Burnout Paradise

De evolutie van de Burnout-games is bijzonder te noemen. Was het originele Burnout nog een pure racegame, daar is Burnout Revenge een crashfestijn en heeft het nauwelijks overeenkomsten met het eerste deel. Burnout Paradise verlegt de grenzen nog eens verder met de introductie van een open stad, een aangepaste visuele stijl en opmerkelijke online multiplayer-opties. De vraag blijft; maakt dit Burnout Paradise eveneens een evolutie, of hebben we te maken met een revolutie?

Een eerste blik op Burnout Paradise bevestigt al direct een element wat ontzettend belangrijk is voor een racegame waarbij het tempo hoog ligt: een framerate van 60 beelden per seconde. Burnout Paradise loopt vloeiend en heeft minimale tot geen vertragingen, en dat is een opmerkelijke prestatie voor de mate van detail die het spel bevat. De stad waarin het zich afspeelt, Paradise City, is groots opgezet met zijn bekende Burnout-locaties als Sunset Boulevard, Motor City en High Mountains. De vrijheid die de speler krijgt terwijl hij vrij rond de stad toert is indrukwekkend. Zo zijn er parkeergarages waar je van af kunt springen, ravijnen waar je in kunt donderen en natuurlijk uitdagende schansen op iedere hoek van de straat. Verder zijn er Burnout-uithangborden te slopen als extraatje.

Naast het gegeven dat deze virtuele speeltuin de speler genoeg mogelijkheden geeft zichzelf te vermaken, is het nog altijd mogelijk om deel te nemen aan evenementen. Burnout Paradise maakt niet meer gebruik van een centraal menu, en dus is het aan de speler om met zijn wagen zelf evenementen op te zoeken Deze zijn te vinden door de kaart via de select-knop op te roepen. Vervolgens race je naar de bestemming, gier je even met je banden voor het stoplicht en de actie kan beginnen.

Er zijn meerdere spelmodi waar uit gekozen kan worden. Nieuw is ‘Stunt-Run’, wat doet denken aan de ‘Maniac’-modus uit Burnout Dominator. Hier moet er zo risicovol mogelijk gereden worden om een bepaald aantal voorgestelde punten te halen. Door jezelf de lucht in te lanceren via hoge schansen, scoor je ‘Multipliers’ waarmee je score iedere keer wordt verdubbeld. Eveneens nieuw is ‘Marked Man’ waarbij de speler van punt A naar punt B moet scheuren terwijl de competitie hem probeert te laten crashen. Waar Stunt-Run resulteert in bizarre taferelen, daar is Marked Man een ietwat saai kat en muis spel. Dit komt voornamelijk omdat je er weinig aan kunt doen als je crasht. Als je eenmaal wordt geraakt, dan wordt je goed geraakt en is de crash onvermijdelijk. Meestal moet je dan weer opnieuw beginnen en dat begint op den duur repetitief te worden.

Bij deze modus komt ook het nadeel van de vrije stad naar boven: navigeren. Burnout was altijd racen en beuken en vooral niet letten op waar je naar toe gaat, want er is altijd maar één weg. Ditmaal moet er echt gelet worden op de minimap onder in het scherm – waardoor je plots crasht omdat je bezig bent met het letten op de route. Vooral het speltype ‘Race’ wordt hier door geplaagd.

Iets dergelijks is niet storend bij het verslavende ‘Road Rage’, waarbij de speler zoveel mogelijk rivalen kapot moet rammen. Road Rage heeft zichzelf zo berucht gemaakt omdat hier de ware kracht van Burnout naar boven komt: crashen. In Burnout Paradise is dit werkelijk een feest. Staal vervormt, breekt, vliegt alle kanten op en schuurt tegen muren aan. Auto’s schrapen over de grond, botsen tegen elkaar aan als twee geliefden die elkaar in de armen vallen en banden sneuvelen op het strijdveld dat Paradise City heet. Tot op heden vind ik Burnout Paradise op technisch en visueel gebied de meest indrukwekkende race-game op de Xbox 360 en PlayStation 3 – wat natuurlijk is voorgekomen uit de ervaring die Criterion Games heeft opgedaan in de afgelopen jaren.

Dan noemen we nog de ‘Showtime’-modus. Dit zou je de opvolger van de ‘Crash’-modus kunnen noemen, aangezien Crash niet meer in het spel zit. Door beide schouderknoppen in te drukken kun je op ieder gewenst moment je auto laten slippen, over de kop laten vliegen en laten ‘rollen’ over de straat. Door op de actieknop te drukken kun je de wagen laten stuiteren om verkeer te raken. Hiermee scoor je punten waarmee je records van andere spelers kunt breken. Het plaatst de hoofdrolspelers in Burnout Paradise, de wagens, in een bijzonder perspectief. Het geeft ze een stuk persoonlijkheid mee, een beetje gevoel en dat is precies wat een game als Burnout, waar het in eerste instantie alleen om de actie draait, nodig heeft.

En over wagens gesproken: de selectie in Burnout Paradise is indrukwekkend te noemen. Niet alleen hebben wagens verschillende eigenschappen, zo heeft de een meer snelheid en de ander meer kracht of stuntvaardigheden, ook hebben ze verschillende mogelijkheden om te ‘boosten’. Zo zijn er wagens die op de traditionele manier boosten, maar ook wagens die volgens het combosysteem uit Burnout 2 en Burnout Dominator werken. Nieuwe wagens zijn te ontgrendelen door ze te laten crashen als je ze tegenkomt in Burnout Paradise. Vervolgens kun je ze vinden op het autokerkhof waar je eerst naartoe moet rijden.

Tot slot kunnen we de online modus nog bespreken. Burnout Paradise is met maximaal acht man online te spelen. Het bijzondere aan deze functionaliteit, is dat je ten allen tijde het spel van een ander kunt inspringen. Je roept met het D-pad een mini-vriendenlijst op, selecteert je vriend en bent meteen verbonden met zijn spel. Je racet gewoon verder waar je gebleven was. Vervolgens kun je samen de stad verkennen, stunten en evenementen uitproberen. Een headset is een vereiste, want het is lastig om in een grote stad als Paradise City je vriend te vinden. Desondanks komt hier het element van de eerder genoemde virtuele speeltuin prima naar voren. Het eindeloos experimenteren met wat er allemaal mogelijk is met je wagen is een verslavende bezigheid.

Conclusie en beoordeling

Het oordeel van Lauran Beers

Zonder twijfel is Burnout Paradise de meest uitgebreide Burnout-game tot nu toe – en op zekere hoogte ook één van de racegames met de meeste content beschikbaar. Je zou het enigszins Oblivion kunnen noemen, maar dan met auto’s. Daarnaast is het spel visueel een schoonheid, een kunstwerk van destructie en een genot voor het oog en oor. Het is enigszins waar dat het navigeren, vooral tijdens het speltype ‘Race’, niet aangenaam is. Dit was dé uitdaging waar ontwikkelaar Criterion Games voor stond, en helaas is men hier niet in geslaagd. Verder is de nieuwe modus ‘Marked Man’ een ietwat saaie bezigheid. Dat neemt niet weg dat de Burnout-fan helemaal uit zijn dak kan gaan met vooral Road Rage, Showtime, Stunt-Run en het eindeloos ‘kloten’ in deze bijzondere stad. ‘Take me down to the Paradise City where the grass is green and the girls are pretty…’

8

• Road Rage nog altijd even vermakelijk
• Visueel een spektakel
• Showtime en Stunt-Run een welkome toevoeging
• Online en offline ontzettend uitgebreid

• Navigeren is bijzonder vervelend
• Marked Man is saai