Final Fantasy Crystal Chronicles: Ring of Fates

Aftakkingen van bepaalde series, of spin-offs, worden vaak als een minderwaardige ontwikkeling beschouwd. Interessant genoeg voor de fan die zichzelf wil verdiepen in het betreffende universum, maar als alleenstaand product een stuk onaantrekkelijker. De Final Fantasy Crystal Chronicles-spelserie distantieert zichzelf van dit vooroordeel. De serie, exclusief voor Nintendo-systemen, heeft geen enkele binding met de hoofddelen op de PlayStations. Het origineel begon op de GameCube, en moest voldoen aan aardig wat verwachtingen aangezien het de eerste Final Fantasy-game sinds lange tijd op een Nintendo-spelcomputer betrof.

Final Fantasy Crystal Chronicles bood niet dezelfde productiewaarde in vergelijking met de hoofddelen en werd door zijn real-time gevechtssysteem, oppervlakkige spelmechanisme en unieke multiplayer-opties in een geheel ander hokje gestopt. Dit vervolg op de Nintendo DS, voorzien van de subtitel ‘Ring of Fates’, belandt in datzelfde hokje.

Ring of Fates levert, ondanks zijn kleurrijke uiterlijk, een diep uitgewerkt en dramatisch verhaal af voorzien van minutenlange tussenfilmpjes – waarvan enkele ondersteund door heuse stemmen. Het spel speelt zich af nog voor de gebeurtenissen uit het origineel. Dat betekent dat de wereld nog niet gehuld is in de dodelijke Miasma-straling, en plaatsen niet afhankelijk zijn van kristalvloeistof om hun habitat te beschermen.

Als speler maak je kennis met een tweeling die in een klein buurtschap samen met hun vader woont: Yuri en Chelinka. Op een avond wordt hun vader voor hun ogen om het leven gebracht door een sinister figuur. Chelinka is dermate getraumatiseerd dat ze haar stem verliest, en alleen nog met haar gedachten kan communiceren. Ze zit de hele dag in bed voor zich uit te staren, terwijl haar broer Yuri haar moet verzorgen. Op een dag raakt ze uit haar coma, en besluiten broer en zus de mysteries van de moord op hun vader uit te zoeken.

Samen met de magiër Alhanalem, de alchemist Meeth en de boogschutter Gnash trekt het gezelschap langs steden, dorpen, ruïnes, bossen en andere mystieke omgevingen. In essentie zijn alle elementen zoals die werden geïntroduceerd in het origineel hetzelfde gebleven. Vanuit het vogelperspectief bestuur je een personage, en met een druk op het touchscreen kun je wisselen tussen de vier personages. Verslagen tegenstanders laten bollen achter met een vaardigheid. Eenmaal opgepakt kun je een ring oproepen waarmee je een tegenstander of teammaat kunt raken. Zo is er onder andere een vuur-element, een water-element of een ‘heal’-element. Als verschillende personages hun magie op hetzelfde moment en op dezelfde plek loslaten, wordt de aanval gecombineerd en staat het garant voor meer schade.

Speel je alleen, dan wordt dit mechanisme al direct onderuit gehaald door de stommiteiten van de kunstmatige intelligentie. In feite komt het er op neer dat de overige personages alleen maar stilstaan, en nauwelijks initiatief tonen als het op aanvallen of verdedigen aankomt. Spijtig, want juist in dit spel is het samenwerken vereist voor een toffere ervaring. Het eerder beschreven gevechtssysteem is sowieso te beperkt om als uitdagend te beschouwen. Er valt te weinig te ontdekken in dit onderdeel. Datzelfde geldt voor de hoeveelheid uitrusting die je kunt aanschaffen. Geldnood heb je nauwelijks, en daarom is het als speler bijzonder makkelijk om de meest dure uitrusting aan te schaffen.

In de multiplayer van Final Fantasy Crystal Chronicles worden een aantal van deze punten vergeven. Allereerst is de samenwerking hier natuurlijk wél optimaal, en voelt het enigszins aan als het origineel waarin de speler zichzelf en zijn metgezellen door de mysterieuze kerkers van het spel moest leiden. Geld moet gebroederlijk worden verdeeld, eindbazen moeten gezamenlijk worden verslagen en iedere speler heeft de beschikking over zijn eigen magie, uitrusting en vaardigheden.

Final Fantasy Crystal Chronicles: Ring of Fates is, ondanks zijn langdurige ontwikkeling, zeker bij de tijd als het aankomt op het audiovisuele vlak. Zoals eerder genoemd, is de voice-acting indrukwekkend en uniek op een systeem als de Nintendo DS, maar ook de personages zijn van redelijk detail voorzien. De speciale effecten, zoals rook, lichtstralen, magiewolken en meer zijn een knap staaltje spelontwikkeling – neergezet door Square Enix. Niet zo heel gek dat de dubbele processors van de Nintendo DS het hier wel eens moeilijk mee hebben, en dat het spel dan ook zo nu en dan stottert.

Conclusie en beoordeling

Het oordeel van Lauran Beers

Final Fantasy Crystal Chronicles: Ring of Fates is, net zoals zijn voorganger, een spel waarbij het meeste vermaak te ontdekken is in de multiplayermodus. De gevechtssituaties, het saamhorigheidsgevoel en de vrije ontwikkeling van de personages vormen hier daadwerkelijk het begrip ‘samenwerking’ – iets dat door afwezigheid schittert voor degene in zijn eentje speelt. Daar veranderd de meer narratieve verhaallijn niets aan, ondanks dat Square Enix zich op dit vlak wonderwel bewijst. De serie blijft hierdoor gelukkig wel haar eigen gezicht behouden.

7

• Diepe, dramatische verhaallijn
• Audiovisueel een prestatie
• Multiplayer overheerst

• Singleplayer te beperkt
• Spel stottert zo nu en dan