Assassin's Creed: Director's Cut Edition

Assassin's Creed was een topper vorig jaar. De game werd misschien niet overal even goed ontvangen, maar wist zich goed staande te houden tussen al het gamegeweld in de tweede helft van 2007, niet in de laatste plaats door de hype eromheen. De verwachtingen waren hooggespannen en deze werden niet voor iedereen helemaal ingelost, maar het over de daken rennen en klauteren in drie enorme (en wonderschone) steden was een ervaring om niet te vergeten. Nu, bijna een half jaar later komt Assassin's Creed uit op de PC, met als toevoeging Director's Cut in de titel.

Heb je de consoleversie gespeeld en ben je op zoek naar vele extra's, dan ben je bij deze Director's Cut aan het verkeerde adres. Laat de langere titel je dan ook niet misleiden, aangezien de toevoegingen minimaal zijn. De game zelf is qua ervaring exact hetzelfde gebleven, wat niet in elk geval even gunstig is. De grootste kritiek op Assassin's Creed was de repetitieve aard van de gameplay. Voor elke moord die je moest plegen, was het verplicht enkele opdrachten uit te voeren om informatie te verwerven over je doelwit. Dat kwam telkens neer op zakkenrollen en het afluisteren van mensen, om uiteindelijk een brute (of juist onopvallende) kill te maken.

De Director's Cut is gelukkig uitgebreid met vier nieuwe vormen van opdrachten. Zo is er de Rooftop Race Challenge, waarbij je binnen de gegeven tijd van de ene naar de andere informant moet zien te geraken om nieuwe informatie te verdienen over het doelwit. Archer Stealth Assassination draait om het ongezien vermoorden van een reeks boogschutters en bij Assassin Escort is het, zoals de naam als suggereert, de bedoeling om een mede-assassin veilig naar de uitgang van een stad te escorteren. Als laatste is er nog de Merchant Stand Destruction challenge, wat betekent dat je een reeks marktkraampjes kapot moet krijgen. Deze toevoegingen zijn leuk, maar het neemt niet weg dat elke moord een herhaling van zetten blijft. Heb je twee voorbereidende opdrachten voltooid, dan kun je meteen de moord uitvoeren, wat in principe betekent dat je een enorm deel van de game niet eens hoeft te spelen. Fanatiekelingen kunnen de game natuurlijk van begin tot eind uitwonen, maar dat levert geen beloning op, zoals Achievements op de Xbox 360 dat wel doen.

Verschillen met Assassin's Creed op de console zitten hem verder in twee andere dingen: het uiterlijk en de besturing. Bij wie zijn mond al openviel van verbazing bij het zien van de consoleversie, verrekt nu helemaal zijn onderkaak wanneer de Director's Cut je beeldscherm vult. Het vereist een flinke PC, maar met alle instellingen op het hoogst is het geweldig om te zien hoe de drie steden (Jerusalem, Damascus en Acre) tot leven komen. Vooral de eerste paar momenten wanneer je een toren beklimt om een beter zicht op de stad te krijgen zijn werkelijk adembenemend. Daarnaast zit de game vol met vette beeldeffecten, wordt je beeld gevuld met personages en zorgt de constant veranderende lichtval voor een uiterlijk om je vingers bij af te likken, de kleine visuele glitches daargelaten.

Die ervaring wordt enigszins verstoord door de ingewikkelde besturing. Ik raad het iedereen aan om Assassin's Creed op de PC met een gamepad te spelen, want voor je hoofdpersoon Altair door alle steden weet te manoeuvreren zonder daarbij na te hoeven denken over welke knop op welk moment in te drukken, ben je minstens een uurtje verder. Het indrukken van de spatiebalk, rechtermuisknop en richtingsknop tegelijk om een sprintje te trekken is iets te veel van het goede. Daartegenover staat het gemak waarmee je over daken rent, klimt en klautert. Al had dat had misschien iets moeilijker gemogen, om de speler het gevoel te geven dat het daadwerkelijk een prestatie is wanneer hij de snelste ontsnappingsroute weet te vinden. De besturing krijg je op den duur overigens wel onder de knie, maar de beste ervaring krijg je wanneer je een controller inplugt.

Voor de rest is Assassin's Creed op de PC precies dezelfde game als die van vorig jaar. Een half jaar extra ontwikkeltijd had daarom misschien iets meer op mogen leveren dan de vier toegevoegde opdrachten. Veranderingen aanbrengen in het verhaal of de kern van de gameplay is natuurlijk moeilijk zonder de essentie van de game te veranderen, maar iets meer variatie was geen overbodige luxe geweest.