Obscure II

Obscure II is een obscuur spelletje. Zo, de one-liner die een driejarige peuter nog had kunnen verzinnen is er ook uit. Eigenlijk is het een zwaktebod om een dergelijke grap te maken, maar het is wat Obscure II toch echt is, obscuur. Het aantal mensen dat van deze game gehoord zal hebben is op een enkele vinger (ja, vinger) te tellen, ondanks dat een half jaar eerder de PS2-versie al verscheen. Deze game werd toentertijd beloond met een keurige zeven. Een cijfer dat de Wii-versie niet echt verdient.

In Obscure II neem jij een verschillend aantal personages onder je hoede die een schoolcampus afstruinen en onvermijdelijk in allerlei problemen komen. Deze problemen komen, net als in het eerste deel, voort uit een zwarte bloem die sporen uitstoot waar iedereen gestoorde hallucinaties van krijgt. Af en toe levert dit momenten op waarbij je als speler afvraagt wat er precies gaande is, en of je een stukje van de ‘echte’ spelwereld aan het verkennen bent, of een hallucinatie bent binnen komen wandelen.

Helaas betekent het niet dat de wat mysterieuze sfeer voor echte spanning zorgt. Dit komt omdat aan elk spelelement wel iets mankeert. De camera bestuur je bijvoorbeeld door je Wii-mote op het scherm gericht te houden en door naar de zijkant van je scherm te bewegen, draait de camera. Dit werkt voor geen meter. Ten eerste is het al vermoeiend en irritant om je Wii-mote constant te moeten richten en vaak genoeg blijft de camera hangen of wil ie niet verder draaien, terwijl op andere momenten de camera weer overgevoelig reageert op jouw bewegingen. Het is me regelmatig overkomen dat op het beeld ‘spannende’ dingen gebeuren, maar dat ik die simpelweg niet zag, omdat de camera weer in een onmogelijke hoek was opgesteld.

Het verhaal wordt ook niet echt spannend doordat ook de voice-acting en de presentatie van de personages mij vooral uitnodigde om de monsters aan te moedigen in plaats van de hoofdrolspelers. De typische Amerikaanse stereotypen komen allemaal voorbij, de sportman die zijn kracht gebruikt om dingen opzij te duwen, het gemiddelde niet-opvallende ‘buurmeisje’, de überhack(st)er en natuurlijk de blonde bimbo met net iets te grote tieten in een net wat te klein pakje (oké, met die laatste had ik wat minder problemen). Dat neemt niet weg dat ook deze wulpse tante rondloopt alsof al haar ledematen gemaakt zijn van gewapend beton, want wat loopt het allemaal stroef. Gelukkig is veel van dit alles toch niet te zien. De game is namelijk (letterlijk) verschrikkelijk donker. Ik heb de game ’s avonds moeten spelen met de ramen en gordijnen dicht en de lichten uit, gewoon omdat ik overdag niets zag. En aan de instellingen van mijn televisie ga ik echt niet zitten voor een spelletje als Obscure II.

En niet alleen ziet het er verouderd uit, het voelt ook verouderd aan. Hoofdzaak nummer één hiervoor is toch wel het achterhaalde en idiote (checkpoint) save-systeem. Het openingsfilmpje van de game merkt op hoe gevaarlijk de zwarte bloemen wel niet zijn, bijna dodelijk, en hoe save je? Inderdaad, door die bloemen aan te raken! Er komt nota bene een waarschuwende vraag in beeld te staan of je de bloem wel wilt aanraken, en tenzij je gewoon net als ik nieuwsgierig bent en op ‘Yes’ klikt, kom je er echt niet achter dat je op deze manier dient op te slaan. Welke hansworst vond het een goed idee om een save-systeem te gebruiken waarbij je het meest gevaarlijke voorwerp in de game moet aanraken? Misschien is het een soort ironisch commentaar op save-systemen, maar het klopt van geen kant.

Obscure II heeft nog een optie waarmee trots wordt gepronkt: er zit een co-op-modus in. En dat is ook wel een pluspunt, want de eerste game waarbij co-op een game minder leuk maakt moet nog uitgevonden worden. Het voordeel van Obscure II samen spelen is ook dat je alles een stuk minder serieus neemt, en dan gebeurt er wat bijzonders: Obscure II wordt een campy game waar alles slecht aan is, net zoals al die horrorfilms waarbij tieners opgesloten in verlaten huizen debiele keuzes maken. Obscure II is zowaar eventjes te pruimen, mits het bier blijft stromen en niemand op het briljante idee komt om dronken te gaan bowlen met Wii Sports.