en ze compleet doorsloegen. Er gaat van alles mis en de stad kenmerkt zich nu met gemuteerde mensen die nog maar één ding willen: meer Adam ten koste van anderen.

Het is dan ook een feit dat je precies op het verkeerde moment binnen komt vallen, in 1960 om precies te zijn. Je vliegtuig is neergestort en er is geen andere optie dan om de geteisterde, onderzeese hel te betreden en een uitweg zien te vinden. Dit gaat echter niet zonder problemen, want om te beginnen zitten de ‘Splicers’, de verminkte en gemuteerde bewoners, achter je aan en denkt Ryan dat je namens de CIA de boel komt verstoren. Gelukkig sta je er niet alleen voor en word je geholpen door een mysterieuze figuur genaamd Atlas, die tips en aanwijzingen geeft over de radio. Op deze manier wordt het verhaal dan ook naar buiten gebracht. Het mooie van dit concept is dat het spel zelf nooit onderbroken wordt, alleen als jij dat wilt. BioShock kent geen tussenfilmpjes, daar is de game namelijk véél te professioneel voor omdat de radioberichten- en dagboeken al van verbluffende kwaliteit zijn. Deze vertelvorm slokt je als gamer volledig op en je zult niet kunnen rusten voordat de gruwelijke geheimen die Rapture herbergt volledig ontrafeld zijn.

http://media.insidegamer.nl/screenshots/public/8201/93908.jpg

Rapture mag overigens gezien worden als een van de meest originele gamewerelden van het moment. De ‘Art Deco’ stijl waar de game consequent gebruik van maakt wordt zo ongelofelijk mooi in beeld gebracht dat de game zich mag bekronen als de meest prachtige visuele game tot nu toe. Het is echt niets minder dan een mijlpaal wat 2K Boston hier gepresteerd heeft. Grappig is dat het grafisch nog niet eens zó bijzonder is, kijk bijvoorbeeld maar eens kritisch naar sommige ietwat slordige textures, maar dat het gewoonweg door de jaren ‘50-stijl komt dat de game een adembenemende sfeer uitstraalt. Deze buitengewoon goede effecten zorgen ervoor dat de diepzeestad echt tot leven komt. Ook de personages (inclusief de ‘Big Daddy’s’ en ‘Little Sisters’ waar ik later nog op inga) zijn door hun kleedij en uitstraling prachtig gevisualiseerd.

Een ander iets waar de game met kop en schouders boven de rest uitsteekt is de goed gebruikte mix van shooter- en RPG-elementen. Ze bewezen het al met de spirituele voorganger System Shock II, maar in BioShock komt dit concept veel beter uit de verf. Het is in eerste instantie een schietspel waarin je plasmids, magiekrachten die met behulp van Adam in je lichaam worden geplaatst, als een alternatief gebruikt voor de zeven aanwezige wapens met diverse soorten munitie. Nu klinkt dit heel simpel, maar de ontwikkelaar heeft het combineren ervan zó goed gedaan, dat je alle wapens en plasmids wel een keer móet gebruiken. Vooral het combineren (bijvoorbeeld eerst iemand onder stroom zetten en vervolgens executeren met je shotgun) is gewoon heel leuk. Men kan bovendien ook nog eens alle authentieke wapens en plasmids tegen de prijs van Adam opwaarderen om zo meer vuurkracht te krijgen. Het zijn typische RPG-elementen die bepalen wat je gaat aanpakken en belangrijker, hóe je het gaat aanpakken.

http://media.insidegamer.nl/screenshots/public/8201/107288.jpg

Plasmids heb je overigens in twee soorten: actieve en passieve. Met actieve plasmids kun je je lichaam nieuwe krachten geven die voordelig zijn voor gevechten, denk daarbij aan elementenkrachten, manipulatietechnieken en telekinese. Doordat er veel plasmids zijn die vrij effectief te werk gaan, speelt iedere speler BioShock op de manier die hem of haar het beste ligt. Zo zal een echte shooterfanaat zijn tijd meer spenderen aan het verzamelen en kopen van munitie, terwijl de iets rustigere gamer geraffineerd zijn plasmids gebruikt en zijn wapens op de onheilspellende momenten inzet. Dit gegeven wordt versterkt door de toevoeging van passieve plasmids. Deze verbeteren je personage permanent en kunnen op verschillende gebieden goed van pas komen. Ze kunnen je bijvoorbeeld sterker maken zodat je harder slaat en je prestaties tijdens het hacken bevorderen. Alles is mogelijk, als je maar in bezit bent van een beetje Adam, wat samen met munitie het meest gewilde schaarse goed is in Rapture.

Improvisatie is dan ook een vereiste in BioShock, ware het niet dat het verzamelen van Adam een stuk makkelijker wordt gemaakt door de aanwezigheid van de eerder genoemde Little Sisters. Deze ogen als kleine onschuldige meisjes door hun schattige kleedij en kleine blote voetjes. Maar schijn bedriegt. Ook zij zijn geobsedeerd door Adam en daarom intensief op jacht naar lijken om daar met een spuit de Adam uit te zuigen. De Big Daddy’s fungeren als bewakers die als levenswerk hebben om de Little Sisters te beschermen zodat de Adam nergens naartoe gaat. Deze forse, belachelijk sterke beschermers zijn een fantastisch voorbeeld van de hoogstaande kunstmatige intelligentie die de vijanden hebben. Daarom mogen de gevechten met de Big Daddy’s worden beschouwd als één van de meest vette duels in de gameindustrie. Dat zegt geloof ik wel genoeg.

Dat zou misschien ook wel goed kunnen uitpakken door middel van een online modus: een tweekamp tussen Jack en een Big Daddy. Helaas had 2K Boston vóór de release al aangekondigd dat ze niet zouden werken aan die mogelijkheid. In de straten hoorde je de mensen hard zuchten en fluisteren over dat ze de game hierdoor niet zouden gaan kopen, maar door de fantastische ervaring die je in de singleplayer meemaakt werd die gedachte compleet weggevaagd. In principe doet BioShock alles goed en maakt het alle, maar dan ook echt álle verwachtingen meer dan waar. Dit wordt vooral benadrukt door de adembenemende sfeer (ga bijvoorbeeld maar eens stilstaan en geniet), het fenomenale geluid en beeld en door een verhaal dat makkelijk mee kan met toppers als The Lord of the Rings en The Godfather.

Conclusie en beoordeling

Het oordeel van Crew

Mijn enthousiasme heeft ertoe geleid dat ik het hoogste cijfer ooit ga geven voor een videogame. BioShock is een essentiële aankoop voor elke zichzelf respecterende liefhebber van computerspellen en is grensverleggend op vrijwel alle vlakken, die voorlopig niet zullen worden overtroffen, laat staan worden geëvenaard. Alle elementen vallen perfect samen in het zeldzame artistieke plaatje dat BioShock schildert. Hierdoor mag de game zich met gemak voegen tussen andere toppers als het onlangs verschenen Super Mario Galaxy en de ietsje oudere klassieker Half Life 2, al hebben we naar mijn mening toch te maken met de állerbeste videogame ooit. Dat is nogal een statement, maar gezien de ervaring die ik met BioShock heb beleefd offer ik me hier al te graag voor op.

10-