No More Heroes

Chuck Norris, Dennis Bergkamp, Michael Douglas, Christopher Lambert, Ian Curtis, Tony ‘Scarface’ Montana, Samuel L. Jackson, zomaar een kort lijstje van coole personen. Met de komst van No More Heroes kunnen we nu ook Travis Touchdown aan deze lijst toevoegen. Over lijstjes gesproken, Travis staat in No More Heroes ook al op een lijstje. Na een schimmig aanbod om ene ‘The Drifter’ met zijn katana om te leggen, vindt Travis zichzelf terug op de elfde plek van beste huurmoordenaars. De kittige dame die het aanbod deed, Sylvia Christel, deelt je mee dat het doden niet zal stoppen totdat Travis op de eerste plaats staat. Het is dus aan Travis om zichzelf op te werken op de lijst van huurmoordenaars door zijn concurrenten één voor één uit te schakelen.

En hoewel Travis met deze boodschap niet blij is, omdat de moord op The Drifter eigenlijk een makkelijk verdiende boterham had moeten zijn, ziet hij na deze moord in dat er nog maar een enkele weg te gaan is: meer bloed vergieten en eerste worden op de lijst. Zoals je misschien opmerkt lijkt Travis een beetje een verknipt personage. Niet alleen is zijn bloeddorst opvallend, ook zijn andere gewoontes zijn erg vreemd. Zo levert hij zijn huurvideo’s met titels als ‘How to please a woman in bed Part 1’ altijd te laat in, heeft hij een collectie animé-poppetjes en gaat hij gekleed als een slechte Johnny Knoxville-imitator. Aan de andere kant, wie is er niet gestoord in de stad Santa Destroy? Wat dacht je bijvoorbeeld van de absurde huurmoordenaars op de lijst (ooit gehoord van een postbode annex superschurk?) die dramatische zinnen uitspreken alvorens ze de strijd aangaan met Travis. Of wat te denken van Sylvia Christel, die te pas en te onpas seksuele toespelingen maakt. Of de man van het arbeidsbureau die je opzadelt met belachelijke klusjes. Het zijn slechts een paar voorbeelden uit Santa Destroys geflipte wereld.

Tel hierbij op dat alles in een celshaded-stijltje met een overdadig gebruik van contrasten en schaduwen op het beeld wordt getoverd en je hebt echt te maken met een game die een unieke, eigenzinnige persoonlijkheid heeft. De grappige dialogen die gevoerd worden voor en na de gevechten hebben een hoge cultwaarde en lijken soms zo te zijn overgenomen uit films als Kill Bill of Highlander. Ook is de overdreven stijl terug te vinden bij de vijandige handlangers die je tegenkomt. De mannen met hakbijlen en papieren zakken over hun kop zijn bijvoorbeeld te absurd voor woorden. Of wat dacht je van de vijanden met een Darth Vader-helm en paarse lightsaber die met een net iets te hoge piepstem beweren dat ze je wel even zullen omleggen.

Gelukkig gaat de overdreven stijl verder dan de dialogen en het uiterlijk. De overdreven uiterlijke stijl wordt verder doorgevoerd in de gevechten die plaatsvinden in No More Heroes. En hier is het goed om op te merken dat er gelukkig niet gekozen is voor een besturing waarbij er oeverloos gewapperd moet worden met de Wii-mote. Slagen met je katana worden gewoon uitgevoerd met de A-knop. Het enige wat met de Wii-mote gedaan wordt, is het innemen van een hoge of lage slagpositie, de finishing moves en eventuele worstelgrepen. Hierdoor zorgt No More Heroes ervoor dat het geen ‘zwieberzwabberparade’, maar ook zeker geen ‘knoppenramfestijn’ wordt. Het systeem biedt precies genoeg variatie tijdens de vele gevechten die je moet voeren. Elke huurmoordenaar is namelijk op een aparte locatie in het stadje Santa Destroy te vinden, maar voordat je de eindbaas daadwerkelijk bereikt zul je eerst een flinke dosis handlangers uit de weg moeten ruimen. Ze zijn een lekker opwarmertje voor de eindgevechten. Bij de eindbazen is het tactisch benaderen van de vijand het belangrijkst: het goed timen van slagen, het ontwijken van vijandelijke aanvallen en het opmerken van aanvalspatronen is wat de klok slaat.

Na een gewonnen gevecht en een gestegen plaats op de ranglijst moet je geld gaan geld gaan verdienen om een nieuw gevecht met een eindbaas aan te kunnen gaan. “De registratieformulieren voor de gevechten zijn niet gratis weet je”, meldt Sylvia Christel tussen neus en lippen door. Geld verdien je in de overworld van No More Heroes, Santa Destroy. Dit kan op twee manieren. Allereerst zijn er missies te kiezen waarbij je simpelweg bepaalde vijanden moet omleggen op een locatie die op je kaart aangegeven staat. Hiernaast zijn er de stupide baantjes van het arbeidsbureau. Deze variëren van het vangen van schorpioenen tot het voltanken van auto’s. De baantjes breken lekker met het gewelddadige karakter van No More Heroes, maar toch sluiten ze net niet aan bij de rest van de game. Het is geenszins zo dat deze baantjes stomvervelend zijn, maar in vergelijking met de over the top-stijl van de rest van de game, zou het eigenlijk leuker zijn als de baantjes nog net een beetje absurder waren geweest.

Helaas is het zo dat het voorgaande ook zo’n beetje het enige is wat er te beleven valt in Santa Destroy. Het is een dooie boel, waarbij ook de mensen en auto’s die erin voortbewegen het geheel niet beter maken. Je motor reageert namelijk erg vreemd op auto’s, er is bij een aanrijding veel gehaper, gehannes en geschuur, waarna je plotseling verder rijdt. Erg vreemd. Ook voetgangers zijn vreemd, deze zijn als je te voet bent namelijk opzij te duwen zonder dat ze op je reageren. Het laatste probleem met Santa Destroy is misschien ook wel het grootste: de framerate wil nog wel eens omhoog en omlaag schieten. Hierdoor scheur je vaak zo snel mogelijk naar de volgende eindbaas, zonder daadwerkelijk iets te doen in Santa Destroy zelf.

Maar eigenlijk zijn de vorige minpunten af te doen als kartelige randjes die wel passen bij de rest van de game. De game presenteert zichzelf met zijn humor en stijl zo erg aan de speler, dat je toch wel een heel erge zuurpruim en zeurpiet moet zijn als deze game je niet bij de lurven grijpt. Alleen al de dialogen zijn goud waard, waarbij ook platte grappen niet geschuwd worden. Een mooi voorbeeld hiervan is de directe vraag van Travis aan Christel of zij hét met hem doet als hij eerste staat op de lijst, waarop zij met haar typische Franse accent ‘maybe’ antwoordt. Tel hierbij op dat ook het gevechtssysteem voor de twaalf uur waarin je de game ongeveer kunt uitspelen genoeg diepgang en variatie biedt, en er is eigenlijk geen andere conclusie mogelijk dan dat No More Heroes heel hoog op mijn lijstje van favoriete Wii-games komt te staan, misschien zelfs wel op de eerste plaats...

Conclusie en beoordeling

Het oordeel van Gerard van Nieuwenhuijzen

No More Heroes is een fantastische titel. De game is een geweldige en gewelddadige hommage aan de Westerse cultuur en bevat heerlijke humoristische dialogen, een absurd verhaal, verrukkelijk gestoorde personages en een eigenzinnig uiterlijk. Ook inhoudelijk weet de game te boeien door niet in de valkuil te vallen van een krampachtig gebruik van de Wii-mote. Het grootste minpunt van de game is Santa Destroy dat technisch gezien toch wel wat beter had gekund. Maar als ook maar één persoon op dit punt zou afhaken, dan snappen ze No More Heroes simpelweg niet.

9-

• Grafische stijl
• Absurde personages
• Heerlijke dialogen
• Humor
• Gevechtssysteem werkt precies goed

• Santa Destroy had (spel)technisch meer kunnen bieden