Medal of Honor Heroes 2

Een idyllisch plaatsje in Oostenrijk aan de rivier de Inn, 20 April 1889. Een jong kereltje met grootse ambities komt op deze aardbol en zal tot het eind der tijden herinnerd worden en niet alleen vanwege zijn typische snorretje. Ja, het levensverhaal en zijn Derde Rijk is inspiratie geweest voor vele films en games. Je zou bijna kunnen zeggen dat een groot gedeelte van de hedendaagse entertainmentindustrie deze man op een wrange manier dank verschuldigd is. Zonder deze man was er ook geen Medal of Honor Heroes 2 geweest en dat was toch erg jammer geweest.

Dit is niet vanwege de singeplayer van MoH H2, want deze is weer zoals elke voorgaande MoH-game ook is. De wegversperrende legertruck, de omgevallen boom en de kapotgeschoten tank doen al sinds de eerste Medal of Honor trouw hun werk en kom je ook in deze game weer tegen. Je weet precies dat een dergelijk obstakel betekent dat je het voorgelegde pad toch echt moet volgen en een alternatieve route niet tot de opties behoort. Het gangetje-gangetje wordt af en toe afgewisseld met riooltje-riooltje of U-bootje-U-bootje, maar elke missie heeft een herhalend palet dat flets is en vooral saai.

Het schietwerk is ook een herhalingsoefening: schiet op alles wat beweegt. En dat wordt je niet echt moeilijk gemaakt, want uit de kunstmatige intelligentie van de Nazi’s kunnen we weer eens opmaken waarom zij de verliezende partij waren tijdens de Tweede Wereldoorlog. Er wordt sporadisch dekking gezocht door de vijand, maar meer dan eens wordt een sprint ingezet richting een open gebied waar ze een makkelijk doelwit vormen. Ook komt het voor dat Duitsers volgens een voorgeprogrammeerd loopje naar een plek draven terwijl jij deze positie al bezet houdt. Ik heb al verscheidene malen kunnen klaverjassen met mijn Duitse concullega’s, zo dicht kwamen ze naast me zitten.

Naast de saaie lineaire campagne is er een Arcade Mode toegevoegd. Deze modus is vergelijkbaar met het spel Ghost Squad. Het lopen wordt door het spel gedaan, jouw enige taak is het afknallen van zo veel mogelijk Duitsers die in het vizier komen. Het is een leuk extraatje, maar je zult het niet lang blijven spelen, daarvoor is het toch net wat te eentonig en eenvoudig.

We zijn nu echter bij de twee redenen aangekomen waarom Medal of Honor toch wel bestempeld kan worden als een goede game. Ten eerste is dat de heerlijke besturing, want waar talloze andere Wii-games falen met het implementeren van een goede besturing doet MoH dit nagenoeg perfect. Door je Wii-mote te richten op je tv-scherm kun je het zicht veranderen en draaien, terwijl het strafe- en loopwerk met behulp van de nunchuck wordt gedaan. Binnen een minuut heb je de besturing door en kan het knallen beginnen. Ook het herladen, ingezet door een simpele schudbeweging met de Wii-mote, werkt lekker. Een leuk detail hierbij is het typische herlaadgeluid dat uit je Wii-mote komt. De bazooka wordt echter op een andere manier bestuurd. Bij dit wapen leg je de Wii-mote op de schouder en richt je met behulp van je nunchuck. Dit lijkt wellicht een lompe en trage besturing, maar het past perfect, de bazooka is immers niet het meest fijnzinnige klappertjespistool.

Reden numero twee is een simpele: online spelen. Online kunnen 32 man elkaar neerslaan, doodschieten en opblazen. Dit kan in een drietal spelmodi: Death Match, Team Death Match en Capture The Flag. Waar Nintendo het onlinedomein met een ongezond grote dosis koudwatervrees binnenschuifelt, laat EA zien hoe het ook kan. Er is geen geklooi met friend codes, slechte verbindingen, lag of ontbrekende lobbies. Een simpel registratieformuliertje en tien minuten tijd is genoeg om met het spel online aan de gang te gaan. Een foutje is wellicht dat de optie instant joinen ontbreekt. Hier staat wel tegenover dat vrienden eenvoudig kunnen worden toegevoegd op naam (dus nogmaals, niet op friend code) en cheaters met een enkele klik zijn door te geven aan EA. Dat is ook een probleem waar een aantal online games van Nintendo wel last van hebben.

Online is dit een absolute topper voor de Wii. De besturing is, zoals gezegd, zo soepel dat je je volledig kunt richten op het schieten en dekking zoeken. En dat kan dankzij maps die erg goed in elkaar steken. Nergens ben je 100% veilig om te campen, maar er is altijd genoeg bescherming om rustpauzes in te kunnen lassen na de heftige vuurgevechten. Een kleine irritatie is er wel wat betreft de spawn-locaties. Deze liggen soms zo centraal dat je midden in een vuurgevecht terechtkomt. Ook komt het wel eens voor dat je samen met een andere speler op dezelfde plek wordt gespawnd. Dit zijn overigens maar milde irritaties, want het plezier waarmee andere spelers ten onder gaan aan jouw superieure vuurkracht zorgt voor een blijvende glimlach op je gezicht.