Puzzle Quest: Challenge of the Warlords

De grote veldheren van vroeger waren dragers van zwaarden, lansen en rotsvaste schilden. In grote veldtochten trokken ze ten strijde tegen ieder wiens gezicht en gedachten hen niet aanstond. De strijdheren in Puzzle Quest: Challenge of the Warlords werken niet meer volgens dit bloederige systeem. Geen buitensporig geweld, maar gewoon lekker puzzelen.

Het puzzelen is vrij eenvoudig en heeft veel weg van Bejeweled. Het speelveld is een raster waarvan alle vakjes zijn gevuld met verschillende afbeeldingen, zoals doodshoofdjes en gekleurde muntjes. Daarmee moet je rijen van dezelfde soort zien te vormen. Dit doe je door twee aan elkaar grenzende afbeeldingen van plaats te verwisselen. Staan er drie of meer dezelfde op een rij, dan verdwijnen ze en worden de lege vakjes opnieuw gevuld. Het klinkt simpel, maar is enorm verslavend. Dit wordt niet in de laatste plaats veroorzaakt door de (optionele) tijdslimieten. Snel handelen is dan een must, zeker omdat er altijd een tegenstander in het spel is. Jij en dit vijandelijke figuur spelen het spelletje op hetzelfde speelveld en wisselen na elke zet van beurt. Je kunt je vast voorstellen dat deze drukverhogende elementen een verslavend gevoel geven.

Zowel jij als de tegenstander beschikken over een levensmeter. Om een tegenstander te verslaan zal zijn levensmeter een nulpunt moeten bereiken, waarvoor je kunt zorgen door rijen van doodshoofdplaatjes te vormen. Het verslaan van een vijand brengt ons bij een ander aspect dat het spelletje erg leuk maakt; het RPG-systeem. In het speelveld bevinden zich namelijk afbeeldingen die, bij een goedgevormde rij, geld en ervaringspunten opleveren. Een verslagen vijand levert ook ervaringspunten op, waarmee de eigenschappen van jouw personage verbeterd kunnen worden. Vervolgens is er een mogelijkheid de zuurverdiende centen uit te geven aan uitrustingen en acties.

Het verbeteren van het personage z’n eigenschappen en het kopen van wapens is een leuk, origineel en ontzettend handig concept. Zo zal een rijtje doodshoofden meer schade berokkenen wanneer een sterk aanvalswapen is gekocht. Uitrustingen als zwaarden en schilden hebben dus direct invloed op de schade door geschakelde doodshoofdafbeeldingen, maar er zijn ook acties die eerst geactiveerd moeten worden. Dit doe je door in een eigen beurt op één van de knoppen aan de zijkant van het speelveld te klikken, waarna de gekozen actie een vijand verlamt, schade toedient of voor meer ervaringspunten zorgt. Erg leuk bedacht, maar niet vrij te gebruiken; er moeten namelijk actiepunten voor worden uitgeven. Actiepunten zijn er in verschillende kleuren en je bemachtigt ze door gekleurde afbeeldingen in rijen te zetten.

De combinatie van deze leuke puzzels en het goed geïntegreerde RPG-systeem zorgt voor een erg mooi concept met een hoge verslavingsfactor. Helaas is Puzzle Quest niet één en al moois. De makers vonden het nodig een verhaal door de vermakelijke kern te mixen, maar lijken daarbij te zijn vergeten dat wij standaard verhaaltjes niet zo leuk vinden. De dialogen zijn saai en voorspelbaar waardoor je ze zo snel mogelijk wilt doorklikken. De karige en inspiratieloze animaties (lees: plaatjes die in het beeld schuiven) dragen enorm bij aan dit gevoel. Helaas schort de presentatie van het spel ook op andere vlakken, waarvan de achtergrondgeluiden er wel erg bovenuit steken. Deze lopen namelijk veelal onnodig slordig in elkaar over, waardoor je regelmatig opschrikt door een plotselinge golf van kabaal.

Minstens zo onnodig is het feit dat de multiplayer-modus enkel te spelen is met reeds aangemaakte personages. Deze personages zullen al hun verworven krachten meenemen naar dit strijdperk en hebben, afhankelijk van de tijd die je met ze heb doorgebracht in de singleplayer-modus, een grotere levensmeter. Dit betekent dat het spelen van deze modus enkel aantrekkelijk is als twee gelijkwaardige personages in het geheugen van de Wii zijn opgeslagen. Dit zal zelden het geval blijken te zijn, waardoor de multiplayer-modus er min of meer voor spek en bonen bijzit. Erg jammer, want uit dit soort factoren blijkt dat de ontwikkelaar niet het uiterste uit de titel heeft kunnen halen en de mist in gaat op wat kleinere punten.

Een ander voorbeeldje waaruit dit blijkt is de besturing. De afbeeldingen versleep je met de Wii-controller of Nunchuk. De cursor is echter té klein en reageert zo nu en dan op de kleinste beweging, waardoor het spelen in het begin aanvoelt als gepriegel. Gelukkig neemt dit gedurende de eerste speelsessies af, maar het is typisch zo’n onnodige fout. Wat helemaal onbegrijpelijk is, is dat de Wii-versie beduidend duurder is dan de versies voor andere platformen. Dit neemt niet weg dat Puzzle Quest in de basis een enorm leuk spel is, maar het aanschaffen van een versie voor een ander platform is het overwegen waard. Zeker omdat die versies geen last hebben van de gevoelige Wii-besturing.