Showtime Championship Boxing

Soms is het spelen van een game een waar gevecht. Haal je die hoogste score? Kun je die eindbaas verslaan? Kun je nog een keer gaan raiden voordat je vrouw een scheiding aanvraagt? Ook Showtime Championship Boxing is een waar gevecht. Deze recensie vertelt de heroïsche strijd die ik voerde tegen de besturing, de kunstmatige intelligentie, de multiplayer, de uitstraling en de afwerking.

Ronde 1: Fighters, take your positions

Showtime Championship Boxing is, zoals de titel doet vermoeden een boksgame. In totaal zijn er een veertiental boksers te kiezen in verschillende gewichtsklassen, waarmee gebokst kan worden. Om zelf even kennis te maken met het spel besluit ik een snel bokspartijtje op te starten. Na enkele klikjes kies ik ervoor met ene Terrible Ivan aan de slag te gaan. Mijn tegenstander wordt de illustere Lazy Lorenzo. Een aantal seconden later bevind ik mij in een boksring en ik ben klaar om te gaan vechten. Ik duw de nunchuck naar voren voor een directe rechtse. Er gebeurt niets. Ik houd de Wii-mote voor mijn gezicht om een stoot af te weren met mijn ene handschoen. Weer niets. De frustratie wint het: ik wapper met mijn armen heftig heen en weer. Terrible Ivan zet zowaar een combo in, maar raakt weinig meer dan lucht.

Ronde 2: Het wonder

Het vermoeden komt opzetten dat ik iets fout heb gedaan en een blik in de handleiding leert me dat in Showtime Championship Boxing slechts een vijftal posities zijn in te nemen. Met deze nieuwe les in het hoofd start ik opnieuw een potje tegen Lazy Lorenzo op. Helaas komt er van vechten weer weinig terecht. Het innemen van de speciale posities moet erg overdreven worden uitgevoerd. Mijn armen houd ik dertig centimeter boven mijn hoofd en zowaar, Terrible Ivan houdt zijn handschoenen voor zijn snufferd. Ik duw de Wii-mote en nunchuck rechts naast me op de grond: wauw, Ivan hangt een beetje naar rechts. Revolutionair! Aangezien het innemen van posities al zoveel moeite kost, houd ik me ook niet in bij het slaan. Met volle vaart stoot ik de Wii-mote naar voren. Het enige dat ik raak is de lucht in mijn woonkamer. Teleurgesteld laat ik mijn armen langs me vallen, en dan voltrekt zich een wonder in huize Van Nieuwenhuijzen: Terrible Ivan verkoopt de tegenstander een dreun van jewelste! Ik sta paf.

Ronde 3: Can’t finish the fight

Na vastgesteld te hebben dat de besturing meer op toeval berust dan op gecontroleerde bewegingen waag ik me aan het amateurkampioenschap. Drie wedstrijden moeten achter elkaar gewonnen worden. De eerste partij is close, voornamelijk omdat de bokser ‘Punchbag Pat’ op passieve manier steeds weg schuifelt van mijn Ivan. Na het incasseren van drie klappen gaat hij steeds op afstand staan om de automatisch vullende energiebalk weer vol te laten stromen. Saaier dan saai is het vier rondes lang om elkaar heen bewegen, al gaat dat met horten en stoten, want de animaties zijn verre van vloeiend te noemen. Op punten win ik de partij. Ook de virtuele meid die de rondeborden omhooghoudt kan de saaiheid en stroefheid van dit spel niet verdoezelen, ze loopt als een bidsprinkhaan.

De tweede partij is het hilarische hoogtepunt in mijn korte boksloopbaan. Met een constant gehoekte rechterstoot weet ik de tegenstander zeven (!) keer neer te slaan. De bokser doet niets terug. Telkens komt de scheidsrechter tot de achtste tel waarna de gevelde vijandelijke bokser op onverklaarbare wijze weer opstaat. Het ‘ja hoor’ uit mijn keel klinkt zo luid dat de katten die zich op dat moment ook in de woonkamer bevinden, verschrikt opkijken en een sprint richting achterdeur zetten.

Ronde 4: Meer is minder

Het toeval wil dat mijn zusje nog geen drie minuten na dit debacle komt binnenzetten. Om mijn frustratie te kunnen botvieren eis ik van haar dat ze een potje tegen mij bokst. Met tegenzin stemt ze in. Mijn zusje bekijkt elke bokser die te kiezen valt met veel nauwkeurigheid. Ja ja, gespierde mannen in korte broekjes, daar houdt ze wel van. Even later stappen we de ring in. Sixpack Sam tegen een andere bokser waarvan de naam op Suske&Wiske-achtige; wijze allitereert. De multiplayer is tot onze verbazing geen split-screen, maar in plaats daarvan zien we de ene bokser op de rug, terwijl de andere hier tegenover staat. Mijn zusje reageert verontwaardigd, ze kan het gezicht van haar bokser niet eens zien. Blijkbaar had ze het lekkerste ding gekozen wat er tussen zat. Ik voel me net als haar teleurgesteld. Al is het maar omdat ik moet constateren dat de besturing nog minder reageert dan in de singeplayer. Wat een troep. Met grote vaart gaat dit spel mijn Wii uit.