Dark Messiah of Might and Magic: Elements
Recensie | -Arcane Studios maakte anderhalve jaar geleden Dark Messiah of Might and Magic voor de PC. Het spel was een klein succesje en deed een aantal originele dingen voor zijn tijd. Maar om het spel anderhalf jaar na dato ook nog naar de Xbox 360 te brengen en er de volle prijs voor vragen is toch wel iets teveel van het goede.
Dark Messiah is een first-person actie game die zich voor doet als een adventure-game en heeft ook nog het lef heeft zich een RPG te noemen. De waarheid is echter dat het spel geen van deze genres eer aan doet. In Dark Messiah speel jij Sareth, een schattenjager in opleiding. Jouw meester stuurt je op pad om wat dingen voor hem te doen. Niet alles verloopt volgens plan en al vechtend moet jij de nodige problemen oplossen. Het verhaal is flinterdun, voorspelbaar en onder de maat voor een spel als dit. De personages die dit verhaal voor je vertolken zijn ook allemaal ronduit saai.
Bij aanvang van het spel kies je een van de vier spelersklassen (warrior, archer, assasin of mage). Elke klasse heeft andere soorten wapens en speelt fundamenteel anders. In theorie zorgen deze vier klassen voor een hoge replay-waarde. De levels zijn helaas stuk voor stuk extreem lineair en door het ontbreken van variatie heb je geen zin meer om het spel nogmaals door te spelen.
De gameplay in het hele spel is gebouwd op een aantal (onderhand verouderde) concepten die constant terug komen. Voor een groot deel zijn dit de physics. Dark Messiah is gemaakt met de Source-engine die Half-Life 2 maakte tot wat het is. De physics-trucjes die we daar zagen zien we in Dark Messiah terug in een ander jasje. Denk hierbij aan het laten vallen van zware objecten op vijanden en het gooien van voorwerpen. Verder doet het spel een beroep op de spelers trapkunsten om vijanden van gebouwen en rotsen af te trappen. Daarnaast is de helft van alle muren in het spel vreemd genoeg voorzien van spijkerbedden waar je ook de nodige vijanden in kunt trappen. Dit zijn leuke dingen om en paar keer te doen, maar wanneer het keer op keer terugkomt in elke level begint het een beetje belachelijk te worden. Verder ontwikkelt je personage door het spel heen steeds sterkere krachten. Dit betekent simpelweg dat de warrior harder gaat slaan met grotere zwaarden en de mage steeds grotere vuurballen gaat afschieten. Buiten het kiezen van het soort personage heb je geen invloed op de ontwikkeling van dat personage, een echt RPG-element is daardoor niet in het spel aanwezig.
De ontwikkelaars hebben een soort van realisme proberen te creëren door je personage langzaam te laten bewegen. Dit is echter totaal mislukt en dit gaat zwaar ten koste van de speelbaarheid. Wanneer je bijvoorbeeld naar links of rechts kijkt duurt het nog 2 seconden voordat je wapen dezelfde kant op richt. Bij het lopen hetzelfde verhaal. Als je naar voren wil lopen moet jouw personage eerst een seconde op gang komen voordat je normaal aan het lopen bent.
Dark Messiah heeft ook een online multiplayer, iets wat je niet heel vaak ziet bij spellen als deze. De multiplayer heeft vreemd genoeg niet de langzaam bewegende speelwijze van de singleplayer en speelt daardoor een stuk sneller. Waar de online multiplayer in feite op neerkomt is het snel kiezen van een spelersklasse en daarbij de nodige mogelijkheden om vervolgens andere spelers overhoop te slaan, schieten en trappen. De multiplayer is een leuke extra toevoeging maar zal na enkele speelsessies niks nieuws meer opleveren.
Conclusie en beoordeling
Dark Messiah speelt rommelig, de gameplay is achterhaald en visueel had alles een stuk beter gekund. Het spel is echter niet alleen maar kommer en kwel. Het spel kent een aantal leuke en verrassende momenten. Deze momenten zijn echter zo schaars dat ze niet opwegen tegen de rest van het spel wat simpelweg onder de maat is.
- Soms mooi
- Paar goede gameplay momenten
- Meestal lelijk
- Geen variatie
- Speelt omslachtig
Registreer nu!