Turok

De gamesindustrie hangt aan elkaar van PR-technieken, promopraatjes en honderden mensen die hun werk ervan maken om journalisten te overtuigen van de kwaliteiten van een game. Dit natuurlijk met de hoop dat die journalisten de overtuiging overbrengen op de consument; de gamer. Gamedemo’s, gelikte presentaties en andere trucs zorgen ervoor dat dit geregeld lukt. Zeker in het voortraject als een finale versie nog niet speelbaar is. Turok is wat dat betreft een fantastische casestudie. Deze opvolger van een voormalige Nintendo 64-topper oogstte door zijn naam en reputatie sowieso al goodwill bij de pers en de speelbare demo op de diverse gameshows zat boordevol wapens, vette actie en de combinatie van vechten tegen soldaten en worstelen met dino’s.

Deze persdemo zorgde er zelfs voor dat we besloten Turok te nomineren als Topper van 2008. Het is maar goed dat we dus altijd nog de volledige game helemaal goed testen, want in dit geval was de demo voor de pers zo verraderlijk als de pest. Uiteraard zitten de eerder genoemde pluspunten uit die demo wel in de volledige versie. Turok is een typische doorsnee shooter met veel leuke wapens (zoals een boog), een prima speelduur en drie extra missies die je samen met een vriend kunt spelen en waarin je coöperatief alle vijanden uit de arena moet wegknallen. Daarnaast bevat de game een ietwat nietszeggende multiplayer-modus die echter niet slecht is en zit er voldoende variatie in de actie. Wat overeind staat is dus een redelijk leuke shooter met een aantal interessante spelelementen. Deze elementen sneeuwen echter helemaal onder door een ronduit ongelukkige, ietwat klunzige afwerking.

Spelers kruipen in de huid van Joseph Turok die samen met een groepje soldaten op zoek gaat naar een oorlogscrimineel en hem volgt naar een planeet die gek genoeg bestrooid is met dinosaurussen en ander prehistorisch gespuis. Bovendien wordt de crimineel bewaakt door een heel leger huurlingen genaamd Wolfpack. Zij halen het schip neer waarmee je op de planeet wilt landen en daardoor raak je de rest van je teamgenoten kwijt. Op eentje na, en dat is niet iemand waar je het heel goed mee kunt vinden. Daarnaast heb je vroeger bij Wolfpack gezeten en daarom wordt Turok regelmatig voorzien van terugblikken. Het script wordt versterkt door enkele stemacteurs met Hollywood-ervaring, maar wordt nooit echt overtuigend en laat geregeld steken vallen. Zo worden enkele vragen niet beantwoord en zijn de terugblikken te cliché.

Wel zorgt de setting van het verhaal voor een prettige sfeer. Het is erg tof om over een vreemde planeet te lopen, uitgestrekte vlakten met gigantische dinosaurussen te zien en vervolgens vijandelijke basissen te infiltreren. Origineel is het zeker, afwisselend ook. Het is daardoor des te erger dat Turok er helemaal niet zo mooi uit ziet. De Unreal Engine doet een aantal dingen goed, zoals lichteffecten, maar de kwaliteit van de textures is dramatisch, de personages zijn eentonig en de meeste gangenstelsels saai en vol onlogisch gesitueerde voorwerpen en obstakels. Dat is overigens ook een kwestie van goed level design, iets wat in dit geval ontbreekt. De makers blijven strooien met valse vrijheid, het probleem is alleen dat je jezelf - in tegenstelling tot in andere shooters die hetzelfde doen - in Turok geen moment écht vrij voelt.

Nog zo’n puur technisch probleem: de mensen die de kunstmatige intelligentie hebben geprogrammeerd zullen wel continu dronken zijn geweest. Ga half achter een doos staan en drie vijanden zien je niet staan. Schiet een pijl door het hoofd van een tegenstander en zijn collega zal er niet eens aan denken om ergens anders dekking te zoeken. Of wat dacht je van vijanden die dekking zoeken met hun rug naar jou toe? Overigens is kunstmatige intelligentie ook dat vijanden niet alwetend zijn en menselijkheden vertonen. Sommige vijanden zien je echter door het hoge gras heen zitten en maken headshots terwijl een normaal mens je nooit had kunnen zien. Dat je vervolgens ook te maken krijgt met een slecht gebalanceerd checkpoint-systeem, zorgt ervoor dat je geregeld buiten je eigen schuld om een heel stuk opnieuw moet spelen. Frustratie die veroorzaakt wordt door slecht gameontwerp is de ergste frustratie die er is.

Turok is in essentie zeker geen moeilijke game, er zijn zelfs momenten dat je niet begrijpt waarom de makers die kleine dino’s hebben toegevoegd. Tien van die krengen afmaken met je mes is kinderspel en dus ook eigenlijk eerder nutteloos tijdverdrijf dan een lekkere uitdaging. Wat de game echter moeilijk maakt is dat de ontwikkelaar besloten heeft een health-systeem toe te voegen zoals de trend is in shooters die meer tactiek vereisen. Denk hierbij aan Call of Duty 4. Het verschil is echter dat je in Call of Duty gelegenheden aangeboden krijgt om dekking te zoeken en dat die in Turok nogal schaars zijn. Bij dit type game, een lekkere doorsnee shooter in de stijl van Doom en Quake, past dan ook een health-systeem met health packs en een metertje dat tot honderd loopt. Ook dat doen de makers dus niet goed.