The Club

Dat ontwikkelaars van racing-games ineens een shooter gaan maken, is geen onbekend fenomeen. Zo kwam Burnout-ontwikkelaar Criterion enkele jaren geleden met het goed ontvangen Black. Deze game vertoonde opvallend veel overeenkomsten met de bekende Burnout-franchise. Met name de enorme explosies en de complete chaos komen in beide games (van compleet verschillende genres) terug. Sega’s The Club werd ontwikkeld door Bizarre die we vooral kennen van Project Gotham Racing. The Club werd echter eerder al door ons omschreven als ‘een racegame maar dan zonder auto’s’ en die vergelijking komt aardig in de buurt…

The Club gaat over een ondergrondse organisatie (de in de titel genoemde Club dus) die de meest brute criminelen van over de hele wereld rekruteert om in een soort ‘spel’ zoveel mogelijk bewakers te vermoorden. Hoe dat in zijn werking gaat? Simpel, de deelnemers rennen als een gek van punt A naar B door oude vervallen locaties terwijl ze ondertussen schieten op alles dat beweegt. Daarbij is het doel dat ze een zo groot mogelijke kill-combo maken. De opzet is prachtig in al zijn eenvoud, maar het is diezelfde eenvoud die het spel op den duur wat eentonig en repetitief maakt.

Maar laten we beginnen met de punten die van The Club wél een interessante game maken. De kracht van The Club zit hem vooral in het combo-systeem. Zodra je een kill maakt, begint deze meter rechts bovenin beeld af te lopen. Voordat deze leeggelopen is, moet je proberen meer kills te maken zodat de combo zichzelf hervult en jouw score hoger en hoger wordt. Door tijdens een missie (of een race) op skulls te schieten, vult de combo-meter zichzelf nog eens extra aan, maar pas op, want hoe hoger de combo, hoe sneller de meter leegloopt.

Best leuk en aardig allemaal, maar zoals ik al eerder aangaf gaat de eenvoud van deze spelopzet snel jeuken. Level na level ben je in principe bezig met hetzelfde: rennen, schieten, draaien, schieten, rennen, enz. Het is dan ook op dit punt dat ontwikkelaar Bizarre duidelijk een steekje heeft laten vallen. Er had veel meer gedaan kunnen worden met het combo-systeem. Denk bijvoorbeeld aan vette moves zoals van gebouw naar gebouw springen, aan een touw slingeren of op speciale plekken schieten zodat hele constructies in elkaar donderen (al zit dat laatste er zo heel af en toe nog wel eens in, maar veel te weinig). Maar het enige ‘coole’ dat je kunt doen is een koprol maken en dan iemand killen, of door een kist heen springen en iemand neerknallen. Ook de toffe sfeer die in het introfilmpje zo goed wordt neergezet, komt tijdens de gameplay niet echt terug. Hoewel ik nog wel wat lol heb beleefd met de rocketlauncher, die bewakers meters door de lucht blaast, hadden enorm gewelddadige acties de game net wat interessanter gemaakt.

Toch zie je, als je stiekem al naar het cijfer had gekeken of de videorecensie hebt bekeken, dat het spel helemaal geen onaardig cijfer van ons krijgt. Dit ligt hem vooral in het feit dat het ook gewoon erg vermakelijk kan zijn om een missie zo perfect mogelijk te spelen, en een zo hoog mogelijke score te halen. Vooral fans van time trials in racegames zullen begrijpen wat ontwikkelaar Bizarre Creations met deze game bedoeld heeft.

Ook een multiplayer ontbreekt niet, maar wederom is ook dat aspect een beetje karig. Er zitten op zich nog wel wat originele speelmodi in, maar juist in dat soort modi vervalt de gameplay van de singleplayer een beetje in standaard multiplayer geknal.