Condemned 2: Bloodshot

De laatste jaren zijn we bedolven onder de first-person games. Vrijwel elke maand komen er enkele nieuwe titels uit en vrijwel elke keer volgt de gameplay het basisprincipe van lopen en schieten met hier en daar een tussenfilmpje en een korte puzzel. Condemned 2 stapt net zoals zijn voorganger af van dit stereotype en legt haar aandachtspunten op hele andere plekken. Condemned 2 is een first-person horrorgame waarin jij voormalig agent Ethan Thomas speelt en een verhaal doorloopt dat balanceert tussen realiteit en fictie.

Waar je in de meeste first-person games overladen wordt met een breed arsenaal aan vuurwapens, ben je in Condemned 2 afhankelijk van de voorwerpen die je tegenkomt. Denk hierbij aan bakstenen, metalen pijpen, biljartballen, kunstarmen en nog veel meer. Deze voorwerpen hebben allemaal verschillende eigenschappen, maar ook allen één ding gemeen: je kunt er iemands hersenpan mee inslaan. Condemned 2 stelt je in staat om de vijanden op veel verschillende manieren met nog veel meer verschillende voorwerpen in elkaar te slaan. Dit alles is op de meest lugubere wijze uitgebeeld en na een uurtje spelen voel je jezelf meer beest dan mens. Het gevechtsysteem is toegankelijk voor elk soort speler, maar gaat ook heel diep voor de spelers die daar behoefte aan hebben. Naast voorwerpen krijgt de speler regelmatig vuurwapens tot zijn beschikking. De bediening is echter gericht op het vechten met voorwerpen. De besturing van de vuurwapens is hier niet op aangepast en functioneert dan ook niet goed. Je draait regelmatig ongewenst te ver een kant op, of je draait juist niet ver genoeg om je vijand te raken. Met name aan het einde van het spel, waar vuurwapens een grotere rol krijgen, kan dit soms tot kleine irritaties leiden.

Je vijanden weten ook geen raad met vuurgevechten. Meestal rennen ze gewoon wat heen en weer, en staan af en toe stil om op je te schieten. Van een uitgebreide AI (kunstmatige intelligentie) van de vijanden is er in Condemned 2 dan ook geen sprake. De tactiek van je vijanden is daardoor ook heel simpel: op je af rennen en je doodslaan. Af en toe rennen ze weg en wachten ze je op bij een hoekje, maar meer doen ze ook niet. Dit is logisch want in werkelijkheid komt er niet zo heel veel kijken bij een knokpartij. Eenmaal in gevecht biedt een tegenstander wel veel uitdaging. Je moet constant opletten wat hij doet en hierop inspelen door de juiste actie uit te voeren.

Naast de intense gevechten moet de speler regelmatig forensisch onderzoek doen met draagbare onderzoeksapparatuur. Vooral in het begin van het spel heeft de speler hier veel mee te maken. Het leuke aan de forensische onderzoeken is dat de speler hier veel vrijheid heeft om op zijn eigen manier informatie te vinden. Vervolgens krijgt de speler een aantal vragen over de betreffende crimescène, hoe beter je deze beantwoordt hoe meer informatie je hebt om verder mee te gaan. Het sterke aan dit hele systeem is dat je zelf invloed hebt op wat je wel en niet weet van de gebeurtenissen die je meemaakt.

Een spel als Condemned 2 staat en valt met de totale sfeer en ervaring die het spel neerzet. Monolith heeft gelukkig veel ervaring in dit genre en dat is terug te zien in de inrichting van de omgevingen. Vrijwel het hele spel speelt zich af in donkere gangetjes, kamers en steegjes waardoor je eigenlijk altijd je zaklamp aan hebt. Het spannende hieraan is dat je maar beperkt zicht hebt en je bij kleine geluiden al angstig om je heen kijkt. De gebouwen en buurten waar je in rondloopt zien er in tegenstelling tot het eerste deel allemaal heel verschillend uit, waardoor de spelervaring constant fris blijft. Met name de artistieke kant van Condemned 2 is erg sterk. Een nachtwandeling door een museum of verlaten school voelt echt aan als wat het moet zijn. Om deze reden is Condemned 2 op veel momenten werkelijk eng, iets wat veel horrorspellen beloven maar slechts enkele lukt.

Ontwikkelaar Monolith heeft in Condemned 2 een groot aantal nieuwe dingen geprobeerd op het gebied van gameplay en spelontwerp. Veel van deze dingen pakken goed uit, maar op sommige punten slaat de ontwikkelaar de plank mis. Zo zijn er delen van het spel die zich in de dromen van je personage afspelen. In deze dromen worden de aanvallende zwervers vervangen door zwarte monster en bestaat de omgeving uit zwarte prut. Deze levels wijken teveel af van de rest van het spel en had de ontwikkelaar beter achterwege kunnen laten.

Een van de belangrijkste punten die ervoor zorgt dat je Condemned 2 blijft spelen is het integrale verhaal wat in het eerste deel in gang is gezet en in Condemned 2 wordt voortgezet. Desondanks gaat Condemned 2 wel grotendeels over een aparte gebeurtenis en is het spel goed toegankelijk voor nieuwe spelers. Ik wil niets inhoudelijk over het verhaal vertellen, omdat het het leukst is dit zelf stap voor stap uit te vinden. Een kritiekpunt is wel dat het verhaal af en toe wat rommelig wordt verteld. Vaak puzzel je stukjes samen en worden de belangrijkste punten in tussenfilmpjes toegelicht. Toch was ik een aantal keer de draad kwijt en wist ik niet precies waarom ik iets deed. In het eerste deel was het verhaal juist heel duidelijk en daardoor erg meeslepend. Monolith heeft het verhaal hier en daar iets te complex gemaakt en wil soms in te korte tijd teveel vertellen.

Op audiovisueel vlak is de game wel heel erg sterk. De in-game tussenfilmpjes zien er heel professioneel uit en zouden zo uit een Hollywood film kunnen komen. De animaties van de personages zijn realistisch en zelfs de mondsynchronisatie klopt grotendeels. Tijdens het spelen weet de game gelukkig ook te overtuigen. Zo voegt het bijzonder sterke geluid echt wat toe. Die paar voetstappen die je in de verte hoort en het gekraak van een deur die achter je dichtslaat zorgen voor extra spanning.

Tot slot is Condemned 2 voorzien van een online multiplayer. Ik ben positief verrast over hoe vermakelijk deze is. Er zijn een aantal speelmodi aanwezig, variërend van klassieke deathmatch tot een aantal meer doelgerichte speelmodi. De knokpartijen zijn online net zo intens als in de singleplayer. Een groot verschil is dat een andere speler veel minder voorspelbaar is dan een computergestuurde vijand. Een groot onderdeel van de online gevechten is het goed timen van aanvallen en verdedigen. Als er echter lag (verbindingsprobleem) aanwezig is in een online potje kun je niet langer aan op een goede timing en is de logica ver te zoeken. Ik had hier enkele keren last van, een oorzaak hiervan kan echter zijn dat er nog geen Europese spelers aanwezig waren.

Conclusie en beoordeling

Het oordeel van Sander Stricker

Condemned 2 is net zoals zijn voorganger een uniek spel. De ervaring is nog het meest te vergelijken met een spel als Bioshock, maar zelfs daarmee zijn de overeenkomsten beperkt. Het is knap dat het Monolith (nogmaals) is gelukt om een zeer goed first-person spel neer te zetten dat niet om vuurwapens draait. Daarnaast heeft Monolith de spelervaring op alle punten aangepast ten opzichte van zijn voorganger. Jammer genoeg maakt Monolith een aantal foutjes op het gebied van het verhaal en de gameplay. Dit neemt echter niet weg dat Condemned 2 een fantastische ervaring is voor iedereen (die oud genoeg is en) die open staat voor gameplay- en designinnovaties.

8

• Zeer intens
• Veel variatie in omgeving
• Artistiek sterk

• Vuurwapens werken niet goed
• Verhaal soms wat rommelig