Haze

Haze is een titel die een hoop tegen zich heeft. Neem bijvoorbeeld het uitstel. We hadden de shooter al in 2007 moeten spelen, maar daar werd gerust nog een half jaar achteraan geplakt. Daarnaast is de game visueel achterhaald en, ik zeg het maar meteen, hebben we inmiddels shooters gespeeld die qua gameplay, originaliteit en dus ook uiterlijk een paar niveaus hoger liggen. Dat is ook de reden dat veel mensen licht (of zwaar) bevooroordeeld naar Haze zullen kijken, maar dit wil ik toch even nuanceren.

Haze is namelijk geen slechte game. Bij lange na niet zelfs, zoals je misschien al hebt gezien aan het cijfer onderaan deze recensie. Wanneer je namelijk het lange installatieproces hebt voltooid – Haze neemt welgeteld vier gigabyte in beslag op de harde schijf – en de game opstart, dan begint een avontuur dat vooral erg leuk is om te spelen. Haze bevat namelijk een gevarieerde singleplayer en een multiplayergedeelte dat zich op een goede manier onderscheidt van de concurrentie.

De concurrentie die moet je nu echter even vergeten. In Haze ben jij gewoon Shane Carpenter. Shane vecht voor een instantie genaamd de Mantel Corporation, wanneer hij ontdekt dat het goede doel waar hij voor vecht niet zo nobel is als het lijkt. Na een redelijk schokkende confrontatie stap je over naar de tegenstander van de Mantel Corporation, om te gaan vechten tegen de mensen die eerst jouw vrienden waren. Zo kom je al snel na de overstap bijvoorbeeld tegenover twee van jouw ex-teammaten te staan, die je geen andere keus laten dan hen te vermoorden. Het waren twee hersenloze debielen, maar toch. Het verhaal van Haze leidt je vaker naar confrontaties als deze en drijft dan ook op het nadenken over wat goed en slecht nu daadwerkelijk is in een oorlog waarvan je het doel niet weet.

De game is één lineair on-rails geheel, enkel onderbroken door in-game cut-scenes waarin je rond kunt kijken. Haze bevat nergens laadschermen, wat ook wel mag gezien de belachelijk grote installatie die de game vereist. Het voordeel is wel dat je constant door wil spelen, wat ik uiteindelijk ook heb gedaan. Zo voltooide ik het verhaal in een speelsessie van een uur of acht, waarna ik redelijk voldaan mijn PlayStation 3 uit kon schakelen. Alle gebeurtenissen en situaties waar je in de game in terecht komt vallen goed binnen het geheel en geen enkel moment heb je het idee een nutteloos gedeelte te spelen. De gameplay is gedurende de acht uur dat het duurt goed gevarieerd met hectische shoot-outs, escortmissies, gedeeltes waarin je vanuit een helikopter je vijanden onder vuur moet nemen en, onvermijdelijk, stukken die je per voertuig moet voltooien.

Opvallend is dat wanneer je zo’n voertuig beklimt, de levels er opeens een stuk, nee zelfs een heel stuk, kaler uitzien. Ontwikkelaar Free Radical dacht blijkbaar dat niemand aandacht zou besteden aan de omgeving op zulke momenten, met als resultaat een heel erg wisselvallige ervaring op visueel gebied. Over het geheel valt het uiterlijk van Haze te vergelijken met Resistance: Fall of Man; gedateerd dus. Ook gedateerd zijn de momenten wanneer jouw squad het loodje heeft gelegd en deze na een checkpoint uit het niets opeens weer op het voertuig verschijnen. Erg makkelijk natuurlijk, maar daarmee kun je als ontwikkelaar anno 2008 niet meer mee aankomen.

Anno 2008 betekent natuurlijk ook dat er een coöperatieve modus in moet zitten. Voor de gamers die kicken op samenwerken zit dit er gelukkig in, wat betekent dat je met maxiamaal vier personen het verhaal door kunt spelen. Dan zijn de teammaten opeens een stuk belangrijker dan in de singleplayer en moet je regelmatig elkaar genezen om een level succesvol te doorlopen.

Nog meer plezier beleefde ik met de online multiplayermodi. Haze bevat Deathmatch, Team Deathmatch en Team Assault, waarvan de eerste twee redelijk voor zich spreken. In Team Assault speel je bepaalde onderdelen van het verhaal na met twee teams die bepaalde objectives moeten voltooien om te winnen. Multiplayer is interessant omdat de twee teams, in tegenstelling tot in de singleplayer, zo verschillen van elkaar qua gameplay dat je duidelijk een keuze moet maken voor het spelen. Hou je van de krachtige drug Nectar en alle mogelijkheden die dat biedt, dan zijn de Mantel Troopers jouw ding. Ben je echter meer van het uithalen van trucjes om de tegenstanders te slim af te zijn, dan is het spelen met de rebellen het leukst. Voor een uitgebreide impressie van de multiplayer kun je deze impressie lezen, want ik zou er nog lang over door kunnen gaan.

Met deze multiplayer wil ik dan ook terugkeren naar een vergelijking met de concurrentie. Haze bevat namelijk niet zo’n geweldig systeem als Call of Duty 4, maar biedt wel ongecompliceerde fun zoals ik dat al een tijdje niet meer ben tegengekomen in een shooter. Daarnaast onderscheidt Haze zich van vergelijkbare titels door een degelijk verhaal te bieden in de singleplayer, dat hoofdrolspeler Shane Carpenter – en daarmee de speler – constant na doet denken over wat goed en slecht is in een oorlog. Helaas onderscheidt Haze zich ook door een overduidelijke achterstand op technisch gebied van de concurrentie, waardoor het niet de topper is waar sommigen misschien op hadden gehoopt.