Lost Planet: Extreme Condition

Begint het eindelijk weer een beetje warmer te worden in Nederland, moet ik weer aan de slag in de sneeuw met Lost Planet: Extreme Condition… Dat is nog eens van een koude kermis thuiskomen.

Alle grappen terzijde, Lost Planet was op de Xbox 360 een degelijke game die in de winter van 2007 met een 8+ beloond werd op InsideGamer. Youri roemde het uiterlijk van de game en vooral de enorme eindbazen die je tegenkwam in de singleplayer. Later werd de game naar de PC geport en nu kunnen de PlayStation 3-bezitters er dus mee aan de slag. Meer dan een jaar later dus. Wat is er aan de game veranderd? Helemaal niets, op enkele kleine toevoegingen na die van toepassing zijn op het multiplayer-gedeelte. Zo is het nu mogelijk met Luca te spelen, die een bijrol had binnen het hoofdverhaal. En dat was het wel. Natuurlijk zijn alle uitbreidingen voor de Xbox 360 en PC toegevoegd, maar daar blijft het bij.

Wat is er dan hetzelfde gebleven? Het verhaal draait nog steeds om de ijsplaneet E.D.N. III, waar de mensheid een gevecht voert tegen de inheemse Akrid, de (soms immense) insecten die over de cruciale Thermal Energy beschikken. De mensheid weet te overleven door het gebruik van deze energie. Je speelt nog steeds met Wayne, wiens vader nog steeds is verpletterd door de enorme Green Eye, een afschuwelijk Akrid-beest. De dood van Wayne’s vader moet nog steeds gewroken worden en je gaat nog steeds op pad met je teamleden, die allemaal hun eigen bijzondere verleden hebben. Het verhaal is standaard en kent een paar leuke plottwists, en de setting is bijzonder, wat op zich ingrediënten zouden kunnen zijn voor een interessant plot. Nergens word je echter opgeslokt en meegesleurd, als gevolg van de wat magere en onlogische vertelling van het verhaal. Gedurende de hele game wordt zo een bepaalde afstand tussen de speler en de gebeurtenissen gecreëerd. Dit komt bijvoorbeeld door de duidelijke scheiding tussen filmpjes en gameplay, twee dingen die we in een game als The Darkness veel beter geïntegreerd zagen.

Lost Planet ziet er nog steeds hetzelfde uit als op de Xbox 360. Hoewel je in een jaar misschien niet extreem veel verbetering zou verwachten, merkte ik toch dat de game inmiddels voorbijgestreefd is door de hele stroom toptitels van eind vorig jaar. De sneeuweffecten zijn nog steeds leuk en de personages zien er zeker niet slecht uit, maar wanneer objecten van dichtbij in beeld komen is toch een duidelijk gebrek aan detail te zien en binnenlocaties ogen wat kaal. De gruwelijke ontploffingen en enorme eindbazen zijn daarentegen geenszins verouderd en dat is wat Lost Planet staande houdt tussen het geweld waar we inmiddels gewend aan zijn.

Veel levels lijken helaas op elkaar, want, tsja, ze zijn helemaal wit en zijn qua opzet redelijk inwisselbaar. Wayne beweegt zich op een erg laag tempo hier doorheen, wat het navigeren op den duur ietwat saai maakt. Elk level zit vol met hordes Akrid, die onderling gelukkig wel van elkaar verschillen gezien hun verschillende zwakke punten. Ook neem je het op tegen enkele menselijke tegenstanders, te voet of in een Vital Suit (VS, een soort mech). Net als deze tegenstanders bestijg je zelf meerdere malen ook zo’n VS, die beter bestand is tegen grotere vijanden en zelf over zwaarder wapentuig beschikt. Voordeel van zo’n mech is dat hij sneller voortbeweegt dan wanneer Wayne te voet is, zodat het speeltempo wat hoger ligt. De game is opgedeeld in missies, welke nogal verschillen in lengte. Door het lage tempo ben je soms te lang bezig met een missie, waardoor je gedwongen wordt door te spelen omdat de game pas gesaved wordt wanneer je de missie voltooit.

Dit doorspelen loont echter wel, want elk level eindigt met een indrukwekkend gevecht. De ene keer neem je het op tegen een zwaarbewapende VS, terwijl je op een ander moment van boven wordt aangevallen door een insect dat qua grootte niet onderdoet voor het monster van Cloverfield, om maar wat te noemen. Elke van deze enorme Akrid-tegenstanders heeft een eigen zwakke plek, waardoor je niet telkens blind aan kan vallen. Een belangrijk onderdeel van elk eindbaasgevecht is dan ook het vinden van een manier om zo veel mogelijk schade te doen, zonder zelf omver gelopen te worden of geraakt te worden door de projectielen die de enorme monsters afschieten. We zien in First Person Shooters niet vaak eindbazen van deze proporties, maar in Lost Planet tillen deze gevechten de gameplay echt naar een hoger niveau.

De PlayStation 3-versie biedt, net als de andere versies, een online multiplayer-gedeelte dat doet wat het moet doen. Met zestien spelers kun je tegen elkaar knallen, wat allemaal leuk werkt maar verder niet bijzonder vermakelijk is. Het enige waarmee Lost Planet zich onderscheidt is de grappling hook, die online veelvuldig gebruikt wordt. Zo kun je je snel door een level bewegen en je naar hoger gelegen gedeeltes verplaatsen, waardoor het tempo online hoger ligt dan in de singleplayer. Ondanks dat, is ook het online gedeelte inmiddels voorbijgestreefd. En dat is eigenlijk het hele verhaal van Lost Planet voor de PS3.