Apollo Justice: Ace Attorney

De alarmbellen rinkelden wat door mijn hoofd toen ik doorhad dat Phoenix Wright niet meer de hoofdpersoon zou zijn in het nieuwe deel van de rechtbankgameserie. Hij was immers een toffe peer, en die nieuwe gozer, die Apollo, zag er met zijn haar maar vreemd uit. Gelukkig bleek al snel dat de afkeer ten opzichte van Apollo Justice: Ace Attorney onterecht was. Sterker nog, na verloop van tijd had ik door wat deze game werkelijk was: een ode aan het personage en de games van Phoenix Wright.

Want hij speelt nog steeds een ontzettend belangrijke rol in het spel. Doordat het spel zich een zevental jaren afspeelt na Phoenix Wright: Ace Attorney Trials and Tribulations is er een hele geschiedenis opgebouwd rondom het personage van Phoenix. Hij lijkt aan lager wal te zijn geraakt, maar ook verdacht blij met zijn omstandigheden. Je wilt het mysterie ontrafelen van zijn situatie. En daarnaast mag je nog eens uit gaan zoeken wat vrouwenondergoed, een noedelkraam, een autoaanrijding en gangsters met elkaar te maken hebben. Fantastisch toch?

Voor eenieder die de titels niet kent en bang is dat het instappen bij de vierde iteratie wat te laat is, wees gerust. In de basis is nog steeds niets veranderd aan het spel. Het spel kent vier rechtszaken waarin jij iemand moet verdedigen die beschuldigd wordt van moord. Nog steeds is elke zaak opgebouwd zoals in de vorige delen. Op de eerste dag van elke zaak doe je onderzoek op de moordlocatie en moet je met alle personages spreken die je überhaupt tegenkomt, want vaak lijken ze op het eerste gezicht niets van doen te hebben met je rechtszaak. Het tweede, en ook het tofste, gedeelte speelt zich af in de rechtszaal. Hierbij is het aan jou de taak om tegenstrijdigheden op te pikken in de verklaringen die worden afgelegd door de getuigen. Dit doe je door op het juiste moment door te vragen of bewijs te tonen. De zaken zijn vaak verspreid over drie dagen, waarbij je op de tweede dag weer op onderzoek uitgaat om de getuigenverklaringen van de voorgaande dag te staven of te weerleggen door nieuw bewijs op te sporen. Die afwisseling werkt weer net zo natuurlijk als bij de vorige delen, al wil het onderzoeken soms nog wel eens wat saai worden, vooral als je het tastbare bewijs maar niet kunt vinden. En tastbaar bewijs, dat is toch wel erg belangrijk.

Gelukkig voor Apollo heeft hij in de rechtbank, naast de hulp van het schattige goochelmeisje en lieftallige assistente Trucy, nog een speciaal talent dat hem op bepaalde momenten bijzonder van pas komt. Tijdens verklaringen heeft hij de mogelijkheid om met zijn armband getuigen te betrappen op nerveuze tics. Deze tics verraden dat de getuigen niet de waarheid spreken. En alhoewel het lekker aanvoelt als je iemand betrapt, voelt het wat aan als een halfbakken poging om twists in het verhaal te proppen.

Want daarmee zit het spel als vanouds ook weer vol. Zo is aanklager Klavier Gavin regelmatig betrokken bij het op het verkeerde been zetten van de speler en helpen de soms absurde oplossingen niet mee. Soms zijn er weer van die typische momenten waarop jij als speler al verder bent met denken, maar het verhaal, voornamelijk in de rechtbank, een andere wending neemt. Vaak presenteer je daardoor het verkeerde bewijs wat resulteert in een straf. En teveel straffen betekent game over. Misschien was een optie waarbij je per zaak maximaal één of twee keer tegen betaling een hint koopt handig geweest. Want nu is het weer af en toe een kwestie van opslaan en bewijs presenteren, de DS uitzetten als het fout is en de game opnieuw opstarten om het volgende bewijs te proberen. Op sommige momenten loop je dus weer keihard aan tegen het feit dat de game lineair een verhaal vertelt en de speler niet echt de mogelijkheid biedt om eventuele tijdelijke zijpaadjes te bewandelen.

Overigens neemt dit niet weg dat de algemene kwaliteit van het verhaal weer bijzonder hoog ligt. Elk personage heeft zijn eigen soort uitspraken en acties, waardoor elk personage een eigen persoonlijkheid ontwikkelt. Een ster van de show aanwijzen is daarom ook weer moeilijk, maar als ik zou moeten kiezen, zou ik toch voor goochelmeid Trucy moeten gaan, die zich precies gedraagt zoals je verwacht van een vijftienjarige met een gouden hart en een tik van de mallemolen.

Afsluitend wil ik nogmaals stellen dat dit vierde deel weer heel veel meer van hetzelfde is, maar dat de wisseling van hoofdpersonage de serie toch wel wat goed doet. Door de wisseling van de wacht komt de achterliggende spelwereld tot leven en krijg je nog meer feel bij die andere personages. Tel hierbij op dat je af en toe nog wat stiekeme grapjes hebt over de vorige delen en eigenlijk kun je niets anders doen dan opnieuw verliefd raken op deze game, want Apollo gaat verder waar Phoenix stopte.